15.11.2022, 05:04 ✶
Jeśli Atreus posiadał jakąś wadę zaletę, to nie lubił przegrywać. Bez reszty więc poświęcał się raczej wyłowieniu z tłumu młodego, dziewczęcego głosu, który przekrzykiwał się z Florence, niż przysłuchiwaniu się osobom, z którymi uwikłana w rozmowę zdawała się Elaine. Stał obok niej dzielnie, popijał z kieliszka, jednak jego spojrzenie wyraźnie wodziło po ludziach znajdujących się dookoła, starając przebić przez nich, aż wreszcie padł na sylwetkę zwieńczoną burzą rudych włosów. Przez moment przyglądał się jej, próbując odszukać w pamięci do kogo właściwie należała jej twarz, aż wreszcie udało mu się połączyć kropki i odnaleźć w niej niedoszłą gwiazdę quidditcha, na której tak okropnie wszyscy się zawiedli, a która z braku laku skończyła w BUMie. Całe swoje odkrycie skomentował chwilowym uniesieniem brwi i ponownym zamoczeniem ust w zawartości ściskanego kieliszka. Pozostawał w stanie umiarkowanego zainteresowania, zwyczajnie nie spodziewając się, że dziewucha będzie tak dzielnie parła do przodu, trwoniąc definitywnie nie swój majątek. Rodzice musieli być dumni.
Jeśli ktoś wierzył w to, że ludzkie oczy mogły nieznacznie choćby zmieniać kolor, w zależności od targających właścicielem emocji, to mógłby stwierdzić, że te Bulstrode'a pociemniały. Powoli, w miarę tego jak coraz dobitniej trafiała do niego świadomość, że... przegrał? Czy Florence do końca postradała zmysły, że dała się przebić takiej smarkuli? A może się potknęła, stojąc w miejscu i przewróciła, nie mogąc podbić dalej ceny. Albo po prostu poświęcając całą uwagę temu, kto właściwie podbija, zapomniał posłać siostrze kolejny, dyskretny znak, by kontynuowała licytację? Ostatnia opcja wydawała się najbardziej prawdopodobna, jednak gorzkie uczucie przegranej zbyt gwałtownie rozlewało się na języku i uderzało do głowy. Wszystko natomiast sięgnęło zenitu, gdy rudowłosa zaskrzeczała radośnie i wystawiła środkowy palec w kierunku jego siostry.
Nawet nie wypił do końca zawartości kieliszka, odwracając się w kierunku stojącego nieopodal kubika i odstawiając go, nagle nad wyraz świadomy faktu, że jeśli ten o moment dłużej pozostanie w jego ręce, najpewniej przestanie stanowić jedną całość. Jeśli Elaine poświęcała mu chociaż odrobinę uwagi, mogła domyślić się, że coś jest nie tak. Nagle poważny, ze ściągniętą twarzą, wyraźnie zafiksowany na jednej myśli, która obijała mu się po głowie. W pewnym momencie wreszcie odwrócił na moment głowę, spojrzeniem przeskakując znowu po zebranych przy licytacji gościach. W końcu też podniósł rękę, dotykając na moment jej pleców, chcąc zwrócić jej uwagę, ale przede wszystkim też pokierować.
- Właśnie sobie przypomniałem, że bardzo chciałem cię komuś przedstawić - powiedział, uśmiechając się do niej grzecznie, w sposób wyćwiczony przez wszystkich, którzy musieli bywać w towarzystwie i sprawiać jakiekolwiek pozory. Następnie uśmiech ten pokierował w stronę Malfoya i reszty - Mam nadzieję, że wybaczą mi państwo, że porwę swoją narzeczoną - kiwnął głową i pociągnął za sobą Elaine, nie dając jej zbytnio szans na jakiekolwiek zaoponowanie.
Potrzebował ruszyć się z miejsca. Pretekstu, by poszukać osoby, która właśnie chodziła mu po głowie, jako jakiekolwiek rozwiązanie tejże nieprzyjemnej sytuacji. To jednak, czego na prawdę potrzebował w tym momencie, to zapalić. Czuł, jak nikotynowy głód nagle ssie go we wnętrznościach, podsycony gniewem i rozczarowaniem. Zwalczał go jednak, ostrożnie i pobieżnie, chcąc ukierunkować swoją uwagę w tę właściwszą stronę. Rozglądał się czujnie, szukając źródła wcześniejszych błysków fleszy.
Wreszcie ją znalazł. Pod ścianą, ściskającą w dłoniach aparat, ukierunkowany na Faye i jej męża. Nie dziwił się. Pani Longbottom miała wielu fanów, którzy zabiliby za odpowiednie zdjęcie. Skierował więc kroki właśnie w stronę Adelarda i jego żony.
- Faye - powiedział, ożywiając ton swojego głosu, wplatając w niego ciepłe nuty - Jak dobrze cię widzieć. Ciebie też, Adelardzie - kiwnął mu głową. Ciężko ich było nazwać czymkolwiek ponad znajomymi, czy kolegami z pracy, ale przecież nie mógł go tak po prostu zignorować, prawda? - Chciałbym wam przedstawić moją narzeczoną. Nie jestem pewien czy się znacie, ale jeśli tak nie jest, z radością zmienię ten stan. Elaine Delacour. A to Faye i Adelard Longbottom. Musiałaś słyszeć o Faye - ma nieziemski głos i nie raz dawała koncert życia na deskach teatru Selwynów. Z jej mężem natomiast, pracujemy razem z biurze aurorów - oplótł ją dłonią w pasie, przyciągając do siebie nieznacznie.
- Jak podoba wam się bal? Zlicytowaliście może coś ciekawego? - zapytał, ciągnąc rozmowę dalej. Elaine mogła wyczuć w jego dotyku pewną sztywność i napięcie. Charakterystyczna dla niego nonszalancja uleciała gdzieś, kryjąc po kątach i pobrzmiewając zaledwie w jego głosie, jako fragment przedstawienia. Potrzebował tej drobnej rozmówki. Małej sceny do rozegrania, by móc zaoferować pełnowartościowy produkt blondynce, która czekała z obiektywem na odpowiednią okazję. W tym wszystkim zapomniał nawet o miotle, którą przecież do niedawna nawet bardzo chciał zalicytować. Teraz jednak nie znajdował miejsca na to w swojej głowie. Cierpliwie czekał aż Faye i Adelard skończą odpowiadać na jego uprzejme zaczepki. Dopiero wtedy zdał się nieco zafrasować.
- Przepraszam was, ale... zdaje się że zapodziałem gdzieś kieliszek, albo z jakiegoś powodu kelner ominął mnie wcześniej szerokim łukiem. Mam nadzieję, że nie macie mi za złe tego, że na moment was zostawię, ale macie Elaine, będziecie mieć chwilę, by lepiej się poznać, prawda? - dopiero teraz zwrócił na nią wzrok. Co prawda zaledwie na parę uderzeń serca, ale było to i tak o wiele więcej niż wcześniejsze przelotne spojrzenia będące raczej dziełem przypadku i przystankiem w poszukiwaniu czegoś o wiele ważniejszego w otoczeniu. Na chwilę z jego oczu wyjrzał gniew, ten sam który cały czas zalewał go falami, a który zaraz ponownie schował się pod warstwami determinacji i resztek samokontroli, które sprawiały że nie podszedł do Wood i nie połamał jej tego palucha.
Cofnął się, podchodząc do jednego ze strategicznie ustawionych kubików, gdzie do dyspozycji gości jakiś bardziej leniwy kelner ustawił tacę z napojami. Kiedy zgarnął z niej jakiś kieliszek, niby przypadkiem zboczył z kursu, podchodząc do Daisy i starając się wykrzesać z siebie resztki swobody i nonszalancji.
- Czarująca, prawda? - zapytał, wskazując głową w kierunku z którego przyszedł, mając oczywiście na myśli Faye. - Powiedz mi... - ściszył głos, niby to naturalnie, jak w konwersacji z zaufaną osobą - Chciałabyś ją poznać? Porozmawiać dłużej niż pięć minut? - delikatny uśmiech zatańczył w kącikach jego ust, będący chyba jedyną prawdziwą emocją w całym tym jego pokazie. Uśmiech ten jasno sugerował, że nie była to bezinteresowna oferta, a propozycja układu.
Jeśli ktoś wierzył w to, że ludzkie oczy mogły nieznacznie choćby zmieniać kolor, w zależności od targających właścicielem emocji, to mógłby stwierdzić, że te Bulstrode'a pociemniały. Powoli, w miarę tego jak coraz dobitniej trafiała do niego świadomość, że... przegrał? Czy Florence do końca postradała zmysły, że dała się przebić takiej smarkuli? A może się potknęła, stojąc w miejscu i przewróciła, nie mogąc podbić dalej ceny. Albo po prostu poświęcając całą uwagę temu, kto właściwie podbija, zapomniał posłać siostrze kolejny, dyskretny znak, by kontynuowała licytację? Ostatnia opcja wydawała się najbardziej prawdopodobna, jednak gorzkie uczucie przegranej zbyt gwałtownie rozlewało się na języku i uderzało do głowy. Wszystko natomiast sięgnęło zenitu, gdy rudowłosa zaskrzeczała radośnie i wystawiła środkowy palec w kierunku jego siostry.
Nawet nie wypił do końca zawartości kieliszka, odwracając się w kierunku stojącego nieopodal kubika i odstawiając go, nagle nad wyraz świadomy faktu, że jeśli ten o moment dłużej pozostanie w jego ręce, najpewniej przestanie stanowić jedną całość. Jeśli Elaine poświęcała mu chociaż odrobinę uwagi, mogła domyślić się, że coś jest nie tak. Nagle poważny, ze ściągniętą twarzą, wyraźnie zafiksowany na jednej myśli, która obijała mu się po głowie. W pewnym momencie wreszcie odwrócił na moment głowę, spojrzeniem przeskakując znowu po zebranych przy licytacji gościach. W końcu też podniósł rękę, dotykając na moment jej pleców, chcąc zwrócić jej uwagę, ale przede wszystkim też pokierować.
- Właśnie sobie przypomniałem, że bardzo chciałem cię komuś przedstawić - powiedział, uśmiechając się do niej grzecznie, w sposób wyćwiczony przez wszystkich, którzy musieli bywać w towarzystwie i sprawiać jakiekolwiek pozory. Następnie uśmiech ten pokierował w stronę Malfoya i reszty - Mam nadzieję, że wybaczą mi państwo, że porwę swoją narzeczoną - kiwnął głową i pociągnął za sobą Elaine, nie dając jej zbytnio szans na jakiekolwiek zaoponowanie.
Potrzebował ruszyć się z miejsca. Pretekstu, by poszukać osoby, która właśnie chodziła mu po głowie, jako jakiekolwiek rozwiązanie tejże nieprzyjemnej sytuacji. To jednak, czego na prawdę potrzebował w tym momencie, to zapalić. Czuł, jak nikotynowy głód nagle ssie go we wnętrznościach, podsycony gniewem i rozczarowaniem. Zwalczał go jednak, ostrożnie i pobieżnie, chcąc ukierunkować swoją uwagę w tę właściwszą stronę. Rozglądał się czujnie, szukając źródła wcześniejszych błysków fleszy.
Wreszcie ją znalazł. Pod ścianą, ściskającą w dłoniach aparat, ukierunkowany na Faye i jej męża. Nie dziwił się. Pani Longbottom miała wielu fanów, którzy zabiliby za odpowiednie zdjęcie. Skierował więc kroki właśnie w stronę Adelarda i jego żony.
- Faye - powiedział, ożywiając ton swojego głosu, wplatając w niego ciepłe nuty - Jak dobrze cię widzieć. Ciebie też, Adelardzie - kiwnął mu głową. Ciężko ich było nazwać czymkolwiek ponad znajomymi, czy kolegami z pracy, ale przecież nie mógł go tak po prostu zignorować, prawda? - Chciałbym wam przedstawić moją narzeczoną. Nie jestem pewien czy się znacie, ale jeśli tak nie jest, z radością zmienię ten stan. Elaine Delacour. A to Faye i Adelard Longbottom. Musiałaś słyszeć o Faye - ma nieziemski głos i nie raz dawała koncert życia na deskach teatru Selwynów. Z jej mężem natomiast, pracujemy razem z biurze aurorów - oplótł ją dłonią w pasie, przyciągając do siebie nieznacznie.
- Jak podoba wam się bal? Zlicytowaliście może coś ciekawego? - zapytał, ciągnąc rozmowę dalej. Elaine mogła wyczuć w jego dotyku pewną sztywność i napięcie. Charakterystyczna dla niego nonszalancja uleciała gdzieś, kryjąc po kątach i pobrzmiewając zaledwie w jego głosie, jako fragment przedstawienia. Potrzebował tej drobnej rozmówki. Małej sceny do rozegrania, by móc zaoferować pełnowartościowy produkt blondynce, która czekała z obiektywem na odpowiednią okazję. W tym wszystkim zapomniał nawet o miotle, którą przecież do niedawna nawet bardzo chciał zalicytować. Teraz jednak nie znajdował miejsca na to w swojej głowie. Cierpliwie czekał aż Faye i Adelard skończą odpowiadać na jego uprzejme zaczepki. Dopiero wtedy zdał się nieco zafrasować.
- Przepraszam was, ale... zdaje się że zapodziałem gdzieś kieliszek, albo z jakiegoś powodu kelner ominął mnie wcześniej szerokim łukiem. Mam nadzieję, że nie macie mi za złe tego, że na moment was zostawię, ale macie Elaine, będziecie mieć chwilę, by lepiej się poznać, prawda? - dopiero teraz zwrócił na nią wzrok. Co prawda zaledwie na parę uderzeń serca, ale było to i tak o wiele więcej niż wcześniejsze przelotne spojrzenia będące raczej dziełem przypadku i przystankiem w poszukiwaniu czegoś o wiele ważniejszego w otoczeniu. Na chwilę z jego oczu wyjrzał gniew, ten sam który cały czas zalewał go falami, a który zaraz ponownie schował się pod warstwami determinacji i resztek samokontroli, które sprawiały że nie podszedł do Wood i nie połamał jej tego palucha.
Cofnął się, podchodząc do jednego ze strategicznie ustawionych kubików, gdzie do dyspozycji gości jakiś bardziej leniwy kelner ustawił tacę z napojami. Kiedy zgarnął z niej jakiś kieliszek, niby przypadkiem zboczył z kursu, podchodząc do Daisy i starając się wykrzesać z siebie resztki swobody i nonszalancji.
- Czarująca, prawda? - zapytał, wskazując głową w kierunku z którego przyszedł, mając oczywiście na myśli Faye. - Powiedz mi... - ściszył głos, niby to naturalnie, jak w konwersacji z zaufaną osobą - Chciałabyś ją poznać? Porozmawiać dłużej niż pięć minut? - delikatny uśmiech zatańczył w kącikach jego ust, będący chyba jedyną prawdziwą emocją w całym tym jego pokazie. Uśmiech ten jasno sugerował, że nie była to bezinteresowna oferta, a propozycja układu.