25.10.2023, 13:58 ✶
Gdyby ona sama myślała o sobie tak, jak Laurent myślał o niej, zapewne zostałaby najpewniejszą siebie kobietą na świecie. Olivia jednak uważała się za całkiem przeciętną kobietę, która nie powinna się wychylać. Znała swoje wady, skrzętnie ukrywała zalety, by niepowołane osoby nie zwróciły na nią uwagi, co było kluczowe w tych czasach. Czuła jednak bijącą od Prewetta energię, która ją onieśmielała. Poniekąd domyślała się i czuła na sobie wzrok mężczyzny, lecz odczytywała to po prostu jako naturalną fascynację. Ot, tak jak i ona rzucała mu ukradkowe spojrzenia, nie przewidując, że zaraz miałoby się to przerodzić w cokolwiek większego poza uprzejmą wymianę zdań.
A jednak zaprowadził ją do stada - bo przecież Olivia pojęcia nie miała, czy pokazywał swoje konie każdej napotkanej osobie - i przedstawił rumakowi, który był tak dumny, jak i łasy na pochwały. Widziała, że jego spojrzenie zelżało, ale nie zamierzała pchać się jak klin między wódkę a zakąskę.
- Absolutnie, to byłoby niegrzeczne - odpowiedziała z udawanym oburzeniem, chociaż po części naprawdę tak uważała. Tylko głupiec by teraz piszczał do absakrama, że jest piękny, majestatyczny i dostojny. Zostałoby to na pewno odebrane zupełnie na opak, co mogłoby mieć fatalne skutki. Trąciła lekko obejmującego ją mężczyznę, wzmacniając swoją wypowiedź niczym dziecko.
Nie podchodziła do zwierząt nachalnie, nie wyciągała też rąk. Dopiero gdy same zdecydowały się trącać ją chrapami, odważyła się lekko dotknąć pyska jednego z najbardziej ciekawskich koni. Miały jednak to do siebie, że po zaspokojeniu pierwszej ciekawości wracały do swoich zajęć. Nie była interesująca dla abraksamów - ot, można było ją poniuchać, przywitać się lub dmuchnąć na jej włosy, ale że Olivia nie reagowała zbytnio, by nikogo nie przepłoszyć, to musiała wydać się okropną nudziarą.
- Również dziękuję, Laurencie. Nie miałam pojęcia, że tak kochasz zwierzęta. Może w innym czasie, w przeszłości, gdybyśmy rozmawiali częściej, zainspirowałbyś mnie do tego, by poświęcić swoje życie tej dziedzinie. Ale nie narzekam, dzięki temu co robię mogę łączyć je dwie, a przy okazji zachwycać się magicznymi zwierzętami bez konieczności ciężkich obowiązków - puściła do niego oko, oddając mu płaszcz. To jak z dziećmi - fajnie, że były, ale w dawkach pozwalających na zabawę i rozpieszczanie, bez konieczności sprzątania i karmienia czy wystawania nad łóżkiem, gdy są chore. - Z przyjemnością cię kiedyś odwiedzę, choćby zimą.
Przytuliła go na pożegnanie zanim zdążyła pomyśleć, co robi. Był to tak naturalny odruch, że zanim do niej dotarło, co zrobiła, już łapała w dłoń proszek i upuszczała go w kominek.
- Na Pokątną - powiedziała, nie spuszczając z mężczyzny wzroku, dopóki szmaragdowe płomienie nie pokryły jej w całości, by przenieść Olivię z powrotem do Londynu.
A jednak zaprowadził ją do stada - bo przecież Olivia pojęcia nie miała, czy pokazywał swoje konie każdej napotkanej osobie - i przedstawił rumakowi, który był tak dumny, jak i łasy na pochwały. Widziała, że jego spojrzenie zelżało, ale nie zamierzała pchać się jak klin między wódkę a zakąskę.
- Absolutnie, to byłoby niegrzeczne - odpowiedziała z udawanym oburzeniem, chociaż po części naprawdę tak uważała. Tylko głupiec by teraz piszczał do absakrama, że jest piękny, majestatyczny i dostojny. Zostałoby to na pewno odebrane zupełnie na opak, co mogłoby mieć fatalne skutki. Trąciła lekko obejmującego ją mężczyznę, wzmacniając swoją wypowiedź niczym dziecko.
Nie podchodziła do zwierząt nachalnie, nie wyciągała też rąk. Dopiero gdy same zdecydowały się trącać ją chrapami, odważyła się lekko dotknąć pyska jednego z najbardziej ciekawskich koni. Miały jednak to do siebie, że po zaspokojeniu pierwszej ciekawości wracały do swoich zajęć. Nie była interesująca dla abraksamów - ot, można było ją poniuchać, przywitać się lub dmuchnąć na jej włosy, ale że Olivia nie reagowała zbytnio, by nikogo nie przepłoszyć, to musiała wydać się okropną nudziarą.
- Również dziękuję, Laurencie. Nie miałam pojęcia, że tak kochasz zwierzęta. Może w innym czasie, w przeszłości, gdybyśmy rozmawiali częściej, zainspirowałbyś mnie do tego, by poświęcić swoje życie tej dziedzinie. Ale nie narzekam, dzięki temu co robię mogę łączyć je dwie, a przy okazji zachwycać się magicznymi zwierzętami bez konieczności ciężkich obowiązków - puściła do niego oko, oddając mu płaszcz. To jak z dziećmi - fajnie, że były, ale w dawkach pozwalających na zabawę i rozpieszczanie, bez konieczności sprzątania i karmienia czy wystawania nad łóżkiem, gdy są chore. - Z przyjemnością cię kiedyś odwiedzę, choćby zimą.
Przytuliła go na pożegnanie zanim zdążyła pomyśleć, co robi. Był to tak naturalny odruch, że zanim do niej dotarło, co zrobiła, już łapała w dłoń proszek i upuszczała go w kominek.
- Na Pokątną - powiedziała, nie spuszczając z mężczyzny wzroku, dopóki szmaragdowe płomienie nie pokryły jej w całości, by przenieść Olivię z powrotem do Londynu.
Koniec sesji