[20/06/72] the truth of the matter is i never let him go | imogen & chester

adnotacja moderatora

Rozliczono - Chester Rookwood - osiągnięcie Piszę, więc jestem

Obdarzała wszystkich promiennym uśmiechem, lecz gdy nikt nie patrzył, obgryzała paznokcie, zgrzytała zębami i wyrywała sobie włosy z głowy. W ciągu zaledwie dwóch tygodni stała się kłębkiem nerwów, nadwrażliwym na wszystkie bodźce z zewnątrz; snuła się po domu niczym zjawa, doszukując się chociażby jednego najmniejszego znaku, że mąż nie jest jej wierny. Kilka dni wcześniej zbeształa nawet skrzata, co nigdy wcześniej jej się nie zdarzyło. Na szczęście skrzat domowy - stworzenie uniżone i posłuszne względem Rookwoodów - przyjął swój los z pokorą, nie skarżąc się nikomu na Imogen, która na moment wyszła ze swej roli kochającej żony, wzorowej matki oraz sympatycznej bratowej i synowej.
Nie mogła pokazać im swojej prawdziwej twarzy. Przez tyle lat udawało jej się utrzymać w ryzach swą naturę; nie pozwoli, by podejrzenia zaburzyły obraz, jaki z wielką skrupulatnością malowała.
Tamtej nocy nawiedził ją koszmar. Śniło jej się, że Augustus przedstawia jej pachnącą lawendą kobietę - nie widziała jej lica, nie potrafiła nadać jej twarzy żadnych rysów, lecz podświadomość podpowiadała jej, że to śliczna młoda dziewczyna o długich blond włosach i błękitnych oczach - i oświadcza, że to z nią chciałby spędzić resztę życia. Prosiła go by został, błagała, aby nie przekreślał tego, co budowali przez lata, ale on był nieugięty.
Z mokrymi od łez policzkami wymknęła się z sypialni i usiadła przy stole w kuchni, obserwując przez okno jak noc ustępuje wschodzącemu słońcu, a ptaszęce trele rozbrzmiewają w ogrodzie okalającym posiadłość Rookwoodów. Nawet nie zauważyła, jak skrzat postawił przed nią filiżankę pełną smolistej kawy. Ujęła ją w obie dłonie i trzymała, aż napój stał się zimny. Sam poranek był chłodny, a ona miała na sobie tylko jedwabny szlafrok zarzucony na cienką koszulę i bose stopy dotykające kamiennej posadzki, lecz Imogen zdawała się nie zwracać na to uwagi, karmiąc się własnymi myślami i wątpliwościami.
Była blada jak śmierć i chciała krzyczeć jak banshee, lecz nie potrafiła; straciła swój głos już dawno, zamilkła, by dogodzić mężczyźnie, który prawdopodobnie za nic miał jej starania i szukał uciechy w ramionach innej. Ach, jakże wyniszczająca była niepewność!
Czyjś cień pojawił się w drzwiach. Niechętnie odwróciła głowę w tym kierunku, spodziewając się dojrzeć tam Augustusa. Ale to nie był jej mąż, tylko jego ojciec, więc posłała mu słaby uśmiech.
— Dzień dobry, Ojcze — powitała go, jak zawsze, gdy spotykali się przy śniadaniu, lecz tym razem cała jej sylwetka krzyczała, że coś jest nie w porządku — Wyspałeś się? Napijesz się kawy?