[15.06.72] Epping Forest | Tajemniczy golem

Mimo, że zszedł ze sceny, nie rozstał się z teatrem. Pracował nad scenariuszem do sztuki, która miała rozgrywać się w niemalże tej samej scenerii na przestrzeni lat.
Wyobrażał sobie wiekowe drzewo i młodzieńca pod girlandą z kwitnących na biało gałęzi, naiwnie wycinającego w korze inicjały jego miłości obok swych własnych. Widzowie będą oglądać tę scenę z rozczuleniem, wspominając swą własną młodość, lecz gdy zjawi się wspomniany obiekt uczuć przez widownie przemkną westchnienia, a część oburzonych czarodziejów wyjdzie z sali. Parą kochanką będą bowiem dwaj młodzieńcy, żarliwi w swych uczuciach, łapczywie spijając nektar zakazanego owocu ze swoich ust. Później sceneria by się zmieniła i gałęzie drzewa skryłyby się za gęstym zielonym listowiem, a pole w tle za nim porastałoby złote morze kwitnących słoneczników. Kochankowie znów spotkaliby się pod drzewem - teraz byliby dojrzałymi mężczyznami ze ślubnymi obrączkami lśniącymi na palcach; pełni wstydu i żalu, a gdy jeden z nich przerażony jest swoimi uczuciami i wizją kary, jeśli ich romans wyjdzie na jaw, zaś drugi nie chce na to baczyć, ich drogi rozchodzą się w atmosferze konfliktu. Po raz ostatni spotkają się pod drzewem w mgliste jesienne popołudnie, gdy ostatnie liście będą drżały na wietrze, nim dołączą do złotego dywanu pod ich stopami.  Mężczyźni będą już starcami, zbyt zmęczonymi, by nadal ciągnąć swe kłamstwa, zbyt zrozpaczonymi i rozdartymi tęsknotą, by obawiać się konsekwencji, a ten, który przed laty uciekł, miał wreszcie być szczery.
Nieśmiało pomyślał, że mógłby zadedykować tę sztukę Garrickowi. I zaprosić go razem z jego córką na premierę, dyskretnie trzymać jego dłoń w półmroku loży i wyznawać mu swe uczucia przez usta aktorów.

Krążył więc po Epping Forest w poszukiwaniu drzewa idealnego z notesem pod pachą i zapisywał w nim pomysły swym koślawym, trudnym do rozszyfrowania pismem. Zatrzymał się wreszcie przed jednym z dębów i studiował go uważnie, obchodził dookoła i dotykał porośniętej mchem kory, aż nagle dostrzegł na polance istotę podobną tej, której fotografie miał Garrick. Była wprawdzie nieco starsza niż dziewczynka uśmiechająca się z ramek, lecz to musiała być ona. Chciał, żeby była to właśnie ona i równocześnie się tego obawiał.

— Septimo? — zapytał drżącym głosem, jakby w tej samej chwili pożałował, że w ogóle ośmielił się odezwać. Ostrożnie zbliżył się do dziewczyny, jakby chciał się jej przyjrzeć i upewnić się, że jest ona rzeczywiście tym, za kogo ją wziął. W porę jednak zatrzymał się na odległość kilku kroków, aby jej nie przestraszyć. — Och, ależ wyrosłaś! To... ja... To znaczy, Laurence. To znaczy ja... — byłem gwiazdą czarodziejskiego kina i na pewno o mnie słyszałaś, a poza tym wpadałem na herbatki do twojego ojca i chyba coś do niego czuję — Ostatni raz widziałem cię tak dawno, że nie zdziwię się, jeśli zapomniałaś.
Zaraz potem dostrzegł za nią osobliwą rzeźbę, lecz nie miał czasu, by się nad tym zastanowić. Jego myśli pochłaniała teraz ona - Septima o spojrzeniu tak bardzo przypominającym spojrzenie Garricka - i poczuł, jak coś ciepłego rozlewa mu się na sercu, sprawiając jednocześnie ból.