Dla Elaine każda poznana osoba dostawała pustą, białą kartkę, którą miała po prostu zamalować swoimi barwami. Nie narzucała im tego kim mieli być, nie zwracała uwagi na powiązania rodzinne, na to czy byli czyści, czy byli bogaci, czy też biedni. Lubiła ludzi, bo po prostu byli cudowni i chciała z nimi egzystować. Nie liczyło się ich pochodzenie, ani to, czego zostali nauczeni. Akceptowała każdego jakim był. Nie wiedziała jak zareaguje na morderców, bo nie miała z nimi do czynienia, ale nie znosiła dowiadywać się o tym, że ktoś kogoś atakuje, nie znosiła tego rodzaju przemocy, nie znosiła żadnej przemocy – znęcanie się nad zwierzętami, czy ludźmi było dla niej najgorszym przewinieniem rasy ludzkiej, ale nadal próbowała każdemu dawać szansę na poprawę swojego zachowania, na zamalowanie kartki na kolorowo. To była już wola poznanej przez nią osoby jak to zrobi, bo mogło być słodko, ale mogli malować też gorzkimi i ciemnymi barwami, ale nie jej było to oceniać.
Usuwał się jej grunt pod nogami, bo ludzie nie chcieli jej dać żyć tak jak chciała, uparcie wnosili w jej życie ciemność, a ona nie chciała jej przyjąć, chciała, aby ktoś w końcu przestał zaciągać ją w mroki istnienia. Nie było to jednak możliwe, bo bańka po bańce stworzony przez nią świat pękał, rozpływał się z cichym pyknięciem. Chowała się przed ludźmi, chowała się przed światem zewnętrznym i nie sądziła, że ten Prewett zechce ją wciągnąć w to przed czym uciekała. Nie żałowała, że go uratowała, gdyby mogła to zrobić jeszcze raz zrobiłaby to bez zawahania, bez zawahania zaniosłaby go do szpitala i przypilnowała, aby przeżył, ale nie sądziła, aby chciała ponownie doprowadzić do tej rozmowy, którą teraz przeprowadzali.
– Dobrze, dobrze, nie będę… naciskać – szepnęła widząc, że coś jest nie tak. Przysunęła się do niego niepewnie, ale nie dotykała go więcej, nie kładła mu rąk na ramiona, nie przytuliła, choć miała ogromną ochotę na to. Bała się tego, co miał w głowie, bała się tego, co wiedział na temat Flynna i chyba faktycznie jak dowie się tego od swojego brata, a nie obcej osoby. Była odrobinę zła, że Flynn mieszał w jej przyjaźniach, że nie powiedział jej prawdy, ale miała nadzieję, że Laurent po prostu dramatyzował, albo go z kimś pomylił. Skąd miał pewność, że Flynn to ten sam Flynn, który robił kiedyś złe rzeczy.
– Flynn uciekł zanim tutaj trafiłam, a wrócił jakiś czas temu i niewiele mówił o tym, co robił w Londynie – powiedziała patrząc na niego niepewnie. Dlaczego uparcie chciał, aby była jego wróżką? Dlaczego przeszłość Flynna go tak przerażała? Zacisnęła dłonie w pięści, aby się rozluźnić, aby dać upust swoim emocjom. – Laurent… – szepnęła patrząc na niego zmartwiona. Co teraz będzie? Co zrobią z ich znajomości? Czy to już koniec? Już więcej się nie zobaczą? Już nie będzie tak samo… Bała się tego. Musiała natychmiast iść do Alexa, on pomoże jej się uspokoić.