28.10.2023, 19:22 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.10.2023, 19:34 przez Florence Bulstrode.)
Jeszcze pięć minut wcześniej Florence Bulstrode przebywała w letnim domu rodziców na wsi i po tym, jak zjadła posiłek z najmłodszym bratem, popijała herbatę, spoglądając przez okno na czereśniowe drzewa. A potem przez to okno wskoczył znajomy wąż i wypowiedział trzy krótkie słowa, które sprawiły, że Florence z trzaskiem odstawiła filiżankę na parapet – tak mocno, że denko pękło, choć już nie zwróciła na to uwagi – a potem, w tempie, w jakim poruszała się dotąd wyłącznie, kiedy ktoś krzyczał „uzdrowiciela!!!”, przemieściła się do najbliższego kominka, wołając tylko do skrzata, dokąd idzie.
Do miejsca, które odwiedzała bardzo rzadko. Bo po pierwsze za nim nie przepadała. Po drugie, absolutnie wszyscy członkowie rodziny, od tego najmłodszego aż po najstarszego, wiedzieli, że Florence i Edwarda należy trzymać daleko od siebie.
Ledwo moment później przemierzała korytarz posiadłości rodowej Prewettów, nie zwracając uwagi na tutejszego skrzata, który piszczał coś o tym, że musi ją zaanonsować. Zapowiedziała stanowczo, że zaanonsuje się sama. Niewysokie obcasy stukotały o posadzki, a poły błękitnej, długiej spódnicy, powiewały wokół nóg, gdy wędrowała tak szybko, jak tylko mogła, nie biegnąc. Nim otworzyła drzwi gabinetu, odruchowo poprawiła jeszcze warkocz, chociaż ten – jak właściwie zawsze – pozostawał ciasno spleciony i choćby jeden, kasztanowy włosek, nie ośmielił się z niego wyzwolić. Jak zwykle jej ubrania charakteryzowały się schludnością i tą prostą, nie rzucającą się w oczy elegancją kogoś, kto nie chciał ściągać uwagi, ale dbał o każdy element ubioru.
Pod względem prezencji Florence w niczym nie przypominała Enid Prewett, kolorowej, czarującej, roześmianej i energicznej. Miała za to w sobie jej dumę, nieskończoną pewność siebie i niezłomny upór, dzięki którym ta zapewne wiele lat wcześniej poślubiła Percivala Bulstrode’a, nie pozostawiając przystojnemu aurorowi i jednej z najlepszych partii w Anglii wiele do powiedzenia w tym względzie.
Florence miała zamiar wykorzystać je dziś w celu starcia, które będzie zapewne trudne jak to, które stoczyli aurorzy podczas Beltane.
Pchnęła lekko drzwi gabinetu, bo nie należała do ludzi, którzy takie otwierają z hukiem. Dobrze się stało, bo gdyby otworzyła je z rozmachem, prawdopodobnie uderzyłaby Larenta…
– Edwardzie. Jak miło cię widzieć – powiedziała, ledwo przekroczyła próg i spojrzenie jej chłodnych, niebieskich oczu przesunęło się po pomieszczeniu, szybko oceniając sytuację. Zmartwienie o Laurenta zmieszało się z nagłym wybuchem gniewu, kiedy połączyła wszystkie kropki. Rozpaczliwą wiadomość, brzmiącą tak, jakby właśnie ich tutaj mordowano, znikającego patronusa, trzęsącego się, zapłakanego kuzyna, który – jak od razu oceniła fachowym okiem uzdrowicielki – właśnie doznał ataku paniki.
Florence przykucnęła przy młodzieńcu, tkwiącym przy drzwiach. Sięgnęła do jego szyi, chcąc sprawdzić puls, i skontrolować oddech.
A także… patrząc w przód.
Bo wobec swojego ojca chrzestnego i wuja zarazem Florence Bulstrode nie miała wielu oporów pod tym względem.
Do miejsca, które odwiedzała bardzo rzadko. Bo po pierwsze za nim nie przepadała. Po drugie, absolutnie wszyscy członkowie rodziny, od tego najmłodszego aż po najstarszego, wiedzieli, że Florence i Edwarda należy trzymać daleko od siebie.
Ledwo moment później przemierzała korytarz posiadłości rodowej Prewettów, nie zwracając uwagi na tutejszego skrzata, który piszczał coś o tym, że musi ją zaanonsować. Zapowiedziała stanowczo, że zaanonsuje się sama. Niewysokie obcasy stukotały o posadzki, a poły błękitnej, długiej spódnicy, powiewały wokół nóg, gdy wędrowała tak szybko, jak tylko mogła, nie biegnąc. Nim otworzyła drzwi gabinetu, odruchowo poprawiła jeszcze warkocz, chociaż ten – jak właściwie zawsze – pozostawał ciasno spleciony i choćby jeden, kasztanowy włosek, nie ośmielił się z niego wyzwolić. Jak zwykle jej ubrania charakteryzowały się schludnością i tą prostą, nie rzucającą się w oczy elegancją kogoś, kto nie chciał ściągać uwagi, ale dbał o każdy element ubioru.
Pod względem prezencji Florence w niczym nie przypominała Enid Prewett, kolorowej, czarującej, roześmianej i energicznej. Miała za to w sobie jej dumę, nieskończoną pewność siebie i niezłomny upór, dzięki którym ta zapewne wiele lat wcześniej poślubiła Percivala Bulstrode’a, nie pozostawiając przystojnemu aurorowi i jednej z najlepszych partii w Anglii wiele do powiedzenia w tym względzie.
Florence miała zamiar wykorzystać je dziś w celu starcia, które będzie zapewne trudne jak to, które stoczyli aurorzy podczas Beltane.
Pchnęła lekko drzwi gabinetu, bo nie należała do ludzi, którzy takie otwierają z hukiem. Dobrze się stało, bo gdyby otworzyła je z rozmachem, prawdopodobnie uderzyłaby Larenta…
– Edwardzie. Jak miło cię widzieć – powiedziała, ledwo przekroczyła próg i spojrzenie jej chłodnych, niebieskich oczu przesunęło się po pomieszczeniu, szybko oceniając sytuację. Zmartwienie o Laurenta zmieszało się z nagłym wybuchem gniewu, kiedy połączyła wszystkie kropki. Rozpaczliwą wiadomość, brzmiącą tak, jakby właśnie ich tutaj mordowano, znikającego patronusa, trzęsącego się, zapłakanego kuzyna, który – jak od razu oceniła fachowym okiem uzdrowicielki – właśnie doznał ataku paniki.
Florence przykucnęła przy młodzieńcu, tkwiącym przy drzwiach. Sięgnęła do jego szyi, chcąc sprawdzić puls, i skontrolować oddech.
A także… patrząc w przód.
Bo wobec swojego ojca chrzestnego i wuja zarazem Florence Bulstrode nie miała wielu oporów pod tym względem.
Rzut Z 1d100 - 20
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Rzut Z 1d100 - 39
Slaby sukces...
Slaby sukces...