Zgadza się, odwaga nie była najmocniejszą stroną Laurenta. To, że tutaj był, było pokręcone, a jeszcze bardziej pokręcone było to, że w jakimś stopniu mu to odpowiadało. Prawie jak Ewa kuszona przez Węża do sięgnięcia po jabłko z Rajskiego Drzewa. Wiedziała przecież, że to złe. Wiedziała, że nie powinna. Dostała przestrogi, zakazy, machał Pan Bóg boską ręką i groził, że czeka kara tych, którzy go nie usłuchają. Edward co prawda Laurentowi nie zabronił pójść na spotkanie z Nicholasem Yaxleyem, ale pojawiłoby się bardzo wiele zakazów, gdyby tylko zaczął wspominać o wszystkim, co robi. Nie potrafił nawet dobrze zacząć na rozmowach z ojcem, a wszystko już się kończyło. Zaczynał dostrzegać jakiś destrukcyjny pattern w samym sobie. W tym, jakie osobistości najbardziej go przyciągały do siebie. Chyba te, które miały największą szansę go skrzywdzić. Te, które miały tak silną osobowość, że wystarczyło parę ich słów, a Laurent łamał się w pół. I po co? Zadał sobie to pytanie podchodząc do stolika i wyciągając z tym łagodnym uśmiechem dłoń do Nicholasa. Jego uścisk był całkowicie delikatny.
Z dużą dozą zadowolenia i ulgi przyjął to przejęcie kontroli nad sytuacją tak gładkie, jakby to było oddychanie. Chyba by się lekko zagubił w tym tańcu, gdyby musiał tak dłużej balansować, próbując się odnaleźć w niby banalnej prostocie spotkania twarzą twarz z... demonem przeszłości? Nową znajomością? Poświęcił nieco swojego czasu na myśli i pytania dotyczące tego, co było. I nie bolało nawet w połowie tak, jak powinno. Właściwie to chyba mógł powiedzieć, że zasłużył? Gdyby był lepszą wersją siebie to nie doszłoby do tamtego felernego roku. Gdyby nie tamte wydarzenia nie znalazłby się też tu. I gdyby był mądrzejszy to chyba na tym spotkaniu też by go nie było, prawda?
Szukając wszystkich filozofii życiowych Laurent był tutaj, bo szukał rozrywki. Oderwania. Odcięcia.
- Więc, panie Yaxley... - Usiadł wyprostowany, spoglądając na mężczyznę przed sobą. Na swoje przeciwieństwo. Jego ciepło od chłodu Nicholasa dzielił tylko jeden stolik kawiarenki. - Obiecałem tę kawę, ale nawet nie wiem, jaki ma być jego kierunek. Albo czego oczekujesz. - Nie miał oporów przed powiedzeniem tych słów, bo czego tu się wstydzić? Owszem, wypadało ostrożnie dobierać słowa, ale Laurent nie miał paranoi, żeby sądzić, że ściany mają gumowe uszy. Miał za to paranoję na trochę innym poziomie. Wychwycił to intensywne spojrzenie i ledwo powstrzymał swój odruch kuszenia. Prowokacji. Zamiast tego jego kąciki warg uniosły się nieco wyżej. Założył nogę na nogę, przyjmując taką pozycję, by wyglądać jak milion galeonów. Tak, zdecydowanie nie był porównywalny do zniszczonego człowieka, którym był w Rose Noire. Narkotyki niszczyły ludzi, ale ponoć tworzyły legendy. - Minęło parę dobrych lat... Czemu właściwie nie wróciłeś? - Zapytał z zainteresowaniem. Czemu nie szukał jednak? I nie chodziło o to, że tego chciał czy potrzebował - oj nie. Natomiast ciekawiło go to przez ten pryzmat, że nie zapomniał.