14.11.2023, 16:21 ✶
I co mu miała odpowiedzieć? Tak, wyjdź stąd, bo zaczynam cię lubić a to jest niebezpieczne przede wszystkim dla mnie, ale też i dla ciebie? Wyjdź bo mam wrażenie, że ja w jedną, a ty w drugą i tańczymy wokół siebie jak muchy wokół ognia, nie wiedząc czy tak naprawdę chcemy się do siebie zbliżyć, czy uciec? I żadne z tych rozwiązań nie jest dobre? Nawet jeśli chciałaby to wszystko powiedzieć, to nie była zbyt dobra w przelewaniu uczuć na papier czy wypowiadania ich na głos. Jej język miłości, przyjaźni i innych uczuć opierał się na czynach i gestach, lecz gestów u Laurenta nie była w stanie rozgryźć. A co za tym idzie - nie mogła zaproponować mu swoich, by się jakoś skomunikować i dotrzeć. Zwłaszcza że spotykali się w tak wariackich warunkach, że wiele by dała by po prostu wpaść na niego w kawiarni i móc porozmawiać jak normalni ludzie, a nie bohaterowie jakiejś wyjątkowo nieśmiesznej tragikomedii.
- Ja… Sama nie wiem - mruknęła, wbijając wzrok w pościel. Skubnęła kawałek kołdry paznokciami. Raz, drugi, trzeci. Jakby się zastanawiała, myślała i próbowała ułożyć odpowiednie zdania z potoku słów, który zalał jej mózg i zrobił z niego papkę. - Jakoś tak po prostu odniosłam wrażenie, że ci przeszkadzam, pałętam się pod nogami i jestem nieprzydatna, więc mnie odpychasz i potem był ten wypadek i jakoś tak. A potem tu przyszedłeś i nie do końca wiem, co o tym myśleć. Laurencie, czy ja ci przeszkadzam jak jestem obok?
Olivia uniosła wzrok. Wyglądała na naprawdę zmartwioną tą całą sytuacją. Zarówno tym, że znowu namieszała (och, ostatnio zdarzało jej się to coraz częściej), jak i tym, że swoimi dziwnymi rozważaniami wpłynęła na drugą osobę. I to w negatywny sposób, jak przypuszczała.
- Przepraszam - powiedziała w końcu, biorąc głęboki oddech. Musi to poukładać. - Po prostu nikt dotąd nie troszczył się o mnie w taki sposób. To dość.. skomplikowana historia i dla ciebie pewnie dość nudna. To nie ty powinieneś mnie przepraszać tyle razy, tylko ja ciebie. Wszystko to wyniknęło z mojego przewrażliwienia.
Tym razem uśmiech był szczery - delikatny, pełen zażenowania i zakłopotania. Jak dobrze, że nikt się temu nie przysłuchiwał, słuchając Olivii miernik żenady już dawno by wyskoczył poza skalę.
- Nie należę do najbystrzejszych osób, ale przynajmniej parzę dobrą herbatę - nie ma zalet bez wad, prawda? Poczuła, że jakaś niteczka w jej mózgu puściła i kłębek splątanych myśli powoli się rozplątywał. Zadziwiająco miłe uczucie.
- Ja… Sama nie wiem - mruknęła, wbijając wzrok w pościel. Skubnęła kawałek kołdry paznokciami. Raz, drugi, trzeci. Jakby się zastanawiała, myślała i próbowała ułożyć odpowiednie zdania z potoku słów, który zalał jej mózg i zrobił z niego papkę. - Jakoś tak po prostu odniosłam wrażenie, że ci przeszkadzam, pałętam się pod nogami i jestem nieprzydatna, więc mnie odpychasz i potem był ten wypadek i jakoś tak. A potem tu przyszedłeś i nie do końca wiem, co o tym myśleć. Laurencie, czy ja ci przeszkadzam jak jestem obok?
Olivia uniosła wzrok. Wyglądała na naprawdę zmartwioną tą całą sytuacją. Zarówno tym, że znowu namieszała (och, ostatnio zdarzało jej się to coraz częściej), jak i tym, że swoimi dziwnymi rozważaniami wpłynęła na drugą osobę. I to w negatywny sposób, jak przypuszczała.
- Przepraszam - powiedziała w końcu, biorąc głęboki oddech. Musi to poukładać. - Po prostu nikt dotąd nie troszczył się o mnie w taki sposób. To dość.. skomplikowana historia i dla ciebie pewnie dość nudna. To nie ty powinieneś mnie przepraszać tyle razy, tylko ja ciebie. Wszystko to wyniknęło z mojego przewrażliwienia.
Tym razem uśmiech był szczery - delikatny, pełen zażenowania i zakłopotania. Jak dobrze, że nikt się temu nie przysłuchiwał, słuchając Olivii miernik żenady już dawno by wyskoczył poza skalę.
- Nie należę do najbystrzejszych osób, ale przynajmniej parzę dobrą herbatę - nie ma zalet bez wad, prawda? Poczuła, że jakaś niteczka w jej mózgu puściła i kłębek splątanych myśli powoli się rozplątywał. Zadziwiająco miłe uczucie.