1972/lato/czerwiec/9 - Maskarada. Ostatni dzień Alanny Carrow.

Wszystko się sypało niczym karciany domek, na który ktoś dmuchnął. Przez ostatni czas była całkiem pewna, że da radę utrzymać iluzję bycia Alanną Carrow, wierną fanatyczką Czarnego Pana, gotową do działania na każde jego skinienie. Ale nie, miniony rok, miesiąc i parę dni spędzony w jej skórze nie sprawił, iż Clare Avery przeistoczyła się w bezduszną istotę, w istocie popierającą postulaty Voldemorta.
  Dziewiątego czerwca 1972 roku ta iluzja pękła, rozsypała się w proch, chociaż uświadomienie sobie tego przez pewne osoby nie mogło być takie natychmiastowe – bo po tym, gdy zdała sobie sprawę z tego, iż nie jest w stanie zmusić panią Harris do spowodowania brzemiennego w skutkach wypadku (gdzie wcale a wcale w tej chwili nie myślała o znacznie szerszych konsekwencjach, jakie miały wynikać z tej tragedii), zdecydowała się ulotnić z domu sympatycznych gospodarzy jeszcze przed konferencją prasową.
  Miała trochę czasu – lecz specjalnie wiele go mimo wszystko nie było. Czuła, jakby zaciskała się jej pętla na gardle; zabrakło jej czasu wtedy, brakowało czasu teraz. Voldemort nie wybaczał – a gdy zda sobie w końcu sprawę, że zdradziła… co się stanie? Wedrze się do jej umysłu i odkryje, że Alanna już nie tkwiła za sterami tego ciała? Skaże na tortury i uczyni z niej przykład dla pozostałych śmierciożerców, żeby wybić im z głowy potencjalne myśli o próbie opuszczenia jego grona, nie, sekty właściwie, w sposób inny niż jedynie nogami do przodu? A może po prostu zabije, jak gdyby nigdy nic, bez żadnego ostrzeżenia? Nie chciała się przekonywać o tym na własnej skórze, nie, gdy od losu dostała przecież drugą szansę…
  ...której nie mogła tak po prostu wypuścić z rąk prawda? A żeby jej nie wypuścić, musiała zniknąć z pola widzenia śmierciożerców. Stąd też wpadła do mieszkania w pośpiechu, usiłując spakować niezbędne minimum, z którym mogłaby się gdzieś przyczaić.
  Tak niewiele brakowało do tego, żeby zamknąć za sobą – na zawsze – drzwi tego mieszkania. Tak niewiele… gdy wyczuła, jak uruchamia się zabezpieczenie. Ktoś się aportował przed jej drzwiami, a że najlepszą obroną był atak… tak, teraz nie miała wątpliwości, że ktokolwiek się tu pojawiał, nie przychodził z dobrą wolą, wręcz przeciwnie. A że atak był najlepszą obroną? Rzuciła się do drzwi, z różdżką w dłoni, starając się przede wszystkim pozbawić delikwenta różdżki, z pomocą uroku.
  Bo mimo wszystko, Clare miała już dość przemocy jak na ten moment. Więc, unieszkodliwić, zgarnąć ostatnie rzeczy i zniknąć, niczym sen złoty.
  Jakby nigdy nie istniała.

Rzut Z 1d100 - 97
Sukces!