Nicholas bardzo dobrze wiedział, gdzie się udawał aby spędzić dobrze tamtą noc. Dobrze wiedział, jaki interes prowadził Dante. Był jego jednym z klientów, który nawet dostał jego cenny nabytek. Lukrecję. Za taki okaz Nicholas mu zapłacił dobrze z dobrą pochwałą. Nie miał powodu robić problemów Dante, skoro z tych „dóbr” sam korzystał. Jednakże Dante nie zwrócił się do niego z misją, aby cokolwiek zrobić w sprawie Prewetta. Gdyby jednak było inaczej, co by się wtedy stało?
Yaxley był pod wrażeniem udzielonej odpowiedzi przez Laurenta. Choć może i brzmiała niemiło, to jednak szanował że potrafił się tak odezwać. Nie jest jednak tak delikatny w słowach co jego druga łagodniejsza natura - Lukrecji. Na te słowa się lekko uśmiechnął. Nie odpowiedział mu nic, najwyraźniej czekając na czyny. Nicholasa to nie ruszało. I jeżeli miałby być szantażowany, też miał coś na Laurenta. I jednak młodzieniec nie do końca poprawnie wyraził się w kolejnych słowach, na co Nicholas powinien zwrócić uwagę. Pozwolił mu jednak dokończyć myśl, wyjaśniając o tę dozę egoizmu.
- Nawet, jeżeli według Ciebie nie jesteśmy w niczym zobowiązani. To jednak pewne sprawy nas ze sobą łączą.Dał mu do zrozumienia, że jeżeli się tak dobrze nie znają, noc ze sobą spędzili. I o ile Nicholas pamiętał wszystko. Laurent nie musiał. Szantażować go nie będzie. Nicholas brzmiał bardziej jako małe ostrzeżenie, aby coś co ich łączyło tamtej nocy, nie wyszło na jaw. Nie wszystkie rodziny czysto krwiste były tak tolerancyjne względem orientacji.
- Nie pamiętasz i nie chcesz pamiętać. Uszanuję to.
Nie będzie naciskał, aby Laurent sobie cokolwiek przypominał. Jeżeli chciał o tym zapomnieć, nie będzie też przywoływał obrazów z tamtego miejsca, jeżeli nie będzie to konieczne. Ale takie spotkanie przy tej kawie, pomogłoby na spokojnie im wyjaśnić sprawy, nawet jeżeli ich pierwsze i drugie spotkanie było zaskakujące i przebiegło na różnych płaszczyznach.
Nicholas zdawał sobie sprawę z tego, że wiele osób się go obawia. Nie ufają mu. A on, nie ufa im. Takie mamy czasy, w których każdy musi po swojemu przetrwać i walczyć o siebie.
Malowanie świata poprzez poezję może dawać nadzieję na inną rzeczywistość, przyszłość. Niektórym to pomaga. Nicholasowi za dużo trafnych porównań przekazywał Laurent. Jakby potrafił dobrze dopasować do niego bohaterów. W tym wyjaśnieniu, wspomniał o motylu. Owadzie o pięknych skrzydłach. Tutaj na moment Nicholas się bardziej mu przyglądał słuchając. Czy to przypadek, że jako śmierciożerca przybrał pseudonim Papilio? Czy to dlatego, że on sam lubił motyle i ćmy? Dlaczego motyl, teraz będzie kojarzył mu się z Laurentem?
Ten temat nie schodził na bezpieczne tory. Pytania o sumienie, Nicholas się nie spodziewał. Laurent jak zwykle go zaskakiwał. Czy odczuwał sumienie? Czy tak czuje się osoba, która ciągle myśli o kimś, kogo zostawiła w miejscu, niezbyt dobrym dla jej samej?- Nie odczuwam.
Odparł w odpowiedzi dość poważnie. Nie odczuwał sumienia, nawet jak zabił człowieka. Jak zabił czarodzieja. Jak zmusił go do zabicia swojej rodziny. Jak on sam zabił dziecko. Był wewnętrznym, ukrytym mordercą. Robił to jednak w imię wyższości, czystości krwi i ideologii głoszonej przez Czarnego Pana. Oczyszczał świat ze zdrajców i szlam. Ale czy Laurent by to zrozumiał? Nicholas miał lodowe serce, zimne spojrzenie. Nie zawahał się nawet przy odpowiedzi, która mogła wzbudzić zastanowienie, być zagadką. Słowa wypowiedziane bez emocji. Jakby też nie czuł sumienia, że zostawił Laurenta u Dantego. Czyżby przeczył samemu sobie?