11.11.2023, 17:38 ✶
Olivia zamarła, słysząc znajomy głos. I ona spodziewała się, że zobaczy od razu po przebudzeniu kogoś innego. Ale nie rodziców, w zasadzie to były tylko połamane żebra, nic strasznego, przecież zaraz ją wypuszczą i rodzice na pewno to wiedzieli - ale chociaż lekarza, który by potwierdził jej przypuszczenia. Ale zamiast niego do pokoju wszedł ten, który w Portsmouth ją odesłał aż dwa razy, żeby mu nie przeszkadzała. Dlaczego przyszedł teraz, skoro wcześniej w jej opinii pałętała się mu pod nogami i przeszkadzała? Może miał wyrzuty sumienia. Laurent, z tego co zdążyła zauważyć, był wrażliwy, mogło mu też być jej zwyczajnie żal. Tak, tak pewnie było. Nie chciała, żeby się martwił, zwłaszcza że to, co się stało, było wyłącznie jej winą.
Olivia odwróciła głowę w kierunku Laurenta i posłała mu słaby, ale ciepły uśmiech. Zmartwienie zniknęło z jej twarzy, gdy tylko spojrzała na mężczyznę. Jednocześnie wyciągnęła z szuflady ubrania i położyła je na łóżku, zawieszając wzrok na tym, co przyniósł. Wyglądała jednak na dość zdziwioną - i jego obecnością, i prezentem, nawet jeśli to był tylko obiad.
- Cześć. Jest dużo lepiej. Muszę poszukać kogoś, kto mi powie czy mogę już wyjść. Nie lubię szpitali - powiedziała, splatając dłonie. Poprawiła się na łóżku, ciesząc się, że nikt nie zabrał jej ubrań. Ktoś nawet zadbał o to, by były to ubrania nowe - nie te, które miała na sobie podczas ataku. To pewnie mama. Mogła jej zrzędzić nad uchem o różne rzeczy i być nieznośna, ale Olivia wiedziała, że matka ją kocha i troszczy się tak, jak tylko umie. Jej troska była widoczna właśnie w tych małych gestach - czystych ubraniach, książkach czy przypominaniu, żeby piła wodę. - Dziękuję, to bardzo miłe z twojej strony, zwłaszcza że nie musiałeś tego robić. Na pewno masz pełne ręce roboty. Tym bardziej to doceniam. W zasadzie dopiero wstałam i chciałam się ubrać, ale chętnie najpierw zjem.
Jak na komendę zaburczało jej w brzuchu. Ruda uśmiechnęła się z zakłopotaniem. To że przyszedł i jej coś przyniósł było tak miłe z jego strony, że nie wiedziała jak się zachować i jak mu dziękować. Zwłaszcza że była naprawdę głodna. Nie miała pojęcia ile dokładnie spała, ale dla jej żołądka to był zdecydowanie zbyt długi sen.
- Pozwolisz? - zapytała, sięgając po torbę. Żołądek zawsze wygrywał z rozsądkiem. - Jak hipogryfy? Czy wszystko z nimi w porządku? I kim był ten człowiek? Ojciec zostawił mi dość lakoniczną notatkę i nie wspomniał o zwierzętach. Kim był ten człowiek i dlaczego zaatakował stado?
Chciała wiedzieć wszystko. Ojciec pisał jeszcze, że musi zdać raport, a powiedziano im, że wybudzi się późno, musiał wracać do Ministerstwa. Nie miała mu tego za złe, rozumiała że w takiej sytuacji trzeba było działać jak najszybciej. Była jednak bardzo ciekawa kim byli ci ludzie i dlaczego obrali sobie za cel hipogryfy. I samego Abby'ego. Olivia nienawidziła nie wiedzieć.
Olivia odwróciła głowę w kierunku Laurenta i posłała mu słaby, ale ciepły uśmiech. Zmartwienie zniknęło z jej twarzy, gdy tylko spojrzała na mężczyznę. Jednocześnie wyciągnęła z szuflady ubrania i położyła je na łóżku, zawieszając wzrok na tym, co przyniósł. Wyglądała jednak na dość zdziwioną - i jego obecnością, i prezentem, nawet jeśli to był tylko obiad.
- Cześć. Jest dużo lepiej. Muszę poszukać kogoś, kto mi powie czy mogę już wyjść. Nie lubię szpitali - powiedziała, splatając dłonie. Poprawiła się na łóżku, ciesząc się, że nikt nie zabrał jej ubrań. Ktoś nawet zadbał o to, by były to ubrania nowe - nie te, które miała na sobie podczas ataku. To pewnie mama. Mogła jej zrzędzić nad uchem o różne rzeczy i być nieznośna, ale Olivia wiedziała, że matka ją kocha i troszczy się tak, jak tylko umie. Jej troska była widoczna właśnie w tych małych gestach - czystych ubraniach, książkach czy przypominaniu, żeby piła wodę. - Dziękuję, to bardzo miłe z twojej strony, zwłaszcza że nie musiałeś tego robić. Na pewno masz pełne ręce roboty. Tym bardziej to doceniam. W zasadzie dopiero wstałam i chciałam się ubrać, ale chętnie najpierw zjem.
Jak na komendę zaburczało jej w brzuchu. Ruda uśmiechnęła się z zakłopotaniem. To że przyszedł i jej coś przyniósł było tak miłe z jego strony, że nie wiedziała jak się zachować i jak mu dziękować. Zwłaszcza że była naprawdę głodna. Nie miała pojęcia ile dokładnie spała, ale dla jej żołądka to był zdecydowanie zbyt długi sen.
- Pozwolisz? - zapytała, sięgając po torbę. Żołądek zawsze wygrywał z rozsądkiem. - Jak hipogryfy? Czy wszystko z nimi w porządku? I kim był ten człowiek? Ojciec zostawił mi dość lakoniczną notatkę i nie wspomniał o zwierzętach. Kim był ten człowiek i dlaczego zaatakował stado?
Chciała wiedzieć wszystko. Ojciec pisał jeszcze, że musi zdać raport, a powiedziano im, że wybudzi się późno, musiał wracać do Ministerstwa. Nie miała mu tego za złe, rozumiała że w takiej sytuacji trzeba było działać jak najszybciej. Była jednak bardzo ciekawa kim byli ci ludzie i dlaczego obrali sobie za cel hipogryfy. I samego Abby'ego. Olivia nienawidziła nie wiedzieć.