16.11.2023, 09:06 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.11.2023, 09:08 przez Bard Beedle.)
Heather była na tyle sprawna, że bez przeszkód przeszła przez ogrodzenie, chociaż podrapała się, wpadając na rosnący za nim żywopłot, do tej pory przysłaniający im widok. W chwili, w której przedostała się na drugą stronę, poczuła się nieco dziwnie: ogarnęło ją przemożne wrażenie, że wcale nie powinna tutaj być, że wolałaby sobie pójść... chociaż zdołała to pragnienie zwalczyć. Mavelle, przechodząc przez furtkę, pomyślała, że nie jest pewna, czy to tutaj, ale to była myśl, którą dość łatwo od siebie odepchnęła...
...za to cofający się nagle Erik omal nie zbił jej z nóg. Bo w głowie Longbottoma powstało nagle paniczne dość przekonanie, że zostawił kociołek na ogniu i musi, po prostu musi, szybko wracać do domu, zanim cały budynek pójdzie z dymem! Było to odczucie tak przemożne, że nie pozostawiało miejsca na racjonalną konkluzję, że przecież taki kociołek z ognia zdjąłbym skrzat. Ani że siostra nie pozwala mu robić w kuchni niczego poza herbatą i kanapkami.
Dom dalej tonął w ciszy i ciemnościach. Nikt ich nie zaatakował. Na pewno jednak należał do czarodziejów i z pewnością ktoś bardzo starannie go zabezpieczył. Heather zdało się, że jedna z zasłon drgnęła, a Mavelle, że wyczuwa słaby zapach Catherine - ale w ciemnościach ta pierwsza nie była pewna, czy się jej nie przewidziało, a ta druga, czy Barlow nie zawróciła dokładnie tak, jak próbował zrobić to Erik.
Drzwi domu nie były nawet zamknięte na żaden zamek - Cain bez większych przeszkód mógł wejść do środka. Kątem oka wyłapał jakiś ruch, ale wyglądało na to, że to po prostu kilkuletni dzieciak, który zerkał na niego zza rogu i schował się w tej samej chwili, w której padło na niego spojrzenie Bletchleya. Kobieta, która dotąd śledziła ich spojrzeniem z okna salonu, wyszła na korytarz i spojrzała na aurora nieco nieprzytomnie. Chociaż dom sam w sobie nie wyglądał specjalnie ubogo – ot przeciętnie, jak budynek, w którym zamieszkują osoby ciężko pracujące, niezbyt bogate, ale i nie ubogie – to ona nie prezentowała się najlepiej. Włosy miała przetłuszczone i rozczochrane, ubrania zdawały się źle do siebie dobrane, jakby ubierała się po ciemku, przez co na przykład źle zapięła guziki i założyła elegancką spódnicę do starej koszuli, zapach świadczył o tym, że chyba nie myła się od paru dni, a wyraz twarzy był nieobecny.
– A pan to…? – spytała, jakby w przebłysku przytomności, chociaż nie zdawała się szczególnie zaniepokojona tym, że obcy mężczyzna znalazł się w jej domu w nocy.
Kolejna runda do godziny 9.00 rano 19.11
Rzuty na rozproszenie tutaj.
...za to cofający się nagle Erik omal nie zbił jej z nóg. Bo w głowie Longbottoma powstało nagle paniczne dość przekonanie, że zostawił kociołek na ogniu i musi, po prostu musi, szybko wracać do domu, zanim cały budynek pójdzie z dymem! Było to odczucie tak przemożne, że nie pozostawiało miejsca na racjonalną konkluzję, że przecież taki kociołek z ognia zdjąłbym skrzat. Ani że siostra nie pozwala mu robić w kuchni niczego poza herbatą i kanapkami.
Dom dalej tonął w ciszy i ciemnościach. Nikt ich nie zaatakował. Na pewno jednak należał do czarodziejów i z pewnością ktoś bardzo starannie go zabezpieczył. Heather zdało się, że jedna z zasłon drgnęła, a Mavelle, że wyczuwa słaby zapach Catherine - ale w ciemnościach ta pierwsza nie była pewna, czy się jej nie przewidziało, a ta druga, czy Barlow nie zawróciła dokładnie tak, jak próbował zrobić to Erik.
Drzwi domu nie były nawet zamknięte na żaden zamek - Cain bez większych przeszkód mógł wejść do środka. Kątem oka wyłapał jakiś ruch, ale wyglądało na to, że to po prostu kilkuletni dzieciak, który zerkał na niego zza rogu i schował się w tej samej chwili, w której padło na niego spojrzenie Bletchleya. Kobieta, która dotąd śledziła ich spojrzeniem z okna salonu, wyszła na korytarz i spojrzała na aurora nieco nieprzytomnie. Chociaż dom sam w sobie nie wyglądał specjalnie ubogo – ot przeciętnie, jak budynek, w którym zamieszkują osoby ciężko pracujące, niezbyt bogate, ale i nie ubogie – to ona nie prezentowała się najlepiej. Włosy miała przetłuszczone i rozczochrane, ubrania zdawały się źle do siebie dobrane, jakby ubierała się po ciemku, przez co na przykład źle zapięła guziki i założyła elegancką spódnicę do starej koszuli, zapach świadczył o tym, że chyba nie myła się od paru dni, a wyraz twarzy był nieobecny.
– A pan to…? – spytała, jakby w przebłysku przytomności, chociaż nie zdawała się szczególnie zaniepokojona tym, że obcy mężczyzna znalazł się w jej domu w nocy.
Kolejna runda do godziny 9.00 rano 19.11
Rzuty na rozproszenie tutaj.