25.10.2023, 10:18 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.10.2023, 10:22 przez Murtagh Macmillan.)
Kiedy wszedł do lodziarni, owionął go zapach korzennych przypraw, soku z dyni, ciast i kawy. Odruchowo uśmiechnął się lekko, czując się niemal jak w kawiarni Madame Puddifoot do której kiedyś ją zabrał. Wtedy też było zimno, choć był to dopiero listopad a za oknem padał rzęsisty deszcz. Przez całą drogę do Hogsmeade narzekała, że nie będzie psuła sobie reputacji, że nie wcale nie potrzebuje randek a ten czas mogli przeznaczyć na cokolwiek innego. Mimo to, kiedy usiedli przy stoliku i spojrzeli sobie w oczy, wiedział, że go kocha.
Wtedy nie byli jeszcze dorośli, ale ich miłość nie była wcale przelotnym, szczeniackim zauroczeniem. Murtagh rozumiał Dianę, a ona jego, tak jak nikt inny nie rozumiał nikogo innego wcześniej, ani później. Byli dwiema połówkami tej samej całości, nawet jeśli dzieliły ich setki mil. Teraz, setki mil wyrosły między nimi, nawet kiedy byli blisko. Murtagh cierpiał, kiedy kolejne jego listy znikały bez echa, bez odpowiedzi, bez powrotu. Razem z nimi znikała bez powrotu ta część jego, której zależało. Malała, gięła się pod naporami Jego szeptów, chowała po zakamarkach jego umysłu. Dlatego kiedy zobaczył Dianę przy stoliku, kiedy na jego widok uśmiechnęła się i wstała, podbiegając do niego, jak wtedy kiedy witała go z rana przy stole ślizgonów w szkole, nie poczuł wcale radości. Zamiast tego w jego pierś ugodziło ukłucie zawodu i rozpłynęło się po jego ciele żyłami złości. Jak ona śmiała?! Jak mogła tak po prostu go tulić, po tym co mu zrobiła swoją obojętnością?!
— Murtagh! — Kiedy go objęła, owionął go jej zapach a twarz załaskotały jej włosy, zalała go fala wspomnień, które zdążyły się już zatrzeć w jego pamięci. Odwzajemnił uścisk, wodząc dłońmi po jej plecach, wdychając jej zapach, chcąc jeszcze więcej i więcej, cały czas świadomy, że część jego jej aktualnie nienawidzi.
— Tęskniłam. — To słowo, niewiele głośniejsze od westchnienia, wyrwało z jego piersi zdławione jęknięcie. Zupełnie niezamierzenie, bo przecież nadal był na nią zły i nie chciał, żeby widziała go słabym. Ale on też za nią tęsknił. Kurewsko.
Po długiej chwili milczenia, wypuścił ją z objęć, a nawet lekko odsunął. Jego twarz zdążyła się uspokoić, ale w oczach nadal lśniły emocje - pożądanie, miłość albo wściekłość - które ciężko byłoby podsumować jednym słowem.
— Tęskniłaś, Dee?— przez chwilę szukał kolejnych słów, lecz ich nie znalazł się wykrztusił tylko — Dlaczego?
![[Obrazek: tumblr_nk8g71772l1t8mdg0o1_250.gifv]](https://64.media.tumblr.com/f996dc9e0cc2bddb53af7f8f6d0c3522/tumblr_nk8g71772l1t8mdg0o1_250.gifv)
Wtedy nie byli jeszcze dorośli, ale ich miłość nie była wcale przelotnym, szczeniackim zauroczeniem. Murtagh rozumiał Dianę, a ona jego, tak jak nikt inny nie rozumiał nikogo innego wcześniej, ani później. Byli dwiema połówkami tej samej całości, nawet jeśli dzieliły ich setki mil. Teraz, setki mil wyrosły między nimi, nawet kiedy byli blisko. Murtagh cierpiał, kiedy kolejne jego listy znikały bez echa, bez odpowiedzi, bez powrotu. Razem z nimi znikała bez powrotu ta część jego, której zależało. Malała, gięła się pod naporami Jego szeptów, chowała po zakamarkach jego umysłu. Dlatego kiedy zobaczył Dianę przy stoliku, kiedy na jego widok uśmiechnęła się i wstała, podbiegając do niego, jak wtedy kiedy witała go z rana przy stole ślizgonów w szkole, nie poczuł wcale radości. Zamiast tego w jego pierś ugodziło ukłucie zawodu i rozpłynęło się po jego ciele żyłami złości. Jak ona śmiała?! Jak mogła tak po prostu go tulić, po tym co mu zrobiła swoją obojętnością?!
— Murtagh! — Kiedy go objęła, owionął go jej zapach a twarz załaskotały jej włosy, zalała go fala wspomnień, które zdążyły się już zatrzeć w jego pamięci. Odwzajemnił uścisk, wodząc dłońmi po jej plecach, wdychając jej zapach, chcąc jeszcze więcej i więcej, cały czas świadomy, że część jego jej aktualnie nienawidzi.
— Tęskniłam. — To słowo, niewiele głośniejsze od westchnienia, wyrwało z jego piersi zdławione jęknięcie. Zupełnie niezamierzenie, bo przecież nadal był na nią zły i nie chciał, żeby widziała go słabym. Ale on też za nią tęsknił. Kurewsko.
Po długiej chwili milczenia, wypuścił ją z objęć, a nawet lekko odsunął. Jego twarz zdążyła się uspokoić, ale w oczach nadal lśniły emocje - pożądanie, miłość albo wściekłość - które ciężko byłoby podsumować jednym słowem.
— Tęskniłaś, Dee?— przez chwilę szukał kolejnych słów, lecz ich nie znalazł się wykrztusił tylko — Dlaczego?