- No jasne, genialne podejście, zawsze może być gorzej, a w sumie to i tak wszyscy umrzemy, więc wszystko jedno!!! - Norka uniosła się nieco, bo irytowało ją podejście Erika. Nie było sensu z nim dyskutować, bo zawsze znajdywał jakiś argument. - Przy każdym mam dużo stresu! Ty nie wiesz jak ja się czuje, jedyne niebezpieczeństwo, jakie mi się może przytrafić to garnek spadający na stopę! - W przeciwieństwie do swojego przyjaciela ona nie dawała mu żadnych powodów do zmartwień. Nie prowadziła jakiegoś niebezpiecznego trybu życia, wręcz przeciwnie. Każdy dzień jej życia był nudny i przewidywalny, wyglądał tak samo. Nie miała nawet możliwości, jeśli by chciała zapewnić mu dodatkowej rozrywki, aby chociaż raz poczuł to, co ona. Może wtedy by zrozumiał, jak to wygląda.
- Pewne rzeczy po prostu się dzieją... - Skrzyżowała ręce na piersi i wpatrywała się w Erika uważnie. Czy słyszał, co mówił? Miała wrażenie, że nie do końca. Samo się działo, wszystko samo. On nie miał na nic wpływu. No oczywiście, najlepiej zrzucić winę na coś innego, tylko na co? To on podejmował te wszystkie decyzje. - Wiesz co, szkoda, że ten traktor cię nie rozjechał, problem sam by się rozwiązał!!! - Wykrzyczała jeszcze w jego kierunku. Słowa, które wypowiadały były zupełnie do niej niepodobne, bo nie przeżyłaby pewnie tego, ale chciała, żeby poczuł jej złość. Zależało jej na tym, żeby go zranić, choćby słowami.
- Oczywiście, że nieumyślnie, nie robisz przecież tego specjalnie. Każdy normalny, czarodziej jeździ sobie ciągnikiem, kiedy ma okazję. - Nadal zamierzała udowodnić mu jego winę, bo uważała, że nie widział nic więcej poza swoim własnym czubkiem nosa. Jakże on ją czasem potrafił rozzłościć, może dlatego ją to tak bardzo irytowało, że był przy tym jej najbliższym przyjacielem i naprawdę zależało jej na tym, aby nie stała mu się krzywda. Nie sądziła, że tak często znajduje się w niebezpieczeństwie, ta więź, która powstała między nimi podczas Beltane jej to dopiero uświadomiła. Bała się, okropnie się bała, że go straci. Nie chodziło nawet o te chwilowe emocje, a o to, że faktycznie mógłby umrzeć. Przystanęła na moment, bo dotarło do niej, że wspomniał o lekarstwie. Czy w ogóle jakieś istniało? Tylko, wtedy już nie będzie wiedziała, że dzieje mu się krzywda, nie będzie mogła mu pomóc, jeśli faktycznie coś się wydarzy. To również ją przerażało. Postanowiła więc przemilczeć temat lekarstwa, oczywiście jak na razie.
Erik odstawił jej kubek. Sięgnęła po niego, tyle, że teraz, skoro kazał jej pić na umór to jej się odechciało alkoholizować. Odstawiła go więc na blat, żeby nie dawać mu tej satysfakcji. - Teraz to już nie chcę pić. - Wysyczała przez zaciśnięte zęby.