Laurent również lubił ludzi. Nie, kochał. Kochał ludzkość i pojęcie człowieczeństwa. Rozkochiwał się w emocjach, kochał samą ideę kochania, przyjaźnił się z faktem, że można się było zaprzyjaźnić. To leciało na tych kartkach prawdziwie kolorowym barwami. To była tęcza. Zamiast kartek wyszywał z tego przepiękne szarfy, którymi mógł się okrywać i zabrałby do tego zaplątania nawet Elaine. Zabierał ją nawet już. Niestety nawet w całej tej miłości pojawiały się barwy brązu i czerni. Fałsz i oszczerstwo. Tak bardzo chciał, żeby móc cofnąć kilka słów i parę reakcji, ale stało się. Przewrażliwienie, napięte nerwy przez rodziców, przez mordercę, przez upiorny statek i wizytę zwolenników Śmierciożerców w jego rezerwacie, przez to wszystko... i cóż? Wymówki. Rwał swoje własne serce w klatce piersiowej za to, że nie był mądrzejszy w tej chwili i że nadal był tak wewnętrznie roztrzęsiony, nie potrafiąc znaleźć dobrych słów dla kobiety. Nie potrafiąc się do końca uspokoić i pogodzić z tym, że oprócz Dantego to jeszcze Madame mogła zacząć szarpać go za włosy. Przysłowiowo. Albo i nie.
Spojrzał na nią, biedną, niemlże rozedrganą, kiedy patrzyła na niego tymi wielkimi oczami. Czy mogłaby kłamać? Te sarnie oczy... mogłyby? Och, ależ tak! Okłamała już niejednego frajera, ale blondyn chciał uparcie wierzyć w ludzi. Pomimo wszystko i pomimo wszystkiego. Zaczynał być zmęczony tą walką. Szarpaniną. O siebie, o bliskich, o bezpieczeństwo, a co dopiero o radość z życia. Te czarne chmury były przytłaczające. Kiedy je rozganiał, albo kiedy korzystał z pomocy chociażby Elaine do tego to one wracały. Uparcie i uporczywie, raz za razem, dotykając nawet tych sfer życia, których nie powinny musnąć. Bo obejmowały je całe. Kiedy się przysunęła to w końcu wyciągnął do niej ostrożnie ręce, jakby się bał, że zaraz się rozleci od jego słów albo dotyku. Od tego, co zrobić i jak naruszył jej świat. Objął ją, jeśli tylko się na to zgodziła. Przysunął do siebie - jeśli nie miała obiekcji i nie chciała się wymknąć. Zaczynał być zmęczony słowem "przepraszam". Zaczynał być zmęczony swoją niedoskonałością.
- Przepraszam. - Powtórzył, przymykając oczy, opierając policzek o czubek jej głowy. Gładząc ją po miękkich włosach. - Nie spodziewałem się go tutaj zobaczyć, poniosły mnie emocje. - I co? Co dalej? Ufać temu, że morderca... ale czy on byłby lepszy w takim razie..? Jakie miał niby prawo do oceny? Puścił kobietę. - Ufałem mu. - Przyznał, spoglądając na Elaine. Tylko, że ufał, że naprawdę pomoże i zrobi to, co do niego należy przez Madame. A czy ufałby, że niczego mu nie zrobi? Albo Elaine? Jeśli niewygodna prawda i przeszłość wyjdą na zewnątrz? I jak wtedy patrzyłaby na niego? - Nie chciałem burzyć twojego życia. Ani życia... Flynna. - Jak to go tutaj nazywali. - Ja też nie byłem święty, więc... jak mógłbym go oskarżać. Gdyby nie on, nie byłoby mnie tu dziś. - I gdyby nie Madame, która ich połączyła. I jednocześnie o ile byliby bardziej wolni - obaj - gdyby nie ona. - Nie chcę cię w to angażować, nie chcę ci tego tłumaczyć. Nie mogę. - Bo to za dużo. O wiele za dużo. Szczególnie przed... właściwie nieznajomą osobą. Odsunął się od niej. - Pójdę już...