Krzyk Flynna był bardzo cichy. Bezgłośny. Krzyczały tylko jego kolory, które buchały jak ogień, pęczniejąc, wzbierając, to gasnąć, tłumiąc same siebie. Wiesz? To był jeden ze sposobów gaszenia ognia. Puszczałeś ogień z drugiej strony, by się spotkały i stłumiły wzajemnie. Choć łatwiej było po prostu wyciąć wszystko wokół. Gdyby cały świat zniknął, zniknęła słoma, drzewo, powiędłe liście z drzew, gdyby nie było już czego pożerać przez ten gniew i żal, każdą z kotłującym się w zniszczonym wnętrzu mężczyzny emocji - byłoby dość? Stojąc w pustym świecie, wyzbieranym już ze wszystkiego co złe i co dobre - byłbyś spokojniejszy, Wrono? Potem przychodził ktoś, kto wnosił coś więcej do tego spopielonego świata, kogo niby potrzebowałeś, a na kogo nie chciałeś czekać. Powinien z obrzydzeniem przesunąć podeszwą buta po tym, co sam zniszczyłeś, splunąć - jak za tym papierosem - kopnąć deski, z którego kiedyś zbudowany był dom, złamać je wraz ze wspomnieniami dawnych lat. Wraz z tym, co spaliłeś. Zamiast tego przesuwał dłonią po popiele udowadniając, że nawet na pozornie spalonej ziemi potrafi wyłonić się pierwszy listek jabłoni. W tej spaleniźnie nie było dobrze, w nadziei na coś dobrego nie było dobrze, więc co byłoby idealne? Pewnie cudzy ogród. Taki, do którego mógłbyś wejść chyłkiem przeskakując przez płot, by potem równie niezauważalnie wyjść. Może najwyżej zostawiłbyś trochę zniszczeń z podeptanych kwiatów i złamanych gałęzi krzewu magnolii. Cain chciał poznać tę prawdę. Nie mógł nie patrzeć rozmiłowanymi oczami na tego szczeniaka, jakim byłeś i chyba którym nie przestałeś być mimo ostrych zębów i pazurów. Wydawało mu się, że to chyba mogłoby przesunąć się o parę kroków w stronę bezpiecznego azylu, wydawało mu się, że spogląda na świat oczami Flynna chociaż trochę, że dostanie szansę, żeby przekonać się, w którym miejscu będzie najbardziej szczęśliwy, był gotów do naprawdę wielu wyrzeczeń. A potem ten szczeniaczek uciekł. I jak się okazało - został przygarnięty przez kogo innego.
Sięgnął jedną dłonią do przedramienia Flynna, zaciskając na nim palce, drugą po różdżkę, której nawet nie unosił - z poziomu biodra gotów był wymierzyć nią w mężczyznę... ale nie wyciągnął jej nawet do końca, kiedy tak wpatrywał się w te dzikie oczy bliskie jego własnych, kiedy widział drżenie jego rąk... to miała być groźba? To była prośba. Błagalna niemal prośba, jak skomlenie. Cofnął różdżkę do kieszeni i uniósł drugą rękę do rąk Flynna. Uścisk palców z jego strony rozluźnił się, przesunął palce na jego dłonie. Zatrzymał się na nich. Nie próbował ich rozerwać, nie próbował się z nim siłować. Spoglądał w te brązowe oczy, zbyt ciepłe, żeby zalewały je takie żale i smutki. Choć teraz sam spoglądał na niego ze smutkiem. Smutkiem, może kroplą tęsknoty barwioną wspomnieniami i zmęczeniem.
- Głupio by było wybaczyć i dać komuś w mordę. - Zażartował, lekko klepiąc mężczyznę po tej dłoni. Tak uspakajająco. Jak matka potrafiła klepać delikatnie dziecko po plecach, kiedy nosiła je na rękach i nuciła mu kołysankę do ucha, gdy usypiało. Choć śpiewanie kołysanek nie było akurat mocną stroną Caina. - Nie szarp mnie tak, bo będę musiał koszulę potem prasować. - Znów - tak żartem, tak lekko. Nie potrafił sobie wyobrazić, przez co przeszedł Flynn i nie potrafił sobie wyobrazić, w jakim punkcie znajdował się teraz. Oprócz tego, że widział, że był szczęśliwy. Jakiekolwiek by nie było to miejsce... rodzina. Może to właśnie było to, w czym tak naprawdę chciał Flynna zobaczyć? Po prostu... była jakaś bolączka w tym, że nie było się częścią tego szczęścia. I nigdy już nie będzie. Nie przytrzymywał tych zarazem silnych jak i śmiesznie słabych rąk, które zsunęły się na jego klatkę piersiową, przestają memłać jego bezcenną, białą koszulę w paski. Nie przyszedł tu w końcu służbowo. Jesteś samotny? Potrzebujesz pomocy? Co się stało? Szereg pytań, na które nie było dobrej odpowiedzi. Albo były, tylko nie zadowalały Caina. Zadowoliłyby Flynna? Pewnie tak. Gdyby znał cel i wiedział, że w zasadzie... to było bezcelowe ze strony bruneta. Prychnął cicho śmiechem na te prośby, albo... zapewnienia, że to dobrzy ludzie, że nie zasługują na kłopoty.
- Zastanawiałem się, czy żyjesz. - Prawda była łatwiejsza. Ta prawda, która wyszła teraz - że żyje. Że nie będzie żadnego anonimowego nagrobka na rozdrożu. - Mój znajomy powiedział, że niedaleko cyrku Bellów pobił się z jakimś gościem, który prześladował dzieci o zadziwiająco podobnym wyglądzie do takiego jednego Flynna, którego znałem... wzruszył lekko ramionami - więc przyszedłem. Sam nie wiem, po co. Ale... dobrze widzieć, że żyjesz i że... promieniejesz. Chciałem, żebyś tak promieniał. - Wtedy. A teraz było teraz. Pół wieku za późno. I przynajmniej parę lat za wcześnie.