Skinął głową na propozycję Dolohova. Spodziewał się, że Brennie może się to zbytnio nie spodobać; ostatnimi czasy miała uczulenie na popularność, a wizyta gwiazdy takiego formatu mogłaby oświetlić wszystkich domowników. Zamierzał jednak pamiętać o wróżbicie, gdy przyjdzie czas wysłania kolejnych zaproszeń. W sumie może sytuacja nadarzy się szybciej, niż ktokolwiek by przypuszczał? Mieli przed sobą dosyć intensywny okres... Lato, jesień, zima. Kto wie, jakie pomysły wpełzną do głów Longbottomów, gdy zaczną rozprawiać o kolejnym przyjęciu?
— Raczej dobra znajomość swojej codzienności — odparował Erik.
Wcale nie lubił obrywać. Kiedy już dostawał zaklęciem (lub pięścią), to zazwyczaj były ku temu powody... Na przykład to, że znacząco odstawał na tle swoich współpracowników, jeśli chodziło o sylwetkę i wzrost. Większego przeciwnika łatwiej trafić. Heh. Gdy z ust Peregrinusa padło kolejne pytanie, Longbottom zamyślił się na dłuższą chwilę.
— Nie jestem pewny. To się stało zbyt szybko, żebym mógł podać konkretną odpowiedź.
Spojrzał przepraszająco na Trelawneya. Nie miał do dodania zbyt wiele. Samo to, że przypomniał sobie tak wiele, jeśli chodziło o własne doświadczenie, było wyzwanie. Ale takiego szczegółu nie był w stanie podać... Pomimo tego, że cichy głosik w jego głowie zdawał się obstawiać za tym, że ten wybuch emocji miał miejsce zarówno przed, jak i w trakcie spoglądania w ognie Beltane.
— Rozproszyłem się i to wyrwało mnie z tego stanu — odparł bez większego wahania. Bądź co bądź, nie był zobowiązany do tego, aby mówić ze szczegółami o wszystkim. Coś innego przyciągnęło jego uwagę, coś istotniejszego od wytworów wyobraźni wpychanych mu do głowy przez samą magię. — Zaiste. — Jego oczy pociemniały nieco. Nie wiedział, jak powinien interpretować słowa wróżbity. — Zapewne w Świętym Mungu byłoby łatwiej o podobne historie, niż w Prawach Czasu.
Wykrzywił nieznacznie kąciki ust. Gdyby sam miał szukać kogoś, kto zetknął się ze śmiercią, to nie szukałby tego w gabinecie wróżbity w środku miasta. Sam Vakel też nie wyglądał na takiego, który na własne życzenie szukałby towarzystwa zmarłych... Lub tych, którym było do tego stanu wyjątkowo blisko. Z drugiej strony, pozory mogły mylić. Kto wie, jakie trupy w szafie mógł skrywać Dolohov? I jak wiele z nich zdążył już z niej wynieść jego asystent, co by jak najbardziej pomóc swojemu mistrzowi?
— A Pan widział coś w swojej kryształowej kuli? — spytał. — Coś, co faktycznie mogłoby naprowadzić nas na ślad, co właściwie stało się podczas Beltane?
Ta noc miała kilka wersji. Ta podstawowa odnosiła się do tego, że impreza została zaatakowana przez Śmierciożerców, jednak nawet media zapewne rozkopią na dobre kwestię Limbo. A co jeśli nawet grzebanie w zaświatach było jedynie jedną z wielu warstw planu Czarnego Pana, a u jego podstaw było coś dużo, dużo gorszego?
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞