[23.06.72, wieczór, Catherine Barlow] Ścieżki się splatają

- Trudno powiedzieć – przyznała dość niechętnie. Niechętnie, bo wolałaby mieć mieć pewność – że weszła tam, że nadal się tam znajdowała, co przecież sporo by ułatwiło. Bo trafiłaby pod skrzydła Zakonu, a stąd już miałaby po prostu zapewnioną ochronę – Niby nie wyczułam niczego, co sugerowałoby, że stąd wyszła, ale... – rozłożyła bezradnie ręce, po czym wsadziła dłonie do kieszeni spodni.
  Jeśli weszła, to… dlaczego dom był tak ciemny? To nie środek nocy.
  Jeśli weszła… nie wiedziała, co Meadowes chował w tej chacie; równie dobrze mógł wyprowadzić stamtąd Barlow poprzez kominek, co i schować w głębokiej piwnicy. Albo i wyteleportować, jeśli opanował tę sztukę. Jeśli.
  I jeszcze…
  - Jeszcze jedno. Niby nie czułam tego od strony domu, więc może to nic, może to tylko papierosy, ale… naprawdę porządnie śmierdzi dymem. Tak że oczy i uszy szeroko otwarte – przestrzegła cicho, na wszelki wypadek. W zasadzie, chyba każdy z obecnych powinien być świadomy faktu, iż należy mieć się na baczności. W końcu dosłownie każdy z całej czwórki zaliczał się do grona czarodziejów stojących na straży prawa i porządku magicznego świata; każdy znał ryzyko i specyfikę tej pracy.
  Bo przecież poszukiwanie Catherine nie odbiegało aż tak od tego, z czym mieli do czynienia w życiu zawodowym, nieprawdaż?
  Rozejrzała się jeszcze po okolicy, dotykając schowanej różdżki. Kwitnąć przed domem w nieskończoność nie mogli, a w środku mogły się przecież rozgrywać dantejskie sceny. Choć niby nos nie podpowiadał czegokolwiek takiego…
  - Coś zauważyliście? – mruknęła cicho, nie zdając sobie w końcu sprawy z tego, co oni dokładnie wyczaili (bądź nie), kiedy sama robiła rundkę zapachoznawczą; wiedziała tylko tyle, że - no cóż - zrobiło się tu ciemniej.
  - Cain, w porządku? – spytała, obracając się przez ramię. Wahadełko, tak? Więc…? No i jakby, wyglądało na to, że Erik coś z furtką kombinował, więc zakładała, że zaraz ją otworzy i... planowała wejść za nim, oczywiście.