25.10.2023, 01:03 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.10.2023, 01:38 przez Alexander Mulciber.)
Ten pojedynek jeszcze trwał? Dłuższy czas nawet nie zerknął na scenę. Po co, miał przed sobą najważniejszą że zgromadzonych tutaj osób. Dobrze wiedział, że Loretta czerpie chorą satysfakcję z całej tej igraszki, ale nie potrafił jej nawet o to winić. Bogowie trzymający w rękach nitki losów ludzi też czerpią w końcu satysfakcję z tego, kiedy ktoś mocniej nimi szarpie.
Ale on nie chciał tu być. Chciał... Zapomnieć o tym wszystkim. Axel nie był głupi. Nawet mimo tego, że większość czasu spędzał, tłocząc do swoich żył wszystko, co mogłoby jego nadnaturalną percepcję choć trochę przytępić - robił to tylko po to, coby do szczętu nie zwariować od nadmiaru bodźców: Loretty, smrodu zgromadzonych tutaj zapoconych ciał proletariatu, stukania kieliszków z aperitifem, Loretty, ssącego uczucia głodu tam gdzieś w samym środku jego jestestwa, które domagało się zaspokojenia jedną z ulubionych trucizn, pstrykania aparatów, Loretty.... Choćby nawet bardzo chciał, nie potrafił całkowicie przymknąć wszystkich swoich trojga oczu, poddać się słodkim podszeptom kobiety, zatracić się kompletnie w tych jej zgrabnych kłamstwach prawie tak samo jak w woni jej perfum, którą nasiąkła nawet jego pamięć, o czym uświadomił sobie, kiedy przeszedł obok kociołka z amortencją w sklepie.
Niestety, kończyło mu się zwolnienie od magomedyka, i musiał już wracać do pracy. Może nawet zapomniałby o tym, gdyby nie karta Kochanków, która wypadła mu z talii tarota, kiedy pakował ją do kieszeni. Może rzuciłby to wszystko w diabły, i po prostu zwariował, i dołączyłby do swojego nieumarłego brata w parodii Na straganie w dzień handlowy..., czy, jak to Diana pięknie ujęła, warzywniaka. Anglia znów stała się dla niego niczym więcej aniżeli więzieniem; może to ta gorąca krew pchała go do tej nieustannej ucieczki i poszukiwania wolności. Chyba że wpisać Lorettę Lestrange w poczet jego licznych nałogów - wtedy ta wolność byłaby bardzo dyskusyjną sprawą, i to nieważne, gdzie by się udał.
A zawsze udawał się do niej. Nawet tamtej pamiętnej nocy. nogi same zaniosły go pod jej drzwi, kiedy najpierw jak pies czekał na jej wycieraczce (bo Loretta nie chciała mu już otwierać, kiedy był tak pijany), a potem chyba wyznał jej prawdę... Tak jak ona teraz, o Leandrze.
Nie pamiętał wszystkiego, musiał to przyznać sam przed sobą, większość slow, które wtedy padły, wracały do niego tylko nocą, kiedy nie mógł spać. Obiecała mu wtedy tak wiele...
Szkoda, że nie wierności I czystości małżeńskiej, ale srać na wierność.
- Kto? - Tak jakby pamiętał imię każdej jebniętej narkomanki, z którą sypiał. Tak jakby w ogóle pytał je o imiona... - Nie znam. Nie było mnie tam. - Ale może Loretta była, tak dajmy na to, materacem, skoro była taka dobrze doinformowana. Nawet mu to połechtało próżność, prawdę mówiąc... Podobało mu się, że liczyła jego grzechy. - Błąd przeszłości. I w przeszłości został zamknięty - powtórzył jej słowa, obracając je na języku jakby powiedziała coś niezmiernie ciekawego. Zastanawiał się, czy to, co zostało z Leandra rodzina musiałaby zamknąć w trumnie, czy wystarczyłaby urna na jakieś popioły? - Czy to samo napisałaś Mary Jane? Spotkałem ją niedawno, podobno wysłałaś jej jakiś nieprzyjemny list, kiedy jeszcze była moją narzeczoną. - Skoro tak rozsierdzały ją jego miłosne(?) perypetie, to czemu nie przypomnieć jej o tym najpoważniejszym romansie (jedynym, które pamiętał, bo Mary Jane to było jego ulubione kobiece imię).
Och, a więc Lorettę naprawdę poruszyły jego słowa; nie byłaby tak gwałtowna, gdyby było inaczej. Podobało mu się, kiedy oscylowała na cienkiej granicy między dewiacją a defiacją. Potrzebujesz mnie bardziej, niż ja ciebie... Ach, te słowa padały między nimi tak często, że były lepsze od jakichś miłosnych wyznań. Śmieszna była ta agresywną interesowność, którą wyrzucali sobie w twarz; jego wkurwiało, kiedy przypominała, jak zgonował w rowie w Little Hangleton, ją - kiedy przypominał o momentach kiedy zalana łzami frustracji przychodziła do niego po pocieszenie.
- Bez ciebie bym zginął, przecież wiesz. - Nie zmienił tonu, nie zasygnalizował, czy to wciąż była kpina, żart - czy jest absolutnie poważny. Zacisnął tylko mocniej palce na urwisku jej talii.
- Nie muszę nikogo oszukiwać - odpowiedział spokojnie, celowo przybierając swój niewzruszenie opanowany ton, który w trakcie ich kłótni zawsze zdawał się potęgować wściekłość Loretty; jakby nie tyle jego słowa były powodem jej złości, co sam kontrast między jego lodowatym spojrzeniem i monotonicznością lapidarnych wypowiedzi, a pomiędzy ogniem w jej oczach i szałem kwiecistości jej wyrzutów. On i Loretta zawsze operowali na ekstremach, ona oskarżała go o mutyzm wybiórczy, on zarzucał jej, że ma dwubiegunówkę... - Ty mnie tu zaprosiłaś. - wyjaśnił, tak jakby tłumaczył gdzie jest przód, a gdzie tył hipogryfa. Ale to ty dzwonisz/wysyłasz sowę, Loretto...
Chciał powiedzieć coś więcej, ona też chciała się dalej kłócić, widział to w jej gniewnym spojrzeniu i pąsowych policzkach. Ale wtedy na firmamencie zabłysła kolejną gwiazda. Trochę jak zepsuty rave'owy neon, ale zabłysła!
Diana nigdy nie czytała etykiet - czy uważała to za zajęcie poniżej jej godności, czy to Donald kiedyś zafundował jej lobotomię zamiast pobytu w spa w ramach prezentu rocznicowego, tego nie wiedział - więc pierwszą myślą szczwanego nałogowca (jak to można było podsumować egzystencję Axela), było to, że szwagierka musiała pomylić etanol z metanolem - albo innym świństwem z prywatnego magazynku domu Mulciberów, który pamiętał jeszcze czasy, kiedy ojciec sprzedawał hurtowo kadzidła i eliksiry na Nokturnie. Tak przynajmniej przypuszczał, kiedy zaczęła jęczeć rozdzierająco, że widzi ciemność; ale nie, żeby się na tym znał. Jego wiedza o właściwościach eliksirów i innych substancji wynikała wyłącznie z autopsji.
Niestety, czymkolwiek struła się Dianka, widocznie wypiła za mało, inaczej miałby z głowy i ją, i Donalda... Ale patrząc obiektywnie, poza nagłą ślepotą, wydawała się w pełni świadoma(!!!), i nawet nie chwiała się tak mocno jak zawsze... Nie, to nie może być to. W końcu kilka miesięcy temu, przy okazji odwiedzin w domu rodzinnym, zainstalował blokady na dzieci na wszystkie szafki z niebezpiecznymi przedmiotami, coby sobie ta ćpunka krzywdy nie zrobiła (co prawda, zrobił to trochę przypadkiem: otworzył drzwi jakiemuś domokrążcy, który wciskał mu przez jakieś pół godziny "nowe magiczne blokady, niezawodne", zanim kompletnie nietrzeźwy Axel machnął ręką, sypnął złotem i pozwolił zrobić co mu się żywnie podobało)...
Axel zmarszczył brwi, przyciągnął szwagierkę za ramię, bo zaraz gotowa zwalić się napruta przez barierki na arenę - jeszcze jakiś żądny kontrowersji pismak pomyśli, że ją zamordował - tak jak brata i zdjął jej z oczu niedorzecznie wielkie, ciemne okulary. Drugą ręką dalej obejmował Lorettę, która chyba dalej wyzywała go od psów, chociaż nie wiedział, dlaczego miałby się tym specjalnie przejmować, bo akurat psy uważał za zwierzęta o wiele szlachetniejsze od ludzi... Nie chciał opuszczać jej boku, skoro już zdążyli sobie powyjaśniać pewne sprawy, zresztą, Loretta wyglądała zbyt dobrze wsparta o jego ramię. A nieszczęsne okulary przeciwsłoneczne zaraz włożył Dianie w rączkę, żeby nie zgubiła, albo jakiś psychofan jej nie wyrwał.
- Cześć, Diana. Robimy konkurs plucia na odległość? - W Ministerstwie też sobie takie współzawodnictwo parę razy zrobili, kiedy siedzieli zamknięci w biurze, pisząc nudne raporty - tylko celem nie była wówczas głupia morda Philipa Notta, tylko kubek z kawą Yaxleya. - Musisz trafić w tamtego obskuranta.
Zanim jednak zdążył zebrać trochę flegmy w buzi, pojedynek dobiegł końca.
A HONOR LORETTY NAJWIDOCZNIEJ TRAFIŁ SZLAG.
Mulciber posłał tylko porozumiewawcze spojrzenie swojej kochance, które mówiło po prostu: "bardziej już ten twój brat nie mógł spierdolić, co?" i wbił wzrok w Notta, który pojawił się na widowni ze swoim sekundantem. Przez chwilę pomyślał, że przecież mógłby użyć starych umiejętności i przeczytać intencje Philipa, może jakoś wspomóc Louvaina w walce, chrzanić regulamin... Ale tak ta go myśl po chwili rozbawiła, że niemal uśmiechnął się pod nosem. Nie sądził, że w głowie Philipa znalazłby cokolwiek poza cykaniem świerszczy.
Taksował więc Notta - starą przygodę (5 lat temu, niech jej będzie...) Loretty - obojętnym spojrzeniem wyrażającym czyste, niekontrolowane obrzydzenie wobec tego, że ktoś taki jak Nott w ogóle istnieje i zabiera innym, wartościowym ludziom przestrzeń życiową. Zblazowana poza Mulcibera krzyczała "wypierdalaj", a ręka ciasno zapleciona na talii Loretty mówiła "to moje". Nie, żeby robił to do końca świadomie. Był w końcu takim sobie artystokratycznym dupkiem jak jeden z wielu, i roztaczał wokół siebie aurę to-mi-się-należy, mając jak zwykle zdrowo wyjebane w to, co dzieje się dookoła niego.
Ale on nie chciał tu być. Chciał... Zapomnieć o tym wszystkim. Axel nie był głupi. Nawet mimo tego, że większość czasu spędzał, tłocząc do swoich żył wszystko, co mogłoby jego nadnaturalną percepcję choć trochę przytępić - robił to tylko po to, coby do szczętu nie zwariować od nadmiaru bodźców: Loretty, smrodu zgromadzonych tutaj zapoconych ciał proletariatu, stukania kieliszków z aperitifem, Loretty, ssącego uczucia głodu tam gdzieś w samym środku jego jestestwa, które domagało się zaspokojenia jedną z ulubionych trucizn, pstrykania aparatów, Loretty.... Choćby nawet bardzo chciał, nie potrafił całkowicie przymknąć wszystkich swoich trojga oczu, poddać się słodkim podszeptom kobiety, zatracić się kompletnie w tych jej zgrabnych kłamstwach prawie tak samo jak w woni jej perfum, którą nasiąkła nawet jego pamięć, o czym uświadomił sobie, kiedy przeszedł obok kociołka z amortencją w sklepie.
Niestety, kończyło mu się zwolnienie od magomedyka, i musiał już wracać do pracy. Może nawet zapomniałby o tym, gdyby nie karta Kochanków, która wypadła mu z talii tarota, kiedy pakował ją do kieszeni. Może rzuciłby to wszystko w diabły, i po prostu zwariował, i dołączyłby do swojego nieumarłego brata w parodii Na straganie w dzień handlowy..., czy, jak to Diana pięknie ujęła, warzywniaka. Anglia znów stała się dla niego niczym więcej aniżeli więzieniem; może to ta gorąca krew pchała go do tej nieustannej ucieczki i poszukiwania wolności. Chyba że wpisać Lorettę Lestrange w poczet jego licznych nałogów - wtedy ta wolność byłaby bardzo dyskusyjną sprawą, i to nieważne, gdzie by się udał.
A zawsze udawał się do niej. Nawet tamtej pamiętnej nocy. nogi same zaniosły go pod jej drzwi, kiedy najpierw jak pies czekał na jej wycieraczce (bo Loretta nie chciała mu już otwierać, kiedy był tak pijany), a potem chyba wyznał jej prawdę... Tak jak ona teraz, o Leandrze.
Nie pamiętał wszystkiego, musiał to przyznać sam przed sobą, większość slow, które wtedy padły, wracały do niego tylko nocą, kiedy nie mógł spać. Obiecała mu wtedy tak wiele...
Szkoda, że nie wierności I czystości małżeńskiej, ale srać na wierność.
- Kto? - Tak jakby pamiętał imię każdej jebniętej narkomanki, z którą sypiał. Tak jakby w ogóle pytał je o imiona... - Nie znam. Nie było mnie tam. - Ale może Loretta była, tak dajmy na to, materacem, skoro była taka dobrze doinformowana. Nawet mu to połechtało próżność, prawdę mówiąc... Podobało mu się, że liczyła jego grzechy. - Błąd przeszłości. I w przeszłości został zamknięty - powtórzył jej słowa, obracając je na języku jakby powiedziała coś niezmiernie ciekawego. Zastanawiał się, czy to, co zostało z Leandra rodzina musiałaby zamknąć w trumnie, czy wystarczyłaby urna na jakieś popioły? - Czy to samo napisałaś Mary Jane? Spotkałem ją niedawno, podobno wysłałaś jej jakiś nieprzyjemny list, kiedy jeszcze była moją narzeczoną. - Skoro tak rozsierdzały ją jego miłosne(?) perypetie, to czemu nie przypomnieć jej o tym najpoważniejszym romansie (jedynym, które pamiętał, bo Mary Jane to było jego ulubione kobiece imię).
Och, a więc Lorettę naprawdę poruszyły jego słowa; nie byłaby tak gwałtowna, gdyby było inaczej. Podobało mu się, kiedy oscylowała na cienkiej granicy między dewiacją a defiacją. Potrzebujesz mnie bardziej, niż ja ciebie... Ach, te słowa padały między nimi tak często, że były lepsze od jakichś miłosnych wyznań. Śmieszna była ta agresywną interesowność, którą wyrzucali sobie w twarz; jego wkurwiało, kiedy przypominała, jak zgonował w rowie w Little Hangleton, ją - kiedy przypominał o momentach kiedy zalana łzami frustracji przychodziła do niego po pocieszenie.
- Bez ciebie bym zginął, przecież wiesz. - Nie zmienił tonu, nie zasygnalizował, czy to wciąż była kpina, żart - czy jest absolutnie poważny. Zacisnął tylko mocniej palce na urwisku jej talii.
- Nie muszę nikogo oszukiwać - odpowiedział spokojnie, celowo przybierając swój niewzruszenie opanowany ton, który w trakcie ich kłótni zawsze zdawał się potęgować wściekłość Loretty; jakby nie tyle jego słowa były powodem jej złości, co sam kontrast między jego lodowatym spojrzeniem i monotonicznością lapidarnych wypowiedzi, a pomiędzy ogniem w jej oczach i szałem kwiecistości jej wyrzutów. On i Loretta zawsze operowali na ekstremach, ona oskarżała go o mutyzm wybiórczy, on zarzucał jej, że ma dwubiegunówkę... - Ty mnie tu zaprosiłaś. - wyjaśnił, tak jakby tłumaczył gdzie jest przód, a gdzie tył hipogryfa. Ale to ty dzwonisz/wysyłasz sowę, Loretto...
Chciał powiedzieć coś więcej, ona też chciała się dalej kłócić, widział to w jej gniewnym spojrzeniu i pąsowych policzkach. Ale wtedy na firmamencie zabłysła kolejną gwiazda. Trochę jak zepsuty rave'owy neon, ale zabłysła!
Diana nigdy nie czytała etykiet - czy uważała to za zajęcie poniżej jej godności, czy to Donald kiedyś zafundował jej lobotomię zamiast pobytu w spa w ramach prezentu rocznicowego, tego nie wiedział - więc pierwszą myślą szczwanego nałogowca (jak to można było podsumować egzystencję Axela), było to, że szwagierka musiała pomylić etanol z metanolem - albo innym świństwem z prywatnego magazynku domu Mulciberów, który pamiętał jeszcze czasy, kiedy ojciec sprzedawał hurtowo kadzidła i eliksiry na Nokturnie. Tak przynajmniej przypuszczał, kiedy zaczęła jęczeć rozdzierająco, że widzi ciemność; ale nie, żeby się na tym znał. Jego wiedza o właściwościach eliksirów i innych substancji wynikała wyłącznie z autopsji.
Niestety, czymkolwiek struła się Dianka, widocznie wypiła za mało, inaczej miałby z głowy i ją, i Donalda... Ale patrząc obiektywnie, poza nagłą ślepotą, wydawała się w pełni świadoma(!!!), i nawet nie chwiała się tak mocno jak zawsze... Nie, to nie może być to. W końcu kilka miesięcy temu, przy okazji odwiedzin w domu rodzinnym, zainstalował blokady na dzieci na wszystkie szafki z niebezpiecznymi przedmiotami, coby sobie ta ćpunka krzywdy nie zrobiła (co prawda, zrobił to trochę przypadkiem: otworzył drzwi jakiemuś domokrążcy, który wciskał mu przez jakieś pół godziny "nowe magiczne blokady, niezawodne", zanim kompletnie nietrzeźwy Axel machnął ręką, sypnął złotem i pozwolił zrobić co mu się żywnie podobało)...
Axel zmarszczył brwi, przyciągnął szwagierkę za ramię, bo zaraz gotowa zwalić się napruta przez barierki na arenę - jeszcze jakiś żądny kontrowersji pismak pomyśli, że ją zamordował - tak jak brata i zdjął jej z oczu niedorzecznie wielkie, ciemne okulary. Drugą ręką dalej obejmował Lorettę, która chyba dalej wyzywała go od psów, chociaż nie wiedział, dlaczego miałby się tym specjalnie przejmować, bo akurat psy uważał za zwierzęta o wiele szlachetniejsze od ludzi... Nie chciał opuszczać jej boku, skoro już zdążyli sobie powyjaśniać pewne sprawy, zresztą, Loretta wyglądała zbyt dobrze wsparta o jego ramię. A nieszczęsne okulary przeciwsłoneczne zaraz włożył Dianie w rączkę, żeby nie zgubiła, albo jakiś psychofan jej nie wyrwał.
- Cześć, Diana. Robimy konkurs plucia na odległość? - W Ministerstwie też sobie takie współzawodnictwo parę razy zrobili, kiedy siedzieli zamknięci w biurze, pisząc nudne raporty - tylko celem nie była wówczas głupia morda Philipa Notta, tylko kubek z kawą Yaxleya. - Musisz trafić w tamtego obskuranta.
Zanim jednak zdążył zebrać trochę flegmy w buzi, pojedynek dobiegł końca.
A HONOR LORETTY NAJWIDOCZNIEJ TRAFIŁ SZLAG.
Mulciber posłał tylko porozumiewawcze spojrzenie swojej kochance, które mówiło po prostu: "bardziej już ten twój brat nie mógł spierdolić, co?" i wbił wzrok w Notta, który pojawił się na widowni ze swoim sekundantem. Przez chwilę pomyślał, że przecież mógłby użyć starych umiejętności i przeczytać intencje Philipa, może jakoś wspomóc Louvaina w walce, chrzanić regulamin... Ale tak ta go myśl po chwili rozbawiła, że niemal uśmiechnął się pod nosem. Nie sądził, że w głowie Philipa znalazłby cokolwiek poza cykaniem świerszczy.
Taksował więc Notta - starą przygodę (5 lat temu, niech jej będzie...) Loretty - obojętnym spojrzeniem wyrażającym czyste, niekontrolowane obrzydzenie wobec tego, że ktoś taki jak Nott w ogóle istnieje i zabiera innym, wartościowym ludziom przestrzeń życiową. Zblazowana poza Mulcibera krzyczała "wypierdalaj", a ręka ciasno zapleciona na talii Loretty mówiła "to moje". Nie, żeby robił to do końca świadomie. Był w końcu takim sobie artystokratycznym dupkiem jak jeden z wielu, i roztaczał wokół siebie aurę to-mi-się-należy, mając jak zwykle zdrowo wyjebane w to, co dzieje się dookoła niego.
Kiedy tańczę, niebo tańczy razem ze mną
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat