08.11.2023, 00:14 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 08.11.2023, 00:17 przez Florence Bulstrode.)
Florence nie odpowiedziała na żadną zaczepkę Edwarda. Spojrzała tylko na niego, po raz pierwszy od momentu gdy go przywitała, i zaledwie na krótką chwilę - a na jej usta na moment zabłąkał się uśmiech. Nie był wesoły i nie sięgał oczu.
Raczej... pełen politowania.
Edwarda chyba bardzo bolało, jak mało miał nad nią władzy, jak odmawiała mu informacji i że to nie na jego wezwanie była gotowa wszystko rzucić i się tu pojawić.
Chwilę później jej spojrzenie powróciło do Laurenta. Wstał. Dobrze. Ale wciąż widziała - i nie musiała patrzeć w przyszłość, by to potwierdzić - że w każdej chwili mógł znów się rozsypać. I jednocześnie, że chociaż to ojciec doprowadził go do takiego stanu, to rozpaczliwie chce chwycić tę wyciągniętą ku niemu dłoń.
- Mój drogi, twój ojciec nie jest wart tego, żeby się z nim kłócić. Nie jestem tu dla niego, nie marnowałabym na to energii - powiedziała, wciąż z tym samym spokojem. - A ja, oczywiście, nie jestem przestępcą, aby zostawać na cudzym terenie, gdy jestem proszona o wyjście, zresztą przebywanie w tym miejscu nie dostarcza mi ni grama przyjemności. Ale podobnież Edward nie ma prawa zatrzymywać tu ciebie. Nie muszę być jasnowidzem, by wiedzieć, co zrobisz. Niemniej na przyszłość zastanów się, czy naprawdę właśnie tego chcesz. Tkwić posłusznie w miejscu, gdzie jesteś traktowany w taki sposób.
Sama puściła Laurenta. Nie wyciągała ku niemu ręki – bo gdyby zrobiła to teraz, wyglądałoby to tak, jakby kazała mu wybierać. Między sobą a ojcem. A przecież nigdy by tego nie zrobiła. Niezależnie od tego, co by zrobił, nie miały z jej strony paść wyrzuty ani żadne groźby. Tutaj idąc za ojcem odrzucał coś innego – poczucie własnej wartości i wolność wyboru, przynajmniej w oczach Florence. I chociaż chyba nie miała prawdziwej nadziei, że w tej chwili młody Prewett tę dłoń, która ku niemu sięgała – poniewczasie i by wydobyć z ciemności, w którą sama go wrzuciła – to Florence chciała pozostawić tu rysę. Zmusić, by przynajmniej przez moment zastanowił się nad tym, czy aprobata ojca naprawdę jest tego wszystkiego warta.
Odpowiednio wiele rys prędzej czy później zostawi pęknięcie.
A potem? Pozostawało poczekać na odpowiedź Laurenta i faktycznie wyjść.
Raczej... pełen politowania.
Edwarda chyba bardzo bolało, jak mało miał nad nią władzy, jak odmawiała mu informacji i że to nie na jego wezwanie była gotowa wszystko rzucić i się tu pojawić.
Chwilę później jej spojrzenie powróciło do Laurenta. Wstał. Dobrze. Ale wciąż widziała - i nie musiała patrzeć w przyszłość, by to potwierdzić - że w każdej chwili mógł znów się rozsypać. I jednocześnie, że chociaż to ojciec doprowadził go do takiego stanu, to rozpaczliwie chce chwycić tę wyciągniętą ku niemu dłoń.
- Mój drogi, twój ojciec nie jest wart tego, żeby się z nim kłócić. Nie jestem tu dla niego, nie marnowałabym na to energii - powiedziała, wciąż z tym samym spokojem. - A ja, oczywiście, nie jestem przestępcą, aby zostawać na cudzym terenie, gdy jestem proszona o wyjście, zresztą przebywanie w tym miejscu nie dostarcza mi ni grama przyjemności. Ale podobnież Edward nie ma prawa zatrzymywać tu ciebie. Nie muszę być jasnowidzem, by wiedzieć, co zrobisz. Niemniej na przyszłość zastanów się, czy naprawdę właśnie tego chcesz. Tkwić posłusznie w miejscu, gdzie jesteś traktowany w taki sposób.
Sama puściła Laurenta. Nie wyciągała ku niemu ręki – bo gdyby zrobiła to teraz, wyglądałoby to tak, jakby kazała mu wybierać. Między sobą a ojcem. A przecież nigdy by tego nie zrobiła. Niezależnie od tego, co by zrobił, nie miały z jej strony paść wyrzuty ani żadne groźby. Tutaj idąc za ojcem odrzucał coś innego – poczucie własnej wartości i wolność wyboru, przynajmniej w oczach Florence. I chociaż chyba nie miała prawdziwej nadziei, że w tej chwili młody Prewett tę dłoń, która ku niemu sięgała – poniewczasie i by wydobyć z ciemności, w którą sama go wrzuciła – to Florence chciała pozostawić tu rysę. Zmusić, by przynajmniej przez moment zastanowił się nad tym, czy aprobata ojca naprawdę jest tego wszystkiego warta.
Odpowiednio wiele rys prędzej czy później zostawi pęknięcie.
A potem? Pozostawało poczekać na odpowiedź Laurenta i faktycznie wyjść.