Rdzenie
Tak jak drewno różdżki często definiuje jakiego charakteru jest używający jej czarodziej, tak rdzeń różdżki równie często charakteryzuje magię, jaką posługuje się różdżka. Nie wszystkie rdzenie są sobie równe – jedne są mniej wytrzymałe, drugie za to są traktowane jako „gorsze substancje”. Wiadomo jednak, iż znaczna większość istniejących rdzeni pochodzi ze zwierząt magicznych, bardzo rzadko z roślin.
Trzy główne rdzenie Ollivanderów
Ollivanderowie dzięki swojemu wieloletniemu doświadczeniu doszli do wniosku, iż trzy rdzenie z magicznych zwierząt są najodpowiedniejsze jako wspomagające działanie różdżki, dlatego to one królują w dziełach sprzedawanych w sklepie na ulicy Pokątnej - to nie znaczy, że twórcy z tej rodziny ograniczają się jedynie do nich.
Włos z ogona jednorożca
Włos z ogona jednorożca wytwarza najbardziej spójną magię, i jest najmniej podatny na zmiany i odmowy rzucenia czaru. Różdżki z tym rdzeniem są oporne do podążania ścieżką czarnej magii, cechując się również wielką wiernością i najczęściej pozostając związanym z pierwszym właścicielem, niezależnie od tego, czy może się on poszczycić wybitnymi osiągnięciami czy nie. Najgorszą wadą tego rdzenia jest jego przeciętność (chociaż można to zrekompensować to odpowiednio dobranym drewnem) oraz obniżająca się wraz z użytkowaniem skuteczność, co oznacza iż rdzeń „umiera” i konieczna jest jego wymiana.
Włókno ze smoczego serca
Zasadą jest, iż ten rdzeń wytwarza najsilniejsze różdżki, zdolne do najbardziej ekstrawaganckich zaklęć, najczęściej uczące się nowych zaklęć znacznie szybciej niż inne rodzaje. Chociaż mogą zmienić preferencje co do właściciela jeżeli zostaną wygrane w pojedynku, uznaje się je za dość przywiązane do czarodzieja który obecnie je posiada. Różdżki z włóknem ze smoczego serca uznaje się za te, które najłatwiej zwrócić w stronę czarnej magii, chociaż same z siebie nie wykazują tendencji w tym kierunku - są za to najbardziej podatne na uszkodzenia i często same przejmują inicjatywę.
Pióro z ogona feniksa
Najrzadszy ze wszystkich rdzeni, pióro feniksa, jest zdolne do przyswajania największej ilości różnorodnych zaklęć, chociaż może zająć to więcej czasu niż różdżkom z włosem jednorożca czy włóknem ze smoczego serca. Wykazuje najwięcej inicjatywy ze wszystkich rdzeni, czasem działając po swojemu, coś co sprawia, że wiele czarodziejów i czarownic za nim nie przepada. Różdżki z piórem feniksa są najbardziej wybredne w sprawie swojego przyszłego właściciela, jako że istoty z których pochodzą są najbardziej niezależne i oddzielone od świata. Przejawiają największą trudność w kwestii ujarzmienia ich mocy i jej spersonalizowania, a ich przychylność musi być często wywalczona.
Rdzenie niestandardowe
Rdzenie te są używane w mniejszej mierze przez Ollivanderów, jak rownież przez innych światowych różdżkarzy - za wyjątkiem rogu bazyliszka, który wykorzystał jedynie Salazar Slytherin.
Futro magicznej wiewiórki
Wykorzystywany głównie w Skandynawii rdzeń pochodzi z ogona potomstwa samego Ratatoska, mitycznego stworzenia obgryzającego Yggdrasil. Według legendy będący podróżnikiem pomiędzy dziewięcioma światami przodek Nordgesimów przetransportował do Midgardu parę tych magicznych stworzeń, których futro posłużyło do stworzenia pierwszych różdżek dla jego dzieci. Zespolony z odpowiednim drewnem rdzeń zdawał się potęgować charyzmę u posiadacza takiej różdżki oraz zapewniać mu bezpieczeństwo podczas odbywanej podróży, także w sferze duchowej.
Pióro pegaza
Rdzeń bardzo pożądany we francuskich szkołach magii ze względu na swoją symbolikę, wybiera na ogół kobiety o czystym sercu, woli życia i determinacji. Uznawany jest za dowód wigoru danej jednostki, a także symbol walki o coś więcej niż tylko własne dobro, dlatego bardzo chętnie łączy się z drewnami stawiającymi na rozwój duchowy oraz chęć zmiany otoczenia. Dobry do kształtowania i eliksirów, jednak bardzo wolno przyswaja sobie zaklęcia z pozostałych dziedzin, co może wymagać sporej ilości ćwiczeń.
Róg bazyliszka
Jedyną znaną różdżką z tym rdzeniem została wykonana przez Salazara Slytherina dla siebie samego, prezentując wyjątkowe zacięcie w kierunku czarnej magii. Rózdżka Slytherina uległa zniszczeniu w późniejszych czasach, wiadomo jednak iż prezentowała nieco większą samoświadomość niż pozostałe znane różdżki - wężouści członkowie rodu Gaunt mogli przekonać ją do współpracy odpowiednimi argumentami, niezależnie od tego kto był jej obecnym właścicielem.
Szpon hipogryfa
Różdżka o tym rdzeniu jest niezwykle wierna swojemu właścicielowi. Zdarza się jednak, że płata rozmaite figle wyczuwając niepewność czarodzieja i preferując osoby zdecydowane. Podobnie jak zwierzęta, do których należały szpony bywa zdystansowana i nie do końca można przewidzieć co się wydarzy. Czarodziej naprawdę musi chcieć rzucić urok, zaklęcie czy klątwę by to miało swoją prawdziwą siłę, w przeciwnym razie wszystko zakończy się fiaskiem albo właściciel różdżki będzie musiał unikać rykoszetu. Chętnie jednak wypróbowują się w nowej magii, niezależnie od jej rodzaju.
Włos z głowy wili
Różdżki posiadające ten rdzeń są smukłe i przyciągają uwagę swym subtelnym pięknem. Nie można jednak dać im się zwieść, bowiem posiadają one drugą stronę, tak jak istoty, z której uzyskało się włos - potrafią być kapryśne i gwałtownie reagować na niektóre poczynania właściciela różdżki, przyswajając nowe zaklęcia wedle swojej własnej wizji. Warto zauważyć, iż wiły niechętnie dzielą się włosami, najczęściej więc wytwórcy unikają ich jako zbyt kapryśnych rdzenim, a wybierają je zazwyczaj potomkowie wił, których rodzice czy dziadkowie użyczają swoich włosów, dlatego są dość rzadko spotykane.
Włos z ogona testrala
Rzadko można spotkać ten rdzeń, głównie ze względu na fakt iż niewielu czarodziejów pracuje z tymi zwierzętami na tyle, by móc w miarę regularnie pozyskiwać surowce do wytworu różdżek. Ponadto przez to, że uważa się, że zobaczenie testrala przynosi nieszczęście, czarodzieje obawiają się posiadać różdżkę z włosem z ogona tego zwierzęcia. Prawdą jest jednak, iż rdzeń jest znakomity dla podróżników i czarodziejów żądnych przygód, oraz takich którzy w poszukiwaniu nowego celu potrafią przekraczać granice. Najchętniej uczą się nowych zaklęć z rozmaitych dziedzin, działając nieco gorzej w przyziemnych wykorzystaniach.
Rdzenie amerykańskie
Faktem wartym odnotowania jest swoistego rodzaju patriotyzm jeżeli chodzi o zakup różdżki - nie każdy kraj może się pochwalić światowej sławy twórcami którzy stanowić mogą autorytet w tej dziedzinie. Nieczęsto zdarza się, żeby ktoś miał różdżkę z miejsca, w którym nigdy nie był, ani nie ma czegoś takiego jak wymiana pomiędzy wytwórcami – fach różdżkarza jest powodem do dumy, zwłaszcza w rodzinach o długiej tradycji rzemieślniczej, i żaden czarodziej nie zniży się do tego, aby swoje dzieła wydawać innym - może się to wiązać z kradzieżą sposobu wytworu różdżki i pojawieniem się konkurencji.
Kolce białego rzecznego potwora
Używane jako rdzeń przez Amerykańskiego twórcę różdżek Thiago Quintana, który jako jedyny wie, jak zwabić to stworzenie aby uzyskać z niego rdzeń i wypuścić je bez uszczerbku na zdrowiu i życiu. Wytwarzają potężne i eleganckie zaklęcia które powodują, iż różdżki te są bardzo pożądane na rynku amerykańskim, jednak ze względu na dość niewielką produkcję warsztatu Quintana, osiągają wysokie ceny i często trafiają w ręce najbogatszych.
Pióro z ogona gromoptaka
Używany jako rdzeń przez amerykańską twórczynię różdżek, Shikobę Wolfe, która swoje wytwory sprzedawała głównie rdzennym mieszkańcom Stanów Zjednoczonych. Różdżki Wolfe były silne i dobre do transmutacji, ale trudne do opanowania. Gromoptaki są tak czułe na magiczne zagrożenia, że różdżki z rdzeniem z pióra często same rzucają zaklęcie wyprzedzające w wyniku wyczucia zagrożenia magicznego, zaklęć ucząc się jednak w przeciętnym tempie.
Róg jackalope'a
Rdzeń był użyty przez Izolt Sayre i Jamesa Stawarda, kiedy zaczęli tworzyć własne różdżki, róg jackalope'a szybko stał się bardzo popularny ze względu na łatwość w pozyskaniu i spójną magię którą tworzą. Minusem tego rdzenia jest dość łatwe wyczerpanie jego właściwości magicznych, tak iż po kilku latach od użytkowania różdżki potrzebna jest jego wymiana albo zakup nowego modelu.
Róg rogatego węża
Ten rdzeń był używany przez założycielkę Szkoły Magii i Czarodziejstwa Ilvermorny. Są to bardzo potężne i czułe różdżki, wrażliwe zwłaszcza na mowę węży. Potrafią zaalarmować o zbliżającym się niebezpieczeństwie poprzez wydawanie cichych dźwięków. Znana jest tylko jedna różdżka z takim rdzeniem, należąca do Isolt Sayer, irlandziej krewnej rodu Gauntów.
Włos wampusa
Używany jako rdzeń przez Amerykańskiego twórcę różdżek Johannesa Jonkera. Jonker eksperymentował z wieloma innymi rdzeniami przed odnalezieniem włosów tej istoty, w obecnych latach wypuszczając serię różdżek głównie z tym rdzeniem. Różdżki posiadające włos tego zwierzęcia przypominają nieco samego wampusa - zaklęcia przez nie tworzone są szybkie i nagłe, często jednak przekładając prędkość czaru nad jego siłę. Mówi się iż to dlatego są preferowane w klubach pojednykowych gdzie liczy się refleks właściciela różdżki.
Włos z sierści bagnowyja
Bagnowyj to bliżej nieznane magiczne stworzenie: niebezpieczny potwór z głową psa, żyjący na bagnach Luizjany w Stanach Zjednoczonych. Włos z jego sierści używany jest jako rdzeń do różdżek przez wybitną ich twórczynię, Violettę Beauvais, która swój warsztat prowadzi w Nowym Orleanie. Plotki chodzą, iż jest bardzo odpowiednia do czarnej magii, chociaż używany jest prze czarodziei i czarownice którzy nie mają z tym rodzajem czarów nic wspólnego - można jednak z pewnością stwierdzić iż rdzeń ten najłatwiej przyzwyczaja się do jednego rodzaju magi.
Włókno z serca bystroducha
Rdzeń był użyty przez Izolt Sayre i Jamesa Stawarda, prezentując sobą dość mocne zacięcie względem bardziej skomplikowanych zaklęć jak również magii niewerbalnej, potrzebując jednak czasu aby w pełni opanować zaklęcie. Często przypisuje się różdżkom z tym rdzeniem niezwykły magiczny potencjał, nie wiadomo jednak czy to kwestia odpowiednio dobranego drewna czy jednak właściwego czarodzieja który daną różdżką włada.
Rdzenie substytutowe
Innymi słowy wszystkie rdzenie, które można wykorzystać, ale uznawane są powszechnie za mniej popularne, podatniejsze na wyczerpanie magicznej mocy i o wiele słabsze niż wyżej wymienione - przekłada się to jednak na cenę takiej różdżki, często znacznie przystępniejszą dla osób z biedniejszych rodzin. Takie rdzenie można kupić na własny użytek, a często śą wykorzystywane przy nauce fachu różdżkarskiego. Nabyć je można za odpowiednią opłatą na ulicy Pokątnej w sklepie "Rdzenie magiczne" - W.Memphis i synowie.
Koral
Rdzeń ten tworzy różdżki o przeciętnej jakości, które można przyzwyczaić do najróżniejszych zaklęć, ich moc może się jednak mocno wachać w zależności od kaprysu różdżki. Jest jednak dość łatwy do pozyskania i całkiem sprawnie łączy się z drewnem, dlatego nie jest zupełnie odrzucany przez różdżkarzy.
Wąsy kuguchara
Najtrwalszy z substytutowych rdzeni, co jednak odbija się na jego efektywności - często różdżki z wąsem kuguchara mogą odmówić rzucenia poprawnego zaklęcia, będąc dość kapryśnymi wobec zadań do których czarodziej może je wykorzystać. Jednocześnie są bardzo wybiórcze w kwestii właściciela i nawet odebrane siłą bądź podarowane mogą odmówić współpracy.
Włos kelpie
Włos kelpie uznaje się za idealny rdzeń dla początkujących wytwórców - chociaż jego żywotność jest stosunkowo krótka, to jednak idealnia zespaja się z dowolonym drewnem, bez problemu mogąc zmieniać swojego właściciela. Różdżki z tymi włosami często lepiej sprawdzają się w zaklęciach związanych z dziedziną nekromancji, dobrze sprawdzając się zarówno w zaklęciach śmiercionośnych jak i leczniczych.
Włos trolla
Chociaż rdzeń ten potrafi przetrwać całkiem długo jak na rdzeń substytutowy, ciężko połączyć go z odpowiednim drewnem, co powoduje iż niewielu różdżkaży sięga po niego przy tworzeniu swoich dzieł. Mimo iż zaklęcia rzucane przy pomocy takiej różdżki są dość potężne, bardzo wolno przyswaja ona nowe czary i trzeba włożyć dużo pracy aby rdzeń zaczął współpracować.
Włókno z dyptamu
Najrzadszy z rdzeni, wymagający zachowania ostrożności już na etapie zbierania - dyptam jest rośliną zawierającą olejki mogące poparzyć skórę, dlatego przy pracy z włóknami trzeba zachować wyjątkową ostrożność. Rdzeń pozwala na dość efektywną magię ale przez bardzo krótki czas - szacuje się, iż przy przeciętnym użytkowaniu różdżkę z włóknem dyptamu trzeba wymieniać co dwa lata.