26.10.2023, 07:02 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.10.2023, 10:45 przez Brenna Longbottom.)
Jak się reagowało, gdy ktoś proponował ci wspólne samobójstwo?
Zapewne zwykle odmową. Zwłaszcza, że Brenna wcale nie była tak chętna do umierania, jak sądził chociażby jej brat. Ale w tej chwili tkwili w wizji, w której i tak umarliby prędzej czy później. Wyssie ich ta wariatka, utrzymywana przy życiu chyba wyłącznie przez czarną magię, albo pochłonie ich to światło... O ile już nie byli martwi i uwięzieni tutaj na wieki. Patrząc na to z tej strony, plan Bulstrode'a był wręcz rozsądny.
- Trzeba znaleźć coś ostrego - skwitowała więc jedynie słowa Atreusa, uśmiechając się przy tym nieco krzywo i na moment mocniej zaciskając palce na jego dłoni.
Tyle że to okazało się niepotrzebne.
Było tak, jakby coś zacisnęło dłoń na jej sercu i zaczęło je miażdżyć. Nie mogła zaczerpnąć tchu, a gdyby już nie klęczała na wilgotnym pokładzie, padłaby na niego teraz, niezdolna ustać. Zanim straciła przytomność, gdy ciemność zaczęła rozlewać się jej przed oczami, zdążyła tylko pomyśleć, że znowu nie dotrzyma obietnicy: nie przyjdzie na urodziny Nory, a Mabel, której wspomnienie zlewało się teraz z twarzą Maddie, będzie tak strasznie rozczarowana.
I jak poradzą sobie z tym rodzice, kiedy stracą tutaj całą ich czwórkę...?
A potem była tylko ciemność...
*
...i zapach dymu.
Brenna uniosła się na łokciach, odrętwiała i jeszcze nazbyt oszołomiona, aby od razu zrozumieć, co działo się wokół. Smród wwiercał się w nozdrza, do uszu dobiegały dźwięki świadczące o tym, że trwała jakaś walka. Rozejrzała się, próbując wypatrzeć Mavelle i Atreusa - wyglądało na to, że oni też się budzili, a przynajmniej Bones, bo ta padła tuż koło kuzynki - a jej dłoń odruchowo sięgnęła ku upuszczonej chwilę temu różdżce.
- Maddie?! - zawołała, ale zaraz zdała sobie sprawę z tego, że poszukiwania małego ducha musiały chwilę poczekać. Bo szybkie rozejrzenie się jasno wskazywało na to, że mieli tutaj znacznie poważniejsze problemy, jak idący w ich stronę nieumarli, wielki pożar statku i ta wariatka, która właśnie walnęła o...
...walnęła?
Brenna nie widziała, kto posłał w stronę kobiety zaklęcie (inni żyli, ta myśl przebiegła jej przez głowę z prędkością błyskawicy, ktoś tutaj był, skoro rzucał czary, chociaż w dymie nie dojrzała jeszcze kto), ale najwyraźniej coś, co wyrwało ich z wizji, wpłynęło także na tę... istotę? Ewentualnie ktoś z pozostałych osób, które trafiały na statek, władał bardzo, bardzo potężną magią.
Dostrzegła, że idą ku nim nieumarli, owszem. Ostrzegawczy krzyk Victorii rozbrzmiał jej w uszach (żyła, była cała, walczyła, dobrze). Mimo to, już wstając z podłogi, wycelowała nie w trupy, a w Fawley. W kobietę, od której to wszystko się zaczęło. Morderczynię Maddie, pani Sadley, wszystkich pasażerów statku, i która ledwo co załatwiła ich trójkę jednym czarem – a skoro zdołała rzucić taką klątwę, to pewnie dalej mogła ich pozabijać…
I tym razem nie próbowała jej tylko wyrywać różdżki ani obezwładniać, a stworzyć łańcuchy, które przybiją ją do stójki, na którą ta wpadła lub do podlogi. W miarę możliwości tak, by rękę też unieruchomiły.
Brenna nie wiedziała, czy wszyscy tu spłoną, ale na pewno powinna spłonąć ta kobieta.
kształtowanie
Zapewne zwykle odmową. Zwłaszcza, że Brenna wcale nie była tak chętna do umierania, jak sądził chociażby jej brat. Ale w tej chwili tkwili w wizji, w której i tak umarliby prędzej czy później. Wyssie ich ta wariatka, utrzymywana przy życiu chyba wyłącznie przez czarną magię, albo pochłonie ich to światło... O ile już nie byli martwi i uwięzieni tutaj na wieki. Patrząc na to z tej strony, plan Bulstrode'a był wręcz rozsądny.
- Trzeba znaleźć coś ostrego - skwitowała więc jedynie słowa Atreusa, uśmiechając się przy tym nieco krzywo i na moment mocniej zaciskając palce na jego dłoni.
Tyle że to okazało się niepotrzebne.
Było tak, jakby coś zacisnęło dłoń na jej sercu i zaczęło je miażdżyć. Nie mogła zaczerpnąć tchu, a gdyby już nie klęczała na wilgotnym pokładzie, padłaby na niego teraz, niezdolna ustać. Zanim straciła przytomność, gdy ciemność zaczęła rozlewać się jej przed oczami, zdążyła tylko pomyśleć, że znowu nie dotrzyma obietnicy: nie przyjdzie na urodziny Nory, a Mabel, której wspomnienie zlewało się teraz z twarzą Maddie, będzie tak strasznie rozczarowana.
I jak poradzą sobie z tym rodzice, kiedy stracą tutaj całą ich czwórkę...?
A potem była tylko ciemność...
*
...i zapach dymu.
Brenna uniosła się na łokciach, odrętwiała i jeszcze nazbyt oszołomiona, aby od razu zrozumieć, co działo się wokół. Smród wwiercał się w nozdrza, do uszu dobiegały dźwięki świadczące o tym, że trwała jakaś walka. Rozejrzała się, próbując wypatrzeć Mavelle i Atreusa - wyglądało na to, że oni też się budzili, a przynajmniej Bones, bo ta padła tuż koło kuzynki - a jej dłoń odruchowo sięgnęła ku upuszczonej chwilę temu różdżce.
- Maddie?! - zawołała, ale zaraz zdała sobie sprawę z tego, że poszukiwania małego ducha musiały chwilę poczekać. Bo szybkie rozejrzenie się jasno wskazywało na to, że mieli tutaj znacznie poważniejsze problemy, jak idący w ich stronę nieumarli, wielki pożar statku i ta wariatka, która właśnie walnęła o...
...walnęła?
Brenna nie widziała, kto posłał w stronę kobiety zaklęcie (inni żyli, ta myśl przebiegła jej przez głowę z prędkością błyskawicy, ktoś tutaj był, skoro rzucał czary, chociaż w dymie nie dojrzała jeszcze kto), ale najwyraźniej coś, co wyrwało ich z wizji, wpłynęło także na tę... istotę? Ewentualnie ktoś z pozostałych osób, które trafiały na statek, władał bardzo, bardzo potężną magią.
Dostrzegła, że idą ku nim nieumarli, owszem. Ostrzegawczy krzyk Victorii rozbrzmiał jej w uszach (żyła, była cała, walczyła, dobrze). Mimo to, już wstając z podłogi, wycelowała nie w trupy, a w Fawley. W kobietę, od której to wszystko się zaczęło. Morderczynię Maddie, pani Sadley, wszystkich pasażerów statku, i która ledwo co załatwiła ich trójkę jednym czarem – a skoro zdołała rzucić taką klątwę, to pewnie dalej mogła ich pozabijać…
I tym razem nie próbowała jej tylko wyrywać różdżki ani obezwładniać, a stworzyć łańcuchy, które przybiją ją do stójki, na którą ta wpadła lub do podlogi. W miarę możliwości tak, by rękę też unieruchomiły.
Brenna nie wiedziała, czy wszyscy tu spłoną, ale na pewno powinna spłonąć ta kobieta.
kształtowanie
Rzut W 1d100 - 68
Sukces!
Sukces!
Rzut W 1d100 - 73
Sukces!
Sukces!
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.