Asertywność Erika w dużej mierze kończyła się tam, gdzie znikało ryzyko zrobienia komuś krzywdy lub popełnienia przestępstwa. Może to kwestia tego, że był zbyt łatwowierny? Chociaż detektywem był niezłym, tak starał się wierzyć w to, że ludźmi w dużej mierze kierowały dobre intencje. Czemu miałby od razu zakładać najgorsze? Poza tym z czasów młodości został mu też zwyczaj pakowania się w kłopoty z grupą, tylko po to, aby koniec końców ich z nich wyciągnąć. Wolał stawić czoła zagrożeniu z bliskimi, niż potem pluć sobie w brodę, że wolał wybrać bezpieczeństwo ponad pomoc tym, na których mu najbardziej zależało.
— Cieszę się, że chociaż to udało nam się uzgodnić — mruknął nieco spokojniejszym głosem.
Cóż, powinien się cieszyć, że z Norą wiązały go takie bliskie relacje i żadne z nich nie obracało się na pięcie, odmawiając dalszej rozmowy. Mogli podnosić głos, krzyczeć na siebie, wytykać sobie dawne błędy, ale nie uciekali od problemu, zamiast tego próbując go przepracować... Nawet jeśli nie robili tego przy herbatce i ciasteczkach, które ledwo wyszły z piekarnika. Ale oczywiście, Erik musiał jeszcze odpyskować przyjaciółce, co ponownie ją rozjuszyło...
— Bo dzięki temu mogę ci zrobić dodatkowo na złość, wiesz? — prychnął, opierając ręce na biodrach. Poniekąd zdawał sobie sprawę z tego, że z każdą kolejną wymianą zdań ich argumenty traciły na wartości, przez co przypominali skłóconych nastolatków, niż statecznych dorosłych, ale... To Nora zaczęła. Nie mogła też skończyć, czyż nie? — Poza tym wyczucie zagrożenia na odległość, to nie to samo, co zobaczenie go na własne oczy!
Kolejny komentarz blondynki zbił go nieco z tropu. Wydął dolną wargę i zmarszczył brwi, nie bardzo wiedząc, jak odpowiedzieć. Faktycznie, jej wzrost był drobnym utrudnieniem. Ale czy znowuż takim nie do przeskoczenia? Zawsze ktoś mógł ją podsadzić. Mogłaby też podskoczyć, to może doskoczyłaby do kabiny... Ewentualnie mogliby poprosić dziadków Ave o stołek. Albo drabinę, pomyślał i uśmiechnął się krzywo z własnego dowcipu. Nie było mu do śmiechu, gdy Figg ponownie się uniosła.
— Nie ja jedyny — wytknął jej machinalnie. Wytrzeszczył na nią oczy, gdy przytknęła kubek do ust i zaczęła wlewać w siebie whisky. Zgarbił się nieco i zerknął kontrolnie w stronę drzwi prowadzących na główną salę klubokawiarni. — Oszalałaś? — syknął, próbując zabrać jej napitek. — Baaardzo dojrzała postawa. Jeszcze ci polać? Jak pić, to raz a dobrze, prawda?
Co on z nią miał...
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞