19.11.2023, 22:35 ✶
- Dość często myślę o sobie i nie uważam, że w ten sposób grzeszę.
Nie oznaczało to, że nigdy nie myślała o innych, bo robiła to dość często: o swoich krewnych, o tej garstce przyjaciół, o pacjentach. Ale jednocześnie przy tym wszystkim nie zatracała siebie, własnych ambicji i upodobań. I nigdy nie chciała być kimś innym tylko dlatego, że wtedy mogłaby stać się bardziej wartościowa w cudzych oczach. I nie uważała, że to czyni ją... nie dość dobrą.
- Potrzebujesz równowagi, Laurencie. Nie mówię, żebyś zapomniał o innych, ale żebyś pamiętał przy tym o sobie. Nie każę ci przestać się starać, ale abyś nie robił tego tylko dlatego, że ktoś ma konkretne oczekiwania. A zwracanie się do rodziny czy przyjaciół, gdy wszystko idzie nie tak, nie jest w żaden sposób żałosne.
Żyli w paskudnych czasach, kiedy sypało się coraz więcej i więcej. W życiu Florence - być może jeszcze - mimo eskalującej coraz bardziej wojny nie stało się aż tak wiele rzeczy złych, by zaczęła gubić krok. Laurent jednak zawsze był wrażliwszy, a cień mrocznego znaku już po raz drugi sięgał ku New Forest. Nieszczęśliwa miłość, wszystkie błędy Edwarda, to wszystko nakładało się na siebie i zaczynało go przerastać. Raniło ją to, ale starała się zachować nieporuszoną minę.
Jeśli zaskoczyły ją jego marzenia i to, że nie miały nic wspólnego z New Forest, nie dała tego po sobie poznać. Bo może tak naprawdę w tym tkwił problem. Kto wie? Może New Forest nie stworzył dla siebie, ale by pomagać i coś udowodnić.
- No cóż, obawiam się, że Atreus sam musi zdecydować, czy przyjmie czyjąś pomoc i od kogo chciałby ją otrzymać. - A ona mogła mieć tylko nadzieję, że byłaby to pomoc jej, ojca, Oriona czy Laurenta, a nie jednego ze ślizgońskich kolegów, którzy zdawali się lekko podchodzić do życia, do problemów, może pod pewnymi względami tak bardzo do Atreusa podobni, ale zdaniem Florence nadających się na wsparcie głównie gdyby jej brat chciał kogoś pobić. Wtedy na pewno by mu pomogli i okazali się niezastąpieni. Jedyne jednak, co mogła zrobić, to jasno sygnalizować, że gdyby brat pomocy czy rozmowy potrzebował, ona jest obok. - Doprowadzenie... Voldemorta przed oblicze sprawiedliwości też nie zdaje mi się możliwe do zrealizowania... I czy na pewno chciałbyś zaangażować się w walkę z nim? - spytała wprost. Sam mówił przecież, że nie ma już siły, że brakuje mu piór, które mógłby oddać innym.
Istniały sposoby, by mógł się zaangażować, Florence o tym wiedziała.
Ale widząc jego chwiejny stan nie uważała, że byłaby to dobra droga. Czy wkraczając na nią, nie rozpadłby się tylko jeszcze bardziej?
- Ale jeśli chodzi o śpiew, co cię powstrzymuje? Selwynowie pewnie byliby zachwyceni wpuszczając na scenę kogoś, kto potrafi oczarować śpiewem, jeżeli to naprawdę to, czego byś pragnął.
Nie oznaczało to, że nigdy nie myślała o innych, bo robiła to dość często: o swoich krewnych, o tej garstce przyjaciół, o pacjentach. Ale jednocześnie przy tym wszystkim nie zatracała siebie, własnych ambicji i upodobań. I nigdy nie chciała być kimś innym tylko dlatego, że wtedy mogłaby stać się bardziej wartościowa w cudzych oczach. I nie uważała, że to czyni ją... nie dość dobrą.
- Potrzebujesz równowagi, Laurencie. Nie mówię, żebyś zapomniał o innych, ale żebyś pamiętał przy tym o sobie. Nie każę ci przestać się starać, ale abyś nie robił tego tylko dlatego, że ktoś ma konkretne oczekiwania. A zwracanie się do rodziny czy przyjaciół, gdy wszystko idzie nie tak, nie jest w żaden sposób żałosne.
Żyli w paskudnych czasach, kiedy sypało się coraz więcej i więcej. W życiu Florence - być może jeszcze - mimo eskalującej coraz bardziej wojny nie stało się aż tak wiele rzeczy złych, by zaczęła gubić krok. Laurent jednak zawsze był wrażliwszy, a cień mrocznego znaku już po raz drugi sięgał ku New Forest. Nieszczęśliwa miłość, wszystkie błędy Edwarda, to wszystko nakładało się na siebie i zaczynało go przerastać. Raniło ją to, ale starała się zachować nieporuszoną minę.
Jeśli zaskoczyły ją jego marzenia i to, że nie miały nic wspólnego z New Forest, nie dała tego po sobie poznać. Bo może tak naprawdę w tym tkwił problem. Kto wie? Może New Forest nie stworzył dla siebie, ale by pomagać i coś udowodnić.
- No cóż, obawiam się, że Atreus sam musi zdecydować, czy przyjmie czyjąś pomoc i od kogo chciałby ją otrzymać. - A ona mogła mieć tylko nadzieję, że byłaby to pomoc jej, ojca, Oriona czy Laurenta, a nie jednego ze ślizgońskich kolegów, którzy zdawali się lekko podchodzić do życia, do problemów, może pod pewnymi względami tak bardzo do Atreusa podobni, ale zdaniem Florence nadających się na wsparcie głównie gdyby jej brat chciał kogoś pobić. Wtedy na pewno by mu pomogli i okazali się niezastąpieni. Jedyne jednak, co mogła zrobić, to jasno sygnalizować, że gdyby brat pomocy czy rozmowy potrzebował, ona jest obok. - Doprowadzenie... Voldemorta przed oblicze sprawiedliwości też nie zdaje mi się możliwe do zrealizowania... I czy na pewno chciałbyś zaangażować się w walkę z nim? - spytała wprost. Sam mówił przecież, że nie ma już siły, że brakuje mu piór, które mógłby oddać innym.
Istniały sposoby, by mógł się zaangażować, Florence o tym wiedziała.
Ale widząc jego chwiejny stan nie uważała, że byłaby to dobra droga. Czy wkraczając na nią, nie rozpadłby się tylko jeszcze bardziej?
- Ale jeśli chodzi o śpiew, co cię powstrzymuje? Selwynowie pewnie byliby zachwyceni wpuszczając na scenę kogoś, kto potrafi oczarować śpiewem, jeżeli to naprawdę to, czego byś pragnął.