Niektórzy mu mówili, że powinien zostać poetą. Bo tak ładnie mówił, bo miał taki talent do komplementów, bo... tu chyba było wiele elementów składających się na to. Wypierał się kiedyś tego, ale kiedy słyszysz o tym raz, drugi, trzeci zaczynasz przechodzić nad tym do porządku dziennego. Nawet syndrom wyparcia potrafił się zatrzeć i zaginąć, kiedy odpowiednie osoby, w odpowiednim tonie, powtórzyły daną rzecz ileś razy. Nie wszystko się do tego zaliczało, ale powiedzmy... że rozumiał. Albo akceptował. Bigsby nie wydawał się zaś osobą, która naprawdę mogłaby napisać dobrą poezję. Tak z pierwszej myśli, z głupiego przeskoku zdań, które potrafiły syzbciej zacierać się w naszych głowach, niż się w nich malowały. Nie zajrzał do kartek, schował je, jakby był przestępcą, a cenny skarb od Allana jedną z tych rzeczy, na którą spłaty nie wystarczy tysiące galeonów. Jakakolwiek by ta poezja nie była - przecież była jego. Jego sercem, jego myślami, głębokimi przeżyciami, które teraz do pewnej dozy wypłakiwał w swoim nieszczęściu. Prawie wypłakiwał. Nie było takiego ludzkiego smutku, które Laurent by odmierzał i wyceniał. Każda tragedia była wielka, bo każda mówiła o stracie i tęsknocie. Allan wyglądał zaś na bardzo nieszczęśliwego.
Ze zdziwieniem przyjął ten nagły przypływ bliskości. Otworzył szerzej oczy i w pierwszej sekundzie zamarł w bezruchu, nawet nie mając czasu na cofnięcie swojej dłoni z notesem, przez co kilka kartek uległo zdewastowaniu. A w drugiej, jak już mógł się oswoić z sytuacją Bigsby już się odsunął i za notes i ołówek złapał.
- Nic się nie stało, to się... naprawi. - Zaklęciem. Mógł to powiedzieć na głos, skoro i tak pamięć będzie czyszczona wszystkim tu mugolom, ale jakoś się nie przemógł. Czuł się tak, jakby mógł zrobić temu człowiekowi jeszcze większą krzywdę dokładając tego, co miało zostać zapomniane. I czuł się tak, jakby mógł teraz iść do jednego z amnezjatorów i prosić, żeby chociaż jego oszczędzili - z nich wszystkich. Zapatrzył się na zamyślonego głęboko mugola, który zaraz pochylił się nad czystymi stronami, pochylony do światła, żeby cokolwiek widzieć w tych półcieniach... półdnia-północy. Dnia-noc. To potrwało chwilę. Jakby nie sprawiło to Bigsbyemu żadnej trudności, jakby to było dla niego naturalne jak oddychanie. Odebrał zeszyt, spojrzał do niego. Och. Och... Jego poruszone serce zabiło aż w jednym uderzeniu głośniej, boleśniej. Smutne. Lecz jeśli nadzieja umiera ostatnia... Spojrzał w oczy Allana i odwzajemnił jego uśmiech.
- Dziękuję. - Powiedział cicho. Allan nie zdawał sobie nawet sprawy, jak bardzo delikatne i wrażliwe były to dla niego słowa. Nadzieja. Poczuł się tak, jakby naprawdę przyniósł komuś nadzieję, a piękno tego odczucia zupełnie go pochłonęło. Na tyle, że teraz i on sam, po tych emocjonalnych, dziwnych wzlotach i upadkach, jakie miały miejsce w przeciągu paru chwil, poczuł łzy w kącikach oczu. Doprawdy... jak szybko można poczuć z kimś więź, która zupełnie przeskakiwała ludzkie kanony poznania? Uwrażliwiony na piękno i głębię ludzkich uczuć selkie poczuł się w tych kilku chwilach zakochany w tych paru zdaniach, jakie zapisano na jeszcze niedawno pustych, białych kartkach. Otrząsnął się z tego uczucia, które tym razem było jednak w pełni jego - nie wpływem tego, co czarodzieje nazywali eutierrią. - Prewett. Mam na imię Laurent Prewett. - Przedstawił się w pełni, choć przecież tak niepotrzebnie. - Chodzisz do jakiejś kawiarni? Może powinniśmy wpaść na siebie przypadkiem w przyszłości. - A może lepiej nie.
Laurent zamierzał spędzić z tym człowiekiem swój wieczór. Nawet jeśli mieliby tylko spoglądać w ogień i piękno nieba. W ciszy.