[04.06.1972] Carousel - Alexander x Elaine

I wtedy usłyszeli czyjeś kroki. To były kroki ciężkich butów stąpających po wydeptanej ścieżce, kroki kogoś, kto się nie bał poruszać po tym miejscu. Gdyby byli spanikowani, mogliby pewnie uznać, że zbliża się do nich najgorsze - to na co tak w napięciu czekali, ale w rzeczywistości zbliżało się do nich najgorsze w takim sensie, że był to tylko i aż Flynn. Zwabił go tutaj pewnie zapach. Poza tym to było trochę niemiłe, że tak po prostu jedli sobie gluasz bez niego, ale tego musieli się domyślić, bo by im się w życiu nie przyznał, że jest aż tak zazdrosnym pajacem.

- Ellieeee - dało się słyszeć zza wozu, kiedy wspinał się na donicę - co rooobisz - mówił dalej, siłując się magią z klamką od okiennicy - nigdzie nie mogę znaleźć Ala i Layli, strasznie się nudzę - okienko otworzyło się w akompaniamencie trzaśnięcia nienaoliwionych zawiasów i pojawiła się w nim wreszcie jego zagubiona twarz. - Smacznego.

Momentami aż ciężko było uwierzyć, że gdyby ktoś miałby w ich cyrku poderżnąć komuś gardło, najmocniejszym kandydatem do roli tego mordercy był właśnie Flynn. Zwłaszcza, że kiedy tylko usłyszał jak nędznie działa to okno, to zaczął się nim bawić żeby sprawdzić stan tego zawiasu i go później naprawić. Poza takimi drobnostkami miał tutaj naprawdę niewiele do roboty.