Przecież nikt nie umarł, skomentował w myślach Longbottom, jednak milczał, jak zaklęty, gdy Nora wyrzucała z siebie kolejne argumenty, które miały urągać jego logicznemu myśleniu. I owszem, to, że mogli znaleźć się w gorszej sytuacji, było jego zdaniem swego rodzaju pocieszeniem. Może nie na tyle wielkim, aby zrekompensować kobiecie stres, jaki przysporzyła jej jego przejażdżka traktorem, ale... Jakiś tam na pewno.
— Narzekasz, czy się chwalisz? — sarknął, nie mogąc się powstrzymać przed tym komentarzem. — Wiem, że się na to nie pisałaś. Gdyby to zależało ode mnie, też bym ci tego wszystkiego oszczędził, bo o moja praca jest stresująca. Mam tą świadomość. Naprawdę. — Tak samo, jak wypady turystyczne z jego siostrą. — Ale robię, co mogę, aby każdego wieczora wrócić do domu w jednym kawałku. Bez względu na to, co się wydarzyło w trakcie dnia.
Może siedział w tym zbyt głęboko? Może wychowywanie się w rodzinie, która już pokolenia temu związała się z Departamentem Przestrzegania Prawa Czarodziejów i poświęcaniem własnego dobrostanu dla bezpieczeństwa innych sprawiło, że był ślepy na pewne sprawy. To, co dla innych było czerwoną flagą, dla niego nie było nawet odstępstwem od normy. Było rutyną, która rozgościła się w jego życiu, gdy tylko w domu był poruszany temat późnych powrotów ojca i wujów z pracy. Czy to dlatego tak trudno było mu teraz uspokoić Norę?
— Jeszcze mogę tam wrócić — zastrzegł, grożąc jej palcem. — Może cię nawet zabiorę ze sobą. I co wtedy?
Obiecanki cacanki. Nawet gdyby blondynka stwierdziłaby, że chce sprawdzić, czy mówi prawdę, to pewnie by zrezygnował. Nie chciał dodawać jej stresu. Zwłaszcza że w tym przypadku to on był w ostatnich dniach jego głównym ogniskiem. I wszystko wskazywało na to, że im więcej czasu mijało, tym Figg była bardziej przypiekana.
— Chcesz powiedzieć, że ty byś nie wsiadła na ten ciągnik, gdybyś była na moim miejscu? — odbił piłeczkę, patrząc na Norę spode łba.
Trudno mu było w to uwierzyć. Figg może i był dużo spokojniejsza od Brenny, ale i tak miała swoje zacięcie. Mógłby się założyć, że wystarczyłoby kilka słów, aby wsiadła na tą maszynę w towarzystwie młodszej Longbottomówny i Aveline. Czemu to on miał zawsze stawać na wysokości zadania i być tym odpowiedzialnym, nawet gdy ryzyko nie wydawało się takie znowuż duże?
Cóż, jakieś remedium na tę chorobę musiało istnieć. Na pewno nie byli jedynymi ludźmi, których Beltane związało w ten sposób. Szpital św. Munga na pewno już pracował nad jakimś ostatecznym rozwiązaniem tej kwestii. W końcu taki rytuał mógł bardzo mocno nabruździć ludziom w życiu.
— Oh? — Uniósł wyzywająco brew, gdy kobieta się rozmyśliła. Spojrzał na nią, potem na kubek i znowu wrócił do niej wzrokiem. — No proszę, co za pokaz powściągliwości! Kto by pomyślał, że jest w tobie tyle opanowania.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞