Gdybyś wiedziała o czym myśli ten człowiek przed tobą zapewne nie byłabyś aż tak rozluźniona, zapewne byś nie proponowała mu tak naiwnie herbatki – jeśli w ogóle można nazwać cię naiwną. Nie, Persephno – nie należałaś do tych słodkich i uroczych kobietek, które ufały każdemu kogo spotkały na swojej drodzy. Twój umysł nie potrafił zaufać Hadesowi, nie potrafiłaś do końca stracić czujności. Nadal była dzika niczym kot, a to wszystko wyrażały twoje oczy delikatnie rozbiegane, ale uważnie wbite w posturę twojego rozmówcy. Skradałaś każdy kawałek jego ciała tak, że nawet za parę lat nadal będziesz w stanie powiedzieć, co miał na sobie i czym pachniał. Jego obecność wywoływała u ciebie dreszcz podniecenia, którego nie chciała mu okazać, było w tym coś nielegalnego, ponieważ Otto nigdy nie pozwalał ci na spotykanie się z McKinnonem sam na sam. Zawsze zawłaszczał sobie to, co było najlepsze w waszym otoczeniu, prawda? Pamiętałaś każdy ich trening szermierki, każde przejście na korytarzu, gdy mijałaś ich prawie niezauważona. To jak obserwowałaś ich zza filarów, gdy razem ramię w ramię przemierzali szkołę niczym władcy. Potem, gdy skończyli szkołę przestałaś być tak bardzo czujna, rozluźniłaś się, bo twojego demona w niej nie było – byłaś wolna. Wszystko minęło, gdy ukończyłaś szkołę, a Otto zaczął mieć wobec ciebie swoje plany, których nie potrafiłaś lub nie chciałaś zrozumieć.
Hades w tych planach nie został uwzględniony, ale tego też nie wiedziałaś. Nie pozwalał ci na zbyt dużą wiedzę w tym zakresie, ponieważ chciał twoją pamięć wykorzystać w innych celach, prawda?
Hadesie. Ona nie zna odpowiedzi na te pytania, nie wie, dlaczego Otto ci nie odpisywał, dlaczego zerwał ten kontakt, dlaczego się ciebie w tak prosty sposób pozbył. Ułatwiłeś mu tę sprawę, prawda? Ta sytuacja to twoja wina, bo wróciłeś do Londynu, bo nie zostałeś tutaj, gdzie mogliście razem panować nad światem, razem wykorzystywać tę oto niewinną dziewczynę przed wami, która dałaby się wam poprowadzić nawet do samego piekła. Była idealną formą, którą mogliście razem zapisać, ukształtować na własną modłę. Ty jednak wszystko zaprzepaściłeś i go porzuciłeś, a teraz wracasz i co? I nawet go tu nie ma, ale jest za to ona – o ciemnych, burzowo niebieskich oczach, która wpatrywała się w ciebie z uwagą, ostrożnością i niepewnością. Paranoja w twojej głowie była aż tak wielka, że spodziewałeś się trucizny od osoby, która nawet nie wiedziała, że się tu zjawisz? Nie uważasz, że to żałosne?
– A zapowiedziałeś się mu? – zapytałaś go patrząc na niego z czystą obojętnością, chłodem i niepewnością. Dlaczego tak się złościł? Nikt nie wiedział, że przyjdzie, więc dlaczego mieli na niego czekać? W jego zachowaniu nie mogłaś doszukać się jakiejkolwiek logiki, bo złościł się, że go nie było, że na niego nie czekał, ale nawet ona nie wiedziała, że miała się tutaj kogoś spodziewać. Ciekawe, czy chciał tu zostać na noc? Nie był nawet pokój dla niego przygotowany. Usiadłaś więc na fotelu w odpowiedniej odległości od niego, aby nie narażać się na jakieś niepotrzebne kontakty z nim. Byłaś tu sama nie licząc skrzatów, które rzadko opuszczały swoje miejsce, w którym pracowały w czasie dnia. Zwykle sprzątały w nocy.
– Nie odrażasz, ale nie lubię niezapowiedzianych wizyt – wyjaśniłaś głosem spokojnym, opanowanym, słowami iście zaplanowanymi, oschłymi. Starałaś się nie okazywać emocji, bo są słabością, bo sprawiają, że łatwiej można manipulować drugim człowiekiem.