Przestała zwracać uwagę na pojedynek, który toczył się gdzieś w tle, omieciony miękką mgiełką nieistotności; oczy większości zwrócone były ku arenie, ślepo podążając za sylwetkami – ona jednak wbijała wzrok w niego uporczywie, jakby chciała go przeszyć tymi igiełkami spojrzenia, wydobyć z niego wszystko i nic zarazem. Czując dłoń zaciskającą się na swojej talii, czując ten przeklęty dotyk, który palił i zadawał nieomal fizyczny ból, zmarszczyła brwi – wyglądając zupełnie jak dziecko, któremu matka odmówiła cukierka, a w całej swej farsie i krasie jednocześnie jak rozjuszona lwica, w której wszelka moralność została pogrzebana. Ta miłość była przeklęta, a ona, wciąż wpierając sobie, że nie czuje absolutnie nic, zatapiała się w niej coraz więcej, aż zaczęła wzbierać wody w płucach.
Widziała w głębi jego tęczówek wszystko, czego nie chciał wypowiedzieć. Wszak czyż nie najlepiej było uciekać przed diabłem?; wiedziała, że brzydził się rozgłosu, kamer, tego całego zamieszania związanego z rozpoznawalnością; a jednak potrzeba bycia przy niej, była silniejsza niż jakiekolwiek pragnienie bycia anonimowym. Bo przecież mógł topić się w kłamstwach, było to jednak nieodwołalne – sława ciągnęła się za Lorettą jak guma do żucia – już przywykła, że jego obecność ją otula. Wiedziała, że nie mógł się od niej uwolnić i jednocześnie posiadła świadomość, że za każdym razem, jak odchodził, wracał do niej ze zdwojoną siłą.
To był właśnie urok ich przeklętej relacji.
Bardzo dyskusyjną, a jednocześnie autoteliczną kwestią było jego ciągłe uciekanie – widziała, że miotał się w sobie, szukając wolności, której nie mógł nigdzie osiągnąć; a ona była jednym z faktorów, które tę wolność ukracały. Nie gryzło to jednak jej sumienia, bo egocentryczna w swojej krasie, uwielbiała, gdy wracał do niej na kolanach, każdorazowo zabiegając o jej uwagę. Ich relacja była toksyczna; mętna i gęsta, zupełnie nie taka, jaka relacja tego gatunku powinna być – nie uskrzydlała, a przybijała do ziemi, odbierając ostatnie tchnienie, które zalęgało w spętanych bolączką płucach.
Zaćpany zawsze wysyłał jej sowy. Listy, w których wyznawał jej niekończącą się miłość, potrzebę bycia przy niej – często także zjawiał się przed jej drzwiami, na których był w stanie czekać do bladego poranka, tylko aby ją ujrzeć, wychodzącą z mieszkania, omiecioną tymi perfumami o zapachu bergamotki, patrzącą na niego czule z pogardą. Pijanego często nogi go wiodły do niej i gdy zdarzyło się, iż go wpuściła do środka, otulał ramionami jej nogi, oświadczając się po raz kolejny.
I kolejny. I kolejny.
– Bertie, ta z krzywym nosem, jakby ktoś jej przyłożył cegłą w dzieciństwie; Octavia, ta, która miała zeza rozbieżnego; Linda, ta, której papieros by się zmieścił między jedynkami – wyliczyła, czerwieniąc się subtelnie ze złości; fakt, iż pamiętała je wszystkie, nie świadczył bynajmniej na jej korzyść. – Jesteś pewien, że mnie kochasz? Jakim cudem, skoro masz taki gust do kobiet? – spytała, marszcząc brwi.
– Mary Jane? – zabrzmiała, w skupieniu ogniskując spojrzenie w jego oczach. Myślała tak przez moment, trwając w zadumie, jakby wertowała kartki umysłu, chcąc znaleźć tę właściwą. – To ta wysoka? Ta, która mówiła na mnie Loletta, bo nie potrafiła wymawiać „r”? – Zamrugała kilkukrotnie, przywołując wspomnienie istoty tak absurdalnej jak Mary Jane; jakie miała wobec niej szanse?; przecież w starciu z Lolettą odpadała w przedbiegach. – Nie, ja pytam na poważnie. Co ty widziałeś w takiej Mary Jane?
Reagowała nerwowo na każde wspomnienie jego zdrożnych wojaży i romansów. Chciała go przecież w gruncie rzeczy dla siebie; aby żadna kobieta nie była dla niego równowarta, co ona; aby pragnął jej i z ten swój popierdolony sposób kochał ją; nawet aby oświadczył się jej po raz siódmy, gdy wypije sowitą dawkę alkoholu; aby była dla niego jedyna i najistotniejsza. To do niego przychodziła zalana łzami, to on wówczas gładził ją po włosach czule – zupełnie jakby nie był sobą; zupełnie, jakby pod całunem jej obecności miękł. Nie był wówczas tym butnym pijakiem, co w prozie codzienności. Dla niej zawsze był inny; dla niej zawsze był.
Uniosła dłoń niepewnie, przenosząc na jego policzek, sunąc po nim przez te wszystkie dłużące się sekundy, w których tonęła w bezkresie jego oczu.
– Beze mnie byś zginął – powtórzyła jak przeklętą kantyczkę.
Ton jego głosu był niezmienny, ona jednak już dawno spadła z emocjonalnego urwiska; gniew, moszczący się gdzieś na dnie roziskrzonych, skąpanych w czerni oczu, był na swój sposób urokliwy. Zmarszczone brwi, pąs złości oblewający policzki woalką, ustąpiły po chwili zaczepnemu uśmiechowi, gdy zaciskał palce mocniej na jej talii. Pozwoliła się przyciągnąć mocniej – teraz nie istniały Bertie czy Linda, jedynie ich nieodzowne, rozbite tysiącami iskier połączenie dusz. Loretta lubiła w końcu myśleć, że są sobie na wszelki możliwy sposób przeznaczeni. Jego uczucia były w końcu okowami.
I już po chwili, złość rozgorzała w niej na powrót. Nienawidziła, gdy pozostawał w tej swojej stoickiej, zblazowanej krasie; jakby żadne słowa nie dotykały strun jego emocji; jakby był obojętny wobec enigmatycznego tego wszystkiego. Irytacja zapłonęła sowicie, rozgrzewając zarumienione policzki, świerzbiąc palce – chciała zadać mu niewysłowiony ból i było tak zawsze, gdy jego wnętrze nie reagowało. A przecież powinno! Była gotowa sięgnąć po jeszcze bardziej kwaśne słowa, tylko po to, aby go dotknąć u cna.
– Bo byłam pewna, że nie przyjdziesz – wydukała wreszcie gorzko, odwracając wzrok od jego osoby tak daleko, jak tylko się dało. Westchnęła przy tym ciężko, czując, jak jego palce wbijają się w jej kibić jeszcze mocniej. Wiedziała, że sygnalizował w ten sposób swój teren; w Alexandrze było coś podejrzanie atawistycznego.
Gdy miała wysyczeć kolejne słowa, gdy już te kłębiły się w przełyku, aby zacząć lawirować na języku, gdy już sobie pomyślała, jak to ona mu dosoli, pojawiła się ona.
– Cześć, Diana – rzekła pogodnym tonem.
Diana Mulciber.
Coś niewysłowienie ciężkiego spadło z jej klatki piersiowej, gdy mogła zwrócić uwagę na inną osobę, aniżeli Alexa. Już zaciskała w końcu swoje małe piąstki, już była gotowa wysyczeć mu wszystko, co o nim myśli, jak brzydkie były Bertie i Linda, jak pierwotnym zachowaniem się cechuje… Spojrzenie jednak miękko zsunęło się na blondwłosą ćpunkę, znaną jakże szwagierkę Alexandra. Nie żeby Loretta jej nie lubiła! Była w końcu jedyną na tyle przetrąconą osobą, że wybrała się z nią do Ameryki, gdzie były blade i nierozpoznawalne, gdzie mogły pić whisky sour bezkarnie, bez gapiów wlepionych w ich sylwetki.
Zawdzięczała Dianie o wiele więcej, niż by chciała.
Wyplątała się prędko z otulającego ją ramienia; stanęła zamiast tego obok dwójki, wbijając wzrok w arenę. Istotnie, pojawiła się tutaj jako gwiazda wieczoru, a nie zerknęła dotychczas nawet na losy potyczki. Wierzyła przecież głęboko w Louvaina, gotowa była go pocieszyć, gdy ten dzban Philip triumfował. Parsknęła śmiechem na propozycję Alexandra, posyłając mu wyzywające spojrzenie.
– Och, nie mogę na niego patrzeć – wydusiła w końcu. – Gdzie ja miałam oczy, na bogów? Daję wam błogosławieństwo w sprawie tego plucia – spuentowała, wiedząc, iż ta dwójka jest do tego absolutnie zdolna, biorąc na siebie ciężar ewentualnej flegmy w oku Notta. W jego umyśle w końcu zawierało się tylko dęcie wiatru, wpadającego jednym uchem, a drugim wypadającego.
Loretta Lestrange lubiła skandale – to niewątpliwie miało potencjał nim się stać.