11.11.2023, 21:14 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.11.2023, 23:25 przez Florence Bulstrode.)
Nie czuła się zdradzona, kiedy Laurent ujął dłoń Edwarda. Nie zdradzał przecież w ten sposób jej: prędzej samego siebie. Kolejne słowa za to sprawiły, że poczuła… dumę. Dumę z tego, że chłopiec jednak stawał się mężczyzną. Że przestawał być dzieckiem, które rozpaczliwie łaknęło akceptacji ojca i było w stanie zrezygnować ze wszystkiego w imię uszczęśliwienia kogoś innego.
Że tutaj i teraz pomyślał nie o niej, nie o Edwardzie, a o sobie.
Florence miała szczery zamiar wyjść, ledwo Laurent odpowie i ruszyła nawet w ich kierunku. W końcu tak, jak mówiła: nie mogła zostawać w czyimś domu, skoro ją z niego wypraszano. Skoro jednak Kevin postanowił ją zatrzymać, a Edward wciąż gadał i gadał, zdecydowała się mu odpowiedzieć.
– Dlaczego miałby mnie satysfakcjonować twój upadek? Nic, co zrobisz albo nie zrobisz, nic, co się spotka, nic związanego z tobą, nie może dać mi choćby grama satysfakcji – odparła Florence ze spokojem. I szczerze. Bo były czasy, gdy owszem, zależało jej na wuju, tak jak na każdym innym członku rodziny. Ale całe przywiązanie, jakie żywiła do niego jako dziecko, całą odrobinę podziwu, całą troskę, jaką mogłaby wobec niego mieć, zaczął zabijać powoli, lecz systematycznie, wraz z pojawieniem się Laurenta. Obserwowała, jak traktuje swojego syna, zaczynała wyłapywać, jakie krzywdy wyrządza żonie, dostrzegać drobiazgi w traktowaniu córki... i te uczucia usychały aż w końcu, wcale nie tak dawno temu, ostatecznie zamieniły się w proch.
Nie czuła więc satysfakcji z tego, że Edward był wściekły, bo musiałaby bardziej o niego dbać. Nie czuła rozczarowania jego dzisiejszym występem, bo niczego już się po nim nie spodziewała. I nie bała się Edwarda. Może powinna, bo był na swoim terenie, ale wcale nie był lepszym czarodziejem niż ona, niekoniecznie więc wyszedłby z tego starcia zwycięsko… a nie wierzyła, że byłby aż tak głupi, by próbować ją zabić. Wtedy… to cóż, sam doprowadziłby do upadku własne imperium: przecież ani Enida, ani Percival nie byli niżej postawieni od niego, a ona idąc tutaj powiedziała skrzatowi, dokąd się wybiera.
Nienawidziła przemocy. Brzydziła się nią. I na pewno nie chciała zaczynać tu walki, gdy Laurent ledwo wyszedł na korytarz. Ale jeżeli Prewett tego sobie życzył, to właśnie to mógł dostać.
– Wyzywasz mnie na pojedynek, Edwardzie? – spytała. Nie uniosła różdżki, bo nie miała zamiaru być tą, która zacznie potyczkę, ale zacisnęła na niej palce, znów spoglądając w przyszłość… tak, by móc przewidzieć ewentualny atak i zareagować odpowiednio wcześnie. – Nie będę przewidywała, co chciałbyś robić z insektami. Zamiast tego mam dla ciebie inną przepowiednię. – powiedziała, niemalże łagodnym tonem, wolną ręką wskazując na wspaniałe siedzisko głowy rodu. – Bardzo ładny tron, Edwardzie Prewett. Mam nadzieję, że będzie ci pocieszeniem, kiedy pewnego dnia spojrzysz z niego i odkryjesz, że nikt już obok niego nie stoi. Że straciłeś wszystkich, tak jak już straciłeś matkę Laurenta, mnie, jak teraz powoli tracisz jego i moją matkę. I nie doprowadziłam do tego ja czy ktokolwiek inny, a wyłącznie człowiek, którego codziennie oglądasz w lustrze.
Że tutaj i teraz pomyślał nie o niej, nie o Edwardzie, a o sobie.
Florence miała szczery zamiar wyjść, ledwo Laurent odpowie i ruszyła nawet w ich kierunku. W końcu tak, jak mówiła: nie mogła zostawać w czyimś domu, skoro ją z niego wypraszano. Skoro jednak Kevin postanowił ją zatrzymać, a Edward wciąż gadał i gadał, zdecydowała się mu odpowiedzieć.
– Dlaczego miałby mnie satysfakcjonować twój upadek? Nic, co zrobisz albo nie zrobisz, nic, co się spotka, nic związanego z tobą, nie może dać mi choćby grama satysfakcji – odparła Florence ze spokojem. I szczerze. Bo były czasy, gdy owszem, zależało jej na wuju, tak jak na każdym innym członku rodziny. Ale całe przywiązanie, jakie żywiła do niego jako dziecko, całą odrobinę podziwu, całą troskę, jaką mogłaby wobec niego mieć, zaczął zabijać powoli, lecz systematycznie, wraz z pojawieniem się Laurenta. Obserwowała, jak traktuje swojego syna, zaczynała wyłapywać, jakie krzywdy wyrządza żonie, dostrzegać drobiazgi w traktowaniu córki... i te uczucia usychały aż w końcu, wcale nie tak dawno temu, ostatecznie zamieniły się w proch.
Nie czuła więc satysfakcji z tego, że Edward był wściekły, bo musiałaby bardziej o niego dbać. Nie czuła rozczarowania jego dzisiejszym występem, bo niczego już się po nim nie spodziewała. I nie bała się Edwarda. Może powinna, bo był na swoim terenie, ale wcale nie był lepszym czarodziejem niż ona, niekoniecznie więc wyszedłby z tego starcia zwycięsko… a nie wierzyła, że byłby aż tak głupi, by próbować ją zabić. Wtedy… to cóż, sam doprowadziłby do upadku własne imperium: przecież ani Enida, ani Percival nie byli niżej postawieni od niego, a ona idąc tutaj powiedziała skrzatowi, dokąd się wybiera.
Nienawidziła przemocy. Brzydziła się nią. I na pewno nie chciała zaczynać tu walki, gdy Laurent ledwo wyszedł na korytarz. Ale jeżeli Prewett tego sobie życzył, to właśnie to mógł dostać.
– Wyzywasz mnie na pojedynek, Edwardzie? – spytała. Nie uniosła różdżki, bo nie miała zamiaru być tą, która zacznie potyczkę, ale zacisnęła na niej palce, znów spoglądając w przyszłość… tak, by móc przewidzieć ewentualny atak i zareagować odpowiednio wcześnie. – Nie będę przewidywała, co chciałbyś robić z insektami. Zamiast tego mam dla ciebie inną przepowiednię. – powiedziała, niemalże łagodnym tonem, wolną ręką wskazując na wspaniałe siedzisko głowy rodu. – Bardzo ładny tron, Edwardzie Prewett. Mam nadzieję, że będzie ci pocieszeniem, kiedy pewnego dnia spojrzysz z niego i odkryjesz, że nikt już obok niego nie stoi. Że straciłeś wszystkich, tak jak już straciłeś matkę Laurenta, mnie, jak teraz powoli tracisz jego i moją matkę. I nie doprowadziłam do tego ja czy ktokolwiek inny, a wyłącznie człowiek, którego codziennie oglądasz w lustrze.