[26 lipca 1972] Honorowy pojedynek | Arena

W ostatniej rundzie pojedynku wszystko wydawało się już całkiem jasne: żaden z pojedynkujących się nie wygra tego starcia. Informacja mogła być rozczarowująca, jeśli ktoś tu szczególnie liczył na wygraną, ale była też chłodnym podsumowaniem tego, co się wydarzyło w poprzednich czterech turach.
Sędzia pozostał nieruchomy. Bardziej od widowni niemy, skupiony na Louvainie i Philipie, ale o wiele mniej emocjonalny, chłodnie analizujący mające na arenie miejsce uniesienia różdżek, ruchy i uniki.
Tym razem wszystko zadziało się jeszcze inaczej niż w poprzednich rundach i przez to może było jeszcze ciekawsze dla postronnych, choć równocześnie mogłoby być także wysoce frustrujące dla walczących. Louvain minimalnie się spóźnił z padnięciem na podłogę, ale Philip w ogóle nie przewrócił się w stronę osłony. Skutkiem tego w obydwu ugodziły posłane ku nim zaklęcia. Nott uniósł się w górę, Lestrange poczuł się… oszołomiony.
Sędzia wkroczył na arenę. Machnięciem różdżki odstawił Philipa na ziemię. Kolejnym rozproszył czar ciążący na Louvainie.
- Remis – powiedział, podsumowując cały pojedynek.

Rzuty kośćmi poszły tutaj.