12.11.2023, 22:49 ✶
- Jakoś nie narzekałeś, gdy w ten sposób dostawałeś się do Hogwartu – zauważyła lekko rozbawionym tonem, gdy Erik rzucił tą uwagą. Tak. Było Fiuu, istniały świstokliki, karoce i inne cuda na kiju, ale też po prostu… czasem pociąg jednak bywał wygodniejszy. Bo świstoklik to przecież nie hop-siup, tylko się leeeeci jakiś czas, kurczowo się go trzymając. Kominek miał dość ograniczoną pojemność, jeśli chodziło o zabranie ze sobą większej ilości bagażu, teleportacja miała swoje ograniczenia, jeśli chodziło o dystans, jaki można było w ten sposób pokonać.
Pociąg miał po prostu swoje plusy, jak również – oczywiście – i minusy. Jak każdy inny środek transportu. Choć z punktu widzenia Mavelle, najważniejszym było, że jednak mocno trzymał się ziemi i nie miał głupich pomysłów, jak przeklęta miotła, żeby lecieć w zgoła nieprzewidzianym kierunku, grożąc koniecznością ściągania amnezjatorów i akcją czyszczenia pamięci całkiem sporej części populacji.
- W każdym razie, nie mają wielu innych możliwości, więc powiedziałabym, że to kwestia przyzwyczajenia? – dodała jeszcze.
Wyczulony nos podpowiadał, jak bardzo byli spóźnieni na spotkanie z Catherine – co najmniej godzinę. Wiele i niewiele jednocześnie; gdyby w tamtej chwili dokładnie wiedzieli, dokąd się udała, to pewnie Mavelle nawet by się nie zastanawiała, tylko natychmiast zrobiła wszystko, żeby dotrzeć do celu jak najszybciej. Nawet jeśli oznaczałoby to wielokrotne teleportacje, raz za razem…
… ale w tamtej chwili tego nie wiedziała. Istniały co najmniej trzy różne możliwości (o czym miała przekonać się za chwilę) – a niestety, osobiście roztroić się nie mogła (a szkoda), więc jeśli miała gdzieś podejmować trop, to tak naprawdę od początku musiała już mieć wytypowane miejsce. Bo próba obskoczenia wszystkich trzech miejscowości mogła akurat pochłonąć znacznie więcej czasu niż zebranie informacji do kupy i uznanie, że to właśnie to jedno, konkretne miejsce jest tym właściwym.
- Zdecydowanie odjechała stąd – stwierdziła cicho, gdy ponownie się zebrali. Żaden peron 9 i ¾ – mugolski pociąg, mugolska trasa… martwiła się o Barlow; koszula nocna i jeden but, czy przypadkiem nie została uznana za jakąś wariatkę? Czy przypadkiem po drodze ktoś nie uznał, że trzeba by się nią bardziej zainteresować i zamknąć w miejscu bez klamek? Chociaż z dwojga złego, wolała już takie zainteresowanie niż uwagę ze strony śmierciożerców… tyle że nawet pierwsza opcja nie zapewniłaby tak naprawdę bezpieczeństwa.
Przygryzła wargę, wahając się. Dora zebrała informacje z rozkładu jazdy. Erik podpytał pracowników. Nos mówił swoje – wiedzieli więc, iż Catherine na pewno nie znajdowała się w Londynie, ale wciąż pozostawał Regent’s Park. Powinni tam pójść? Z jednej strony mieli już trop, z drugiej, gdyby potraktować tę sprawę jak kolejną, przy której po prostu pracowała jako brygadzistka – wtedy niewątpliwie by prześledziła cały szlak, jakim kobieta się poruszała. Bo w śledztwie każdy szczegół bywał istotny.
- Chcę sprawdzić jeszcze Regent’s Park, na wszelki wypadek – zdecydowała, przenosząc spojrzenie pomiędzy Dorą a kuzynem. Czy zgodzą się na to? Nie planowała ich ciągnąć za uszy; w każdym razie była zdecydowana na przeteleportowanie się do parku (po uprzednim znalezieniu miejsca, gdzie nikt nie zwróci uwagi na znikającą nagle osobę, oczywiście, oraz po przesłaniu do Patricka poprzez fale informacji, jakie do tej pory odnaleźli).
Pociąg miał po prostu swoje plusy, jak również – oczywiście – i minusy. Jak każdy inny środek transportu. Choć z punktu widzenia Mavelle, najważniejszym było, że jednak mocno trzymał się ziemi i nie miał głupich pomysłów, jak przeklęta miotła, żeby lecieć w zgoła nieprzewidzianym kierunku, grożąc koniecznością ściągania amnezjatorów i akcją czyszczenia pamięci całkiem sporej części populacji.
- W każdym razie, nie mają wielu innych możliwości, więc powiedziałabym, że to kwestia przyzwyczajenia? – dodała jeszcze.
Wyczulony nos podpowiadał, jak bardzo byli spóźnieni na spotkanie z Catherine – co najmniej godzinę. Wiele i niewiele jednocześnie; gdyby w tamtej chwili dokładnie wiedzieli, dokąd się udała, to pewnie Mavelle nawet by się nie zastanawiała, tylko natychmiast zrobiła wszystko, żeby dotrzeć do celu jak najszybciej. Nawet jeśli oznaczałoby to wielokrotne teleportacje, raz za razem…
… ale w tamtej chwili tego nie wiedziała. Istniały co najmniej trzy różne możliwości (o czym miała przekonać się za chwilę) – a niestety, osobiście roztroić się nie mogła (a szkoda), więc jeśli miała gdzieś podejmować trop, to tak naprawdę od początku musiała już mieć wytypowane miejsce. Bo próba obskoczenia wszystkich trzech miejscowości mogła akurat pochłonąć znacznie więcej czasu niż zebranie informacji do kupy i uznanie, że to właśnie to jedno, konkretne miejsce jest tym właściwym.
- Zdecydowanie odjechała stąd – stwierdziła cicho, gdy ponownie się zebrali. Żaden peron 9 i ¾ – mugolski pociąg, mugolska trasa… martwiła się o Barlow; koszula nocna i jeden but, czy przypadkiem nie została uznana za jakąś wariatkę? Czy przypadkiem po drodze ktoś nie uznał, że trzeba by się nią bardziej zainteresować i zamknąć w miejscu bez klamek? Chociaż z dwojga złego, wolała już takie zainteresowanie niż uwagę ze strony śmierciożerców… tyle że nawet pierwsza opcja nie zapewniłaby tak naprawdę bezpieczeństwa.
Przygryzła wargę, wahając się. Dora zebrała informacje z rozkładu jazdy. Erik podpytał pracowników. Nos mówił swoje – wiedzieli więc, iż Catherine na pewno nie znajdowała się w Londynie, ale wciąż pozostawał Regent’s Park. Powinni tam pójść? Z jednej strony mieli już trop, z drugiej, gdyby potraktować tę sprawę jak kolejną, przy której po prostu pracowała jako brygadzistka – wtedy niewątpliwie by prześledziła cały szlak, jakim kobieta się poruszała. Bo w śledztwie każdy szczegół bywał istotny.
- Chcę sprawdzić jeszcze Regent’s Park, na wszelki wypadek – zdecydowała, przenosząc spojrzenie pomiędzy Dorą a kuzynem. Czy zgodzą się na to? Nie planowała ich ciągnąć za uszy; w każdym razie była zdecydowana na przeteleportowanie się do parku (po uprzednim znalezieniu miejsca, gdzie nikt nie zwróci uwagi na znikającą nagle osobę, oczywiście, oraz po przesłaniu do Patricka poprzez fale informacji, jakie do tej pory odnaleźli).