Fakt, nie dało się pannie Figg odmówić tego, że miała talent do wynajdowania naprawdę najdziwaczniejszych fatałaszków. Erik wprawdzie czuł się, jakby przyszedł raczej na przyjęcie do swojej chrześnicy, żeby zabawić dzieci, a nie pomóc w promocji lokalu w dzień otwarcia, ale starał się nie narzekać. Po prostu zależało mu na tym, aby uzyskać od Nory konkretne informacje na temat tego, czego właściwie od niego oczekuje. Nie uzyskał ich, co nieco go ubodło.
— Aha, a więc o to Ci od początku chodziło? — Otaksował Norę zawiedzionym spojrzeniem. Gdyby nie okoliczności być może obdarzyłby ją nieco bardziej rozwiniętym komentarzem, uwzględniającym klasyczną już frazę, jak np. spodziewałem się po Tobie czegoś więcej. Sądził, że w jej pomyśle chodziło o coś więcej niż prostą zemstę, ale najwidoczniej się przeliczył. — Po prostu chciałaś mnie zobaczyć w tym wdzianku. Przyznaj.
Pokręcił głową, a jego smętna mina kontrastowała poniekąd z przebraniem, jak i makijażem, który został mu zafundowany przed przyjściem reszty gości. Chociaż tyle dobrego, że kocie wąsy nieco zakamuflowały nieprzyjemny grymas, który wziął w swoje posiadanie jego twarz. Cóż, przynajmniej Brenna udawała, że wszystko jest w absolutnym porządku. W tej sytuacji zachowanie ciszy było całkiem niezłym rozwiązaniem. To znaczy, dopóki ta nie porównała go do labradora. Gdy Mavelle zwróciła na niego uwagę, spojrzał na nią pustym spojrzeniem, w którym nie czaiło się nawet drobne światełko logicznej myśli.
— To moja kara na ten dzień. Widzisz, nawet ja nie jestem wyjątkiem, jeśli chodzi o sprawiedliwość — skomentował, starając się wykrzesać z siebie jakiś entuzjazm. Bądź co bądź, skoro już przystał na ten szalony plan, to powinien, chociaż próbować spełnić się w tej roli. Skoro potrafił udawać przed dziennikarzami, że lubi spędzać czas na wywiadach, to równie dobrze może spędzić kilka godzin w kostiumie wielkiego kota. Odszedł na moment i wrócił z tacą pełną małych ciasteczek przygotowanych przez Norę. — Częstuj się.
Uśmiechnął się szeroko do panny Moody, która w żadnym stopniu nie zawiodła jego oczekiwań względem swojej osoby. Dokładnie takiej reakcji się po niej spodziewał, więc nie miał zamiaru pozostać dłużny.
— Pracujemy razem — mruknął, odbijając w ten sposób piłeczkę w rozmowie z Idą, wskazując przy okazji szybkim spojrzeniem na kota. — Nawet nie wiesz, jak się świetnie dogadujemy. Nawet nie musi mną zbytnio manipulować. To prawdziwy dżentelmen.
Nie trzeba było długo czekać, a na otwarcie dotarli kolejni goście. I to obładowani podarkami! Erik przekrzywił głowę w bok, obserwując Silasa, usiłującego wejść z gracją do środka, nie upuszczając żadnego tobołka. Gdy tylko mu się udało, od razu zwrócił uwagę na Salema. Eh, zwierzak zawsze w centrum uwagi. Może powinien wypożyczać go na eventy organizowane przez rodzinę? W ten sposób zmniejszyłby nieco zainteresowanie dziennikarzy swoją osobą.
— A żeby tylko. Materiał jest tak gładki i przyjemny w dotyku, że musiał pracować nad tym cudem ktoś oprócz Rosierów. Może jakiś projektant z Francji? Oni chyba tam się na tym znają, co nieco, prawda? — Uśmiechnął się do Cresswella, w gruncie rzeczy ciesząc się, że zamiast próbować go wyśmiać, podszedł do tego w nieco bardziej wyszukany sposób. Podsunął mężczyźnie i jego towarzyszce tacę z przekąskami. — Chociaż tym wypieszczeniem, to nie wiem, jak to przeboleję. Kocur zawsze dostaje więcej atencji ode mnie.
Westchnął teatralnie. Może adopcja psa faktycznie była kluczem do rozwiązania dużej ilości problemów? Wprawdzie dom był w dużej mierze pełny ludzi, ale czworonóg na pewno wymagałby dużej ilości uwagi, odwdzięczając się poniekąd tym samym. Jego spojrzenie padło potem na Cecylkę i momentalnie wyszczerzył zęby w uśmiechu. Miała coś w sobie, że w jej towarzystwie od razu człowiek stawał się weselszy. Myślałby kto, że praca w aptece i ciągły kontakt ze spragnionymi różnego rodzaju mikstur i maści klientami nieco stępi jej pozytywne usposobienie, a tutaj proszę! Być może relacja z Sillym jej służyła?
— Robię to pro bono. Dla dobra społeczeństwa. I własnego bezpieczeństwa, bo gdybym się nie zgodził, to mam wrażenie, że byłbym teraz przykuty do kaloryfera w piwnicy babki Nory. — Wskazał na właścicielkę, wzruszając pociesznie ramionami. Otaksował swój strój uważnym spojrzeniem, jakby się zastanawiał, czy znalazłby miejsce dla panienki Lupin. Wykrzywił kąciki ust ku górze. — Jak będziemy otwierać kolejną filię kawiarni, to zainwestuję w kostium kangura. Będziesz siedziała w torbie jako kangurzątko. Dobry pomysł?
Kiedy Nora zaproponowała wszystkim swoje specjały, podszedł bliżej lady, odstawiając tacę z drobnymi przekąskami na bok. Jego dłoń przez moment krążyła nad pączkami, jakby nie mógł się zdecydować, którego wybrać. Koniec końców wybrał pierwszego lepszego z brzegu i szybko zatopił w nim zęby, napawając się jego smakiem.
— Hmm. Całkiem dobre — stwierdził w lekkiej zadumie, starając się zidentyfikować, co też za nadzienie było takie smaczne.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞