To coś dało się im we znaki, uniemożliwiając im ruszenie się oraz znacząco utrudniając zachowanie równowagi. On również chciał oddalić się z tego miejsca i wrócić do swoich spraw, które nawet jak nie były sprawami pilne naglącymi, to jednak będącymi istotnymi dla niego. Naprawdę niewiele brakowało aby sam znalazł się na ziemi, tuż obok swoich psów. Zmysł równowagi jest bardzo istotny dla szukającego. Cała ta sytuacja zdążyła go zaniepokoić i zarazem wprawić w szczere zdumienie. Nie był w stanie pomóc swoim pupilom poza uspokajającym głaskaniem czy mówieniem do nich. Najlepszym wyjściem z sytuacji było zabranie ich stąd. Tak jak doskonałym pomysłem było opuszczenie tego miejsca, nawet jeśli oznaczało to przedarcie się przez tę przedziwną powłokę, która nagle zmaterializowała się im na drodze.
— Nie ruszam się, choć tak naprawdę chciałbym stąd odejść. Nie podoba mi się to. — Stwierdził z wyraźnym z przekąsem. Walczył z sobą aby samemu nie sięgnąć ku swojemu lewemu uchu dłonią, czując falowanie powietrza po swojej lewej stronie głowy. Efekt byłby dokładnie taki sam, jakiego doświadczyła postrzegana przez niego jako psychofanka dziewczyna. Po raz kolejny nie wyczułby tam nic. Cała ta sprawa wymykała się jego zdolności pojmowania i nie czuł się komfortowo doświadczając tego rodzaju zjawiska, o którym jedynie mógł powiedzieć, że nie było naturalne. Od Beltane nic nie wydawało się być takie samo, jak było wcześniej. Problemy powstałe po magicznych rytuałach, zorganizowany atak, ofiary, problemy z magią i potwory. Do całej tej listy mógł zakwalifikować jeszcze te dziwaczne anomalie.
— Tak bym to określił. — Stwierdził z braku możliwości sensownego ustalenia, z czym dokładnie mieli do czynienia w tym momencie. Żaden z niego ekspert w tego rodzaju sprawach. Przenikające się dwa światy leżały poza jego kompetencjami.
— Podobno. Niektórzy w to wierzą. — Odpowiedział z typowym dla siebie sceptycyzmem do tego typu rzeczy. Zwrócił uwagę na to, że Olivia kuca przy jego psidwakach, samemu kucnął obok niej. Dotknął miękkich uszek swoich pupilów, drapiąc je przez chwilę za nimi, ostatecznie przesuwając dłonie na boki ich szyi, delikatnie je głaszcząc. Cała sytuacja również im nie służyła. — Możesz je pogłaskać. Rób to, co ja. — Pozwolił na to dziewczynie, która powinna zapoznać się bliżej z jego zwierzakami skoro ma już taką możliwość.