28.10.2023, 04:10 ✶
- Ha. - odpowiedział jak kretyn, wpatrując się w nią przez chwilę i zastanawiając się, gdzie podział się jego język w gębie. Czy ona właśnie nazwała go zabójczo przystojnym? Jego umysł obrócił tę informację w głowię parę razy, ale jakże szybko, bo zaraz na jego twarzy pojawił się lekki, ale jakże głupkowaty uśmiech. Tak jak każdemu innemu nastoletniemu chłopakowi, niewiele mu było potrzeba, żeby wywołać podobną reakcję.
- Antoś? - uniósł lekko brwi na brzmienie tego konkretnego imienia, niby to tak jak gdyby nigdy nic przysuwając się do panny Malfoy o parę kroków i zmniejszając dystans, który wcześniej ich dzielił. - No no, kto by się spodziewał, że tak się chłopak rozzuchwali - zacmokał z dezaprobatą, jednak doskonale było słuchać pobrzmiewające w niej rozbawienie. Bo nawet jeśli na papierze podobne zachowanie mogło się wydawać karygodne, to w praktyce co drugi uczeń Hogwartu pływał w jeziorze wbrew swojej woli już na pierwszym roku. Była to dość popularna rozrywka dręczących, biorąc pod uwagę że zaraz po tym zwykle ofiarę czekał jeszcze spacer wstydu po szkolnych korytarzach. Jemu samemu pewnie nie starczyłoby palców obu rąk żeby zliczyć razy, kiedy niby to niechcący, niby specjalnie wepchnął kogoś do wody. Co więcej, nie mógł tego Borginowi wytykać, bo aktualnie to on patrzył na przemoczoną Lorraine.
- Ah, Marta - rzucił nieco kwaśno, wzdychając przy tym niemal boleściwie, jakby chcąc koleżankę wesprzeć w tym całym bólu do wszechświata. - Mam wrażenie, że w okresie egzaminów robi się o wiele bardziej drażliwa. W zeszłym roku też skończyłem z dwoma rolkami pergaminu notatek do wyrzucenia, bo zrobiła coś podobnego - co dokładnie robił w łazience dla dziewcząt, szczególnie tej rzadko uczęszczanej i zapewniającej jako taką prywatność, że w ogóle musiał ubolewać nad straconymi notatkami, to była już zupełnie inna kwestia. Niemniej jednak wypowiedział te słowa dokładnie tak, jakby utyskiwał na fakt, że złapała go burza kiedy wracał przez błonia do zamku, zupełnie pomijając fakt, że wracał z zakazanego lasu i w środku nocy. Czyli z pełną niewinnością w oczach i absolutnym oburzeniem na warunki atmosferyczne, a nie własne postępowanie. To, że mogła to być jego wina, absolutnie nie wchodziło w grę.
- Na rozpłakanego ducha niestety nic nie poradzę, ale jeśli chcesz to mogę następnym razem wepchnąć Borgina do jeziora w twoim imieniu. I przy okazji zabrać mu różdżkę, tak na wszelki wypadek, żeby przypadkiem za szybko się nie wysuszył - uśmiechnął się do niej kącikami ust, ale jakże szelmowsko, absolutnie nie posiadając wyrzutów sumienia co do ewentualnego mszczenia się na przyjacielu za krzywdy, które niekoniecznie go dotyczyły.
- Antoś? - uniósł lekko brwi na brzmienie tego konkretnego imienia, niby to tak jak gdyby nigdy nic przysuwając się do panny Malfoy o parę kroków i zmniejszając dystans, który wcześniej ich dzielił. - No no, kto by się spodziewał, że tak się chłopak rozzuchwali - zacmokał z dezaprobatą, jednak doskonale było słuchać pobrzmiewające w niej rozbawienie. Bo nawet jeśli na papierze podobne zachowanie mogło się wydawać karygodne, to w praktyce co drugi uczeń Hogwartu pływał w jeziorze wbrew swojej woli już na pierwszym roku. Była to dość popularna rozrywka dręczących, biorąc pod uwagę że zaraz po tym zwykle ofiarę czekał jeszcze spacer wstydu po szkolnych korytarzach. Jemu samemu pewnie nie starczyłoby palców obu rąk żeby zliczyć razy, kiedy niby to niechcący, niby specjalnie wepchnął kogoś do wody. Co więcej, nie mógł tego Borginowi wytykać, bo aktualnie to on patrzył na przemoczoną Lorraine.
- Ah, Marta - rzucił nieco kwaśno, wzdychając przy tym niemal boleściwie, jakby chcąc koleżankę wesprzeć w tym całym bólu do wszechświata. - Mam wrażenie, że w okresie egzaminów robi się o wiele bardziej drażliwa. W zeszłym roku też skończyłem z dwoma rolkami pergaminu notatek do wyrzucenia, bo zrobiła coś podobnego - co dokładnie robił w łazience dla dziewcząt, szczególnie tej rzadko uczęszczanej i zapewniającej jako taką prywatność, że w ogóle musiał ubolewać nad straconymi notatkami, to była już zupełnie inna kwestia. Niemniej jednak wypowiedział te słowa dokładnie tak, jakby utyskiwał na fakt, że złapała go burza kiedy wracał przez błonia do zamku, zupełnie pomijając fakt, że wracał z zakazanego lasu i w środku nocy. Czyli z pełną niewinnością w oczach i absolutnym oburzeniem na warunki atmosferyczne, a nie własne postępowanie. To, że mogła to być jego wina, absolutnie nie wchodziło w grę.
- Na rozpłakanego ducha niestety nic nie poradzę, ale jeśli chcesz to mogę następnym razem wepchnąć Borgina do jeziora w twoim imieniu. I przy okazji zabrać mu różdżkę, tak na wszelki wypadek, żeby przypadkiem za szybko się nie wysuszył - uśmiechnął się do niej kącikami ust, ale jakże szelmowsko, absolutnie nie posiadając wyrzutów sumienia co do ewentualnego mszczenia się na przyjacielu za krzywdy, które niekoniecznie go dotyczyły.