05.11.2023, 22:31 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 05.11.2023, 22:32 przez Florence Bulstrode.)
Dla Florence świat po Beltane tak naprawdę nie zmieniły się drastycznie.
Tak, pierwsze dwa tygodnie po święcie oznaczały istne szaleństwo w Mungu, kiedy zajmowano się rannymi i przeklętymi. I ofiar było na tyle, że w Londynie nie istniała chyba żadna osoba, która przynajmniej nie znała jakiegoś rannego albo zaginionego. Tak, jej brat i jej przyjaciel stali się Zimnymi, i tak, do Florence dotarło, że konflikt, jaki ogarnął Wielką Brytanię, zamienił się w wojnę – i w tej wojnie nie da się być neutralnym.
A jednocześnie to wszystko oznaczało dla niej tylko kilka dyżurów w pracy więcej, dodatkowe wizyty w bibliotece na Horyzontalnej i nieco więcej niespokojnych myśli na temat Atreusa i Patricka, przychodzących do głowy tuż przed snem. Nawet deklaracja wsparcia Zakonu Feniksa nie zmieniła drastycznie życia Florence, bo po pierwsze, nie wiedziała wiele, po drugie, na razie jej nie potrzebowali, po trzecie wreszcie: gdyby się nawet tak stało, czy byłoby to coś różnego od prywatnych przypadków, którymi się zajmowała? Tylko o tyle, że tym razem robiła to za darmo i nie zapisywała w żadnym kajeciku, jak zawsze notowała inne wizyty. Tak, martwiła się o Patricka. Bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, i po Beltane, i po tym wszystkim co jej powiedział: o wspomnieniach ojca, o tym, że naprawdę jest w coś zamieszany. Nie należała jednak do osób, które pozwalały, aby takie zmartwienia kłębiły się nadmiernie w głowie i powstrzymywały przed działaniem. Tak, wiedziała, że pęta ich magia Beltane, ale wiedziała też, że taką więź da się złamać - jak każdą klątwę i każde zaklęcie - a była też kimś, kto doskonale znał własne uczucia i żadna magia nie mogła wprowadzić do nich zamętu, z którym Bulstrode by sobie nie poradziła.
Dlatego głowy Florence nie zaprzątały szczególnie trudne przemyślenia, gdy szła przez mugolski Londyn na miejsce spotkania z Patrickiem. Była równie spokojna co zwykle, tak samo jak zawsze ubrana schludnie, w spódnicę i koszulę dobrej jakości, ale o neutralnych barwach, i posłała mu taki sam jak zawsze uśmiech na powitanie.
– Witaj, Patricku – powiedziała. Jeśli on nie znał się na mugolskim kinie specjalnie, to ona nie znała się na nim wcale. Nigdy dotąd nie była w kinie, ale nie należała też do tych czarodziejów absolutnie zamkniętych na wszystko, co mugolskie, nie miała więc powodów, aby przynajmniej nie spróbować. A nawet gdyby bardzo nie chciała, i tak by tu przyszła. Tylko dlatego, że poprosił. Niezależnie od wszelkich rytuałów, na złamanie których szukała już sposobu. Bo przecież była jego przyjaciółką.
– Przekonamy się. Brzmi trochę jak magiczne portrety, odgrywające przedstawienia. Często bywasz w kinie? – zapytała. Nie zamierzała zapewniać, że naprawdę się jej spodoba, ale skoro na razie nie była tego pewna, ale pobieżne sprawdzenie, czym jest to całe kino, zdawało się sugerować, że mugole… wymyślili swoją własną magię. – Kawa brzmi doskonale.
Tak, pierwsze dwa tygodnie po święcie oznaczały istne szaleństwo w Mungu, kiedy zajmowano się rannymi i przeklętymi. I ofiar było na tyle, że w Londynie nie istniała chyba żadna osoba, która przynajmniej nie znała jakiegoś rannego albo zaginionego. Tak, jej brat i jej przyjaciel stali się Zimnymi, i tak, do Florence dotarło, że konflikt, jaki ogarnął Wielką Brytanię, zamienił się w wojnę – i w tej wojnie nie da się być neutralnym.
A jednocześnie to wszystko oznaczało dla niej tylko kilka dyżurów w pracy więcej, dodatkowe wizyty w bibliotece na Horyzontalnej i nieco więcej niespokojnych myśli na temat Atreusa i Patricka, przychodzących do głowy tuż przed snem. Nawet deklaracja wsparcia Zakonu Feniksa nie zmieniła drastycznie życia Florence, bo po pierwsze, nie wiedziała wiele, po drugie, na razie jej nie potrzebowali, po trzecie wreszcie: gdyby się nawet tak stało, czy byłoby to coś różnego od prywatnych przypadków, którymi się zajmowała? Tylko o tyle, że tym razem robiła to za darmo i nie zapisywała w żadnym kajeciku, jak zawsze notowała inne wizyty. Tak, martwiła się o Patricka. Bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, i po Beltane, i po tym wszystkim co jej powiedział: o wspomnieniach ojca, o tym, że naprawdę jest w coś zamieszany. Nie należała jednak do osób, które pozwalały, aby takie zmartwienia kłębiły się nadmiernie w głowie i powstrzymywały przed działaniem. Tak, wiedziała, że pęta ich magia Beltane, ale wiedziała też, że taką więź da się złamać - jak każdą klątwę i każde zaklęcie - a była też kimś, kto doskonale znał własne uczucia i żadna magia nie mogła wprowadzić do nich zamętu, z którym Bulstrode by sobie nie poradziła.
Dlatego głowy Florence nie zaprzątały szczególnie trudne przemyślenia, gdy szła przez mugolski Londyn na miejsce spotkania z Patrickiem. Była równie spokojna co zwykle, tak samo jak zawsze ubrana schludnie, w spódnicę i koszulę dobrej jakości, ale o neutralnych barwach, i posłała mu taki sam jak zawsze uśmiech na powitanie.
– Witaj, Patricku – powiedziała. Jeśli on nie znał się na mugolskim kinie specjalnie, to ona nie znała się na nim wcale. Nigdy dotąd nie była w kinie, ale nie należała też do tych czarodziejów absolutnie zamkniętych na wszystko, co mugolskie, nie miała więc powodów, aby przynajmniej nie spróbować. A nawet gdyby bardzo nie chciała, i tak by tu przyszła. Tylko dlatego, że poprosił. Niezależnie od wszelkich rytuałów, na złamanie których szukała już sposobu. Bo przecież była jego przyjaciółką.
– Przekonamy się. Brzmi trochę jak magiczne portrety, odgrywające przedstawienia. Często bywasz w kinie? – zapytała. Nie zamierzała zapewniać, że naprawdę się jej spodoba, ale skoro na razie nie była tego pewna, ale pobieżne sprawdzenie, czym jest to całe kino, zdawało się sugerować, że mugole… wymyślili swoją własną magię. – Kawa brzmi doskonale.