06.11.2023, 17:10 ✶
Patrick często na miejsce spotkań wybierał niemagiczny Londyn. Florence nigdy nie zastanawiała się specjalnie, dlaczego - chociaż gdyby ktoś kazał jej odpowiedzieć na takie pytanie, pewnie postawiłaby po pierwsze na anonimowość, jaką ten zapewniał czarodziejom, po drugie na to, że Steward zwyczajnie do pewnego stopnia lubił mugolską część miasta. Teraz jednak nie musiała nawet się na tym namyślać. W tej magicznej części miasta zainteresowanie Zimnymi dopiero zaczynało maleć i miało minąć jeszcze parę tygodni, zanim twarz Patricka przestanie być rozpoznawalna.
Poza tym, być może, ale tylko być może, chciał odpocząć od wszystkiego, co działo się w magicznej Anglii. I nie bez znaczenia było to, że w kinie nie trzeba było rozmawiać ani nawet za wiele myśleć, bo będą siedzieli w ciemnościach, skupieni na wyświetlanych na ekranie obrazach. Nawet gdyby Patricka nagle nawiedziły wspomnienia ojca, nikt nie miał szansy tego zauważyć.
- Trzeba przyznać mugolom, że są pomysłowi. Przekonamy się, czy zdołają zrobić na mnie większe wrażenie niż Selwynowie. Byłeś na jakimś przedstawieniu w ostatnim roku? W tym sezonie postanowili wystawić sztukę o Założycielach Hogwartu. Skupiają się podobno na konflikcie Gryffindora i Slytherina. Dość... odważnie w obecnych warunkach.
Jeśli szło o Florence, rytuał nie dawał się jej we znaki jakoś szczególnie. Może i wyczuwanie chwil, w których Patrick był w niebezpieczeństwie, nie należało do niczego przyjemnego, ale też zawsze wiedziała, jaką pracę ma Steward. Jednocześnie jednak jako klątwołamaczka zdawała sobie sprawę z tego, że taka magia może mieć efekty uboczne trudne do przewidzenia. Podchodziła jednak do całego tematu metodycznie i bez pośpiechu, w pierwszej kolejności starając się zebrać informacje i o innych "przypadkach", i znaleźć jakieś analogie w istniejących klątwach.
Przesunęła spojrzeniem po szyldzie kina, nim weszła do środka. Rzeczywiście, nie była zainteresowana ani popcornem ani tacos. A raczej owszem, spojrzała w tamtą stronę, dość zaciekawiona, co takiego wypełnia pomieszczenie mocnym zapachem i jak wyglądają mugolskie przekąski, ale ani trochę nie ciągnęło jej, żeby spróbować. Pod pewnymi względami Florence była mało elastyczna, a jedzenie tłustych, słonych przekąsek w kinowym fotelu, brudząc przy tym ręce i ubrania, na pewno do takich się zaliczało. Jej rodzina i ona sama nie byli na tyle konserwatywni, aby wzdragała się przed samym wejściem do kina, ale ostatecznie wychowywano ją na damę... i miała swoje drobne "odchyły", jak zamiłowanie do schludności.
- Orzechy wystarczą - zdecydowała więc, nie chcąc całkiem odrzucać oferty, a taką przekąskę uznając za "dopuszczalną". - Chcesz już wejść na salę?
Poza tym, być może, ale tylko być może, chciał odpocząć od wszystkiego, co działo się w magicznej Anglii. I nie bez znaczenia było to, że w kinie nie trzeba było rozmawiać ani nawet za wiele myśleć, bo będą siedzieli w ciemnościach, skupieni na wyświetlanych na ekranie obrazach. Nawet gdyby Patricka nagle nawiedziły wspomnienia ojca, nikt nie miał szansy tego zauważyć.
- Trzeba przyznać mugolom, że są pomysłowi. Przekonamy się, czy zdołają zrobić na mnie większe wrażenie niż Selwynowie. Byłeś na jakimś przedstawieniu w ostatnim roku? W tym sezonie postanowili wystawić sztukę o Założycielach Hogwartu. Skupiają się podobno na konflikcie Gryffindora i Slytherina. Dość... odważnie w obecnych warunkach.
Jeśli szło o Florence, rytuał nie dawał się jej we znaki jakoś szczególnie. Może i wyczuwanie chwil, w których Patrick był w niebezpieczeństwie, nie należało do niczego przyjemnego, ale też zawsze wiedziała, jaką pracę ma Steward. Jednocześnie jednak jako klątwołamaczka zdawała sobie sprawę z tego, że taka magia może mieć efekty uboczne trudne do przewidzenia. Podchodziła jednak do całego tematu metodycznie i bez pośpiechu, w pierwszej kolejności starając się zebrać informacje i o innych "przypadkach", i znaleźć jakieś analogie w istniejących klątwach.
Przesunęła spojrzeniem po szyldzie kina, nim weszła do środka. Rzeczywiście, nie była zainteresowana ani popcornem ani tacos. A raczej owszem, spojrzała w tamtą stronę, dość zaciekawiona, co takiego wypełnia pomieszczenie mocnym zapachem i jak wyglądają mugolskie przekąski, ale ani trochę nie ciągnęło jej, żeby spróbować. Pod pewnymi względami Florence była mało elastyczna, a jedzenie tłustych, słonych przekąsek w kinowym fotelu, brudząc przy tym ręce i ubrania, na pewno do takich się zaliczało. Jej rodzina i ona sama nie byli na tyle konserwatywni, aby wzdragała się przed samym wejściem do kina, ale ostatecznie wychowywano ją na damę... i miała swoje drobne "odchyły", jak zamiłowanie do schludności.
- Orzechy wystarczą - zdecydowała więc, nie chcąc całkiem odrzucać oferty, a taką przekąskę uznając za "dopuszczalną". - Chcesz już wejść na salę?