21.10.2023, 17:50 ✶
- Nie. Robię to z nudów - odpowiedziała, wzruszając ramionami z taką lekkością, jakby w tej chwili mówiła o wyborze koloru firanek do domu, a nie przyznawała się do obserwowania innego świata. Nie była wielką pasjonatką mugoli, lecz byłaby idiotką, gdyby siebie okłamywała - w niektórych kwestiach byli niezmiernie fascynujący. - Chociaż niektórzy tak by pewnie powiedzieli. Lubię chodzić do mugolskich pubów i klubów, patrzeć jak się zachowują i jak sobie radzą bez magii. Obserwować, czy rozumieją sugestie i potrafią patrzeć. A potem znikać, gdy zaczną coś podejrzewać lub zadawać za dużo pytań.
Na twarzy Olivii pojawił się dziwny uśmiech, który w połączeniu z błyskiem w oku nadał jej iście łobuzerskiego wyglądu. Dopiero wyraz jej twarzy zmienił się tak, by pasować do stereotypu o rudych. Czy jednak ograniczała się tylko do obserwacji, czy może - przysłowiowo - szturchała niedźwiedzia kijem, czekając na katastrofę? W tej chwili miała w sobie coś, co świadczyło o tym drugim, miała w sobie jakąś iskrę godną osoby, która balansuje nad przepaścią i jest pomiędzy. Ale to wrażenie szybko zniknęło - jeszcze szybciej, niż się pojawiło. Zapewne miała za uszami więcej, niż widać było to na pierwszy rzut oka. Ale to akurat nie powinno nikogo dziwić - przecież w kontaktach biznesowych zawsze chciało się przedstawić w jak najlepszym świecie. Tylko tutaj ta granica między prywatą a biznesem została zatarta, być może przez to, że znali się z widzenia, a być może z innego powodu. Olivia odchrząknęła, na dobre rozwiewając swoje wrażenie trouble makera.
- Do Gringotta, będzie bezpieczniej. Czasy są niepewne, wolę nie nosić ze sobą więcej, niż powinnam - powiedziała, ponownie wzruszając ramionami. Tym razem jednak jej twarz przesłonił cień troski i napięcia, zapewne spowodowanego sytuacją w Anglii. Orientowała się tyle, ile powinna - zło toczyło walkę z dobrem na pełnych obrotach i lepiej, żeby zło nie złapało jej ze złotem. Skupiła się więc na obserwacji mężczyzny, gdy czytał wszystko to, co powiedziała. Mile ją to połechtało, nikt nigdy nie robił notatek z jej wywodów. Z niejakim zaskoczeniem spojrzała na okulary na jego nosie, a potem z jeszcze większym szokiem zdała sobie sprawę z tego, że mówi szybciej, niż myśli (jakby to było jakieś zaskoczenie w jej przypadku). - Pasują ci. Okulary w sensie.
Posłała Laurentowi uśmiech i sięgnęła po herbatę, nie chcąc zagęszczać niepotrzebnie atmosfery. Trochę grała na zwłokę, a trochę nie wiedziała, jak się zachować. Laurent był nieziemsko przystojny i obrzydliwie bogaty, na dodatek lubił zwierzęta i wydawał się mieć dobre serce. Ale wiedziała doskonale, że nigdy nie powinno się oceniać ludzi na podstawie pierwszego wrażenia. Ono często bywało mylne, chociaż ucieszyłaby się, gdyby tu było adekwatne do tego, jaki Prewett był.
- Ja tylko robię część eliksirów, zwykle dostawami zajmuje się matka, ale gdy tylko wspomniałam, że kojarzę twoje imię i nazwisko ze szkoły, to wepchnęła mi zamówienie i poinformowała, że przyjdę. Współpraca z nią jest trudna, ale na szczęście wszystkich klientów to niezwykle uzdolniona czarownica. Tak między nami to mam wrażenie, że po prostu bała się zimna, nie przepada za nim - powiedziała, unosząc wzrok znad filiżanki. - Ale dobrze się stało. New Forest jest przepiękne, cieszę się, że mogłam je zobaczyć chociaż na chwilę.
Domyślała się, że czas jej wizyty dobiegał końca. Czuła to też w atmosferze. Obiecał jej coś jednak, ale nie zamierzała się narzucać. Być może wpadnie tu znowu pod jakimś pretekstem niekompletnych eliksirów, bo tych abraksamów nie odpuści, nawet jeśli Laurent zapomniał, że miał jej je pokazać.
Na twarzy Olivii pojawił się dziwny uśmiech, który w połączeniu z błyskiem w oku nadał jej iście łobuzerskiego wyglądu. Dopiero wyraz jej twarzy zmienił się tak, by pasować do stereotypu o rudych. Czy jednak ograniczała się tylko do obserwacji, czy może - przysłowiowo - szturchała niedźwiedzia kijem, czekając na katastrofę? W tej chwili miała w sobie coś, co świadczyło o tym drugim, miała w sobie jakąś iskrę godną osoby, która balansuje nad przepaścią i jest pomiędzy. Ale to wrażenie szybko zniknęło - jeszcze szybciej, niż się pojawiło. Zapewne miała za uszami więcej, niż widać było to na pierwszy rzut oka. Ale to akurat nie powinno nikogo dziwić - przecież w kontaktach biznesowych zawsze chciało się przedstawić w jak najlepszym świecie. Tylko tutaj ta granica między prywatą a biznesem została zatarta, być może przez to, że znali się z widzenia, a być może z innego powodu. Olivia odchrząknęła, na dobre rozwiewając swoje wrażenie trouble makera.
- Do Gringotta, będzie bezpieczniej. Czasy są niepewne, wolę nie nosić ze sobą więcej, niż powinnam - powiedziała, ponownie wzruszając ramionami. Tym razem jednak jej twarz przesłonił cień troski i napięcia, zapewne spowodowanego sytuacją w Anglii. Orientowała się tyle, ile powinna - zło toczyło walkę z dobrem na pełnych obrotach i lepiej, żeby zło nie złapało jej ze złotem. Skupiła się więc na obserwacji mężczyzny, gdy czytał wszystko to, co powiedziała. Mile ją to połechtało, nikt nigdy nie robił notatek z jej wywodów. Z niejakim zaskoczeniem spojrzała na okulary na jego nosie, a potem z jeszcze większym szokiem zdała sobie sprawę z tego, że mówi szybciej, niż myśli (jakby to było jakieś zaskoczenie w jej przypadku). - Pasują ci. Okulary w sensie.
Posłała Laurentowi uśmiech i sięgnęła po herbatę, nie chcąc zagęszczać niepotrzebnie atmosfery. Trochę grała na zwłokę, a trochę nie wiedziała, jak się zachować. Laurent był nieziemsko przystojny i obrzydliwie bogaty, na dodatek lubił zwierzęta i wydawał się mieć dobre serce. Ale wiedziała doskonale, że nigdy nie powinno się oceniać ludzi na podstawie pierwszego wrażenia. Ono często bywało mylne, chociaż ucieszyłaby się, gdyby tu było adekwatne do tego, jaki Prewett był.
- Ja tylko robię część eliksirów, zwykle dostawami zajmuje się matka, ale gdy tylko wspomniałam, że kojarzę twoje imię i nazwisko ze szkoły, to wepchnęła mi zamówienie i poinformowała, że przyjdę. Współpraca z nią jest trudna, ale na szczęście wszystkich klientów to niezwykle uzdolniona czarownica. Tak między nami to mam wrażenie, że po prostu bała się zimna, nie przepada za nim - powiedziała, unosząc wzrok znad filiżanki. - Ale dobrze się stało. New Forest jest przepiękne, cieszę się, że mogłam je zobaczyć chociaż na chwilę.
Domyślała się, że czas jej wizyty dobiegał końca. Czuła to też w atmosferze. Obiecał jej coś jednak, ale nie zamierzała się narzucać. Być może wpadnie tu znowu pod jakimś pretekstem niekompletnych eliksirów, bo tych abraksamów nie odpuści, nawet jeśli Laurent zapomniał, że miał jej je pokazać.