19.11.2023, 16:22 ✶
Naprawdę jej odpierdoliło.
Wszystko na to wskazywało. I bajzel za plecami. I dziwne ubranie (młody Rookwood nawykł do tego, że nosiła marynarki i eleganckie spodnie). I nieudolna próba ukrycia swojej tożsamości? Czy cokolwiek innego miało znaczyć to przefarbowanie włosów i ukrycie piegów na twarzy. Okropny umysł Ulyssesa niemal od razu naniósł je z powrotem na policzki Carrow. Żeby go zmylić, musiałaby zmienić dużo więcej: kształt nosa, ułożenie szczęki, sposób w jaki odstawały jej uszy. Pozbawienie się piegów i przyciemnienie kolorów włosów – choć sprawiało, że wyglądała niemal dokładnie jak większość młodych kobiet na ulicy, nie mogłaby zamydlić jego bezwzględnej pamięci.
Zamrugał powiekami, szukając jakiegokolwiek wyjaśnienia. Co się musiało stać, że nagle zapragnęła… uciec? Zabiła kogoś i morderstwo wyszło na jaw? Ledwo dostrzegalnie pokręcił głową, głęboko skonfundowany tą myślą. Powinna być szczęśliwa. Zachwycona mocą, którą miała nad cudzym życiem. Ale nie była. Dlaczego? Zabiła nie tego kogo powinna i teraz… teraz obawiała się kary?
Zabiła jakiegoś śmierciożercę? Albo naśladowcę? Czemu? Co musiałoby się stać, żeby zdecydowała się na taki krok? Z jej słów jasno wynikało, że obawiała się wizyty popleczników Czarnego Pana, nie aurorów lub brygadzistów Ministerstwa Magii.
Ulysses nie bał się Alanny. Nie bał się jej, bo nie widział w niej przeciwnika. Nie widział powodu, by zobaczyć w niej kogoś, kto był jego przeciwnikiem. Niby dlaczego? Pracowali razem. Współpracowali razem. Może nie dzielili się najgłębszymi myślami, ale z nikim nie dzielił się tym, co kłębiło mu się głęboko w głowie. Czemu tu miałby zachodzić jakiś wyjątek?
- Carrow, co ty zrobiłaś? – zapytał zamiast tego. Posłał jej uparte spojrzenie a potem sięgnął po swoją różdżkę. Nie po to, by spleść zaklęcie, ale by na oczach Alanny schować ją do kieszeni. – Przyszedłem, bo… - pewnie najprościej byłoby powiedzieć prawdę: bo cię lubię i jakaś część mnie martwiła się o ciebie, ale Ulysses nigdy nie robił takich wyznań. Brzmiały mu w uszach głupio i nienaturalnie, nawet jeśli zdawał sobie sprawę, że niektórzy ludzie dokładnie tak wyjaśniali swoje motywacje. – Widzę, że dzieje się z tobą coś niedobrego – zakończył koślawo. – Teraz jeszcze bardziej niż przez ostatnie dni.
Wszystko na to wskazywało. I bajzel za plecami. I dziwne ubranie (młody Rookwood nawykł do tego, że nosiła marynarki i eleganckie spodnie). I nieudolna próba ukrycia swojej tożsamości? Czy cokolwiek innego miało znaczyć to przefarbowanie włosów i ukrycie piegów na twarzy. Okropny umysł Ulyssesa niemal od razu naniósł je z powrotem na policzki Carrow. Żeby go zmylić, musiałaby zmienić dużo więcej: kształt nosa, ułożenie szczęki, sposób w jaki odstawały jej uszy. Pozbawienie się piegów i przyciemnienie kolorów włosów – choć sprawiało, że wyglądała niemal dokładnie jak większość młodych kobiet na ulicy, nie mogłaby zamydlić jego bezwzględnej pamięci.
Zamrugał powiekami, szukając jakiegokolwiek wyjaśnienia. Co się musiało stać, że nagle zapragnęła… uciec? Zabiła kogoś i morderstwo wyszło na jaw? Ledwo dostrzegalnie pokręcił głową, głęboko skonfundowany tą myślą. Powinna być szczęśliwa. Zachwycona mocą, którą miała nad cudzym życiem. Ale nie była. Dlaczego? Zabiła nie tego kogo powinna i teraz… teraz obawiała się kary?
Zabiła jakiegoś śmierciożercę? Albo naśladowcę? Czemu? Co musiałoby się stać, żeby zdecydowała się na taki krok? Z jej słów jasno wynikało, że obawiała się wizyty popleczników Czarnego Pana, nie aurorów lub brygadzistów Ministerstwa Magii.
Ulysses nie bał się Alanny. Nie bał się jej, bo nie widział w niej przeciwnika. Nie widział powodu, by zobaczyć w niej kogoś, kto był jego przeciwnikiem. Niby dlaczego? Pracowali razem. Współpracowali razem. Może nie dzielili się najgłębszymi myślami, ale z nikim nie dzielił się tym, co kłębiło mu się głęboko w głowie. Czemu tu miałby zachodzić jakiś wyjątek?
- Carrow, co ty zrobiłaś? – zapytał zamiast tego. Posłał jej uparte spojrzenie a potem sięgnął po swoją różdżkę. Nie po to, by spleść zaklęcie, ale by na oczach Alanny schować ją do kieszeni. – Przyszedłem, bo… - pewnie najprościej byłoby powiedzieć prawdę: bo cię lubię i jakaś część mnie martwiła się o ciebie, ale Ulysses nigdy nie robił takich wyznań. Brzmiały mu w uszach głupio i nienaturalnie, nawet jeśli zdawał sobie sprawę, że niektórzy ludzie dokładnie tak wyjaśniali swoje motywacje. – Widzę, że dzieje się z tobą coś niedobrego – zakończył koślawo. – Teraz jeszcze bardziej niż przez ostatnie dni.