Trytony powtórzyła w myślach dziewczyna, wyobrażając sobie owe trytony jako niebiesko-zielone, bliżej niesprecyzowane kształty, przemykające pod taflą wody czy nurkujące wprost w bezdenną głębię. W pewnym momencie nawet wydało jej się, że widzi blask zielonkawej łuski pod wodą, ale równie dobrze mogła być to ryba albo nawet refleks świetlny, złudzenie optyczne. Jeśli jednak miała wybierać, to zdecydowanie wolała wierzyć, że był to jednak tryton. Może tak samo jak ona, ciekawy świata po drugiej stronie tafli? Ciekawy świata "ponad", gdzie słońce prażyło niemiłosiernie, ludzie byli suszy jak skrawek bekonu a kolory tak nasycone, że musiałby mrużyć oczy patrząc na nie? Mabel jeszcze przez kilka chwil układała w głowie historyjkę, o ciekawym świata trytonie zanim nie weszły do palmiarni.
Kiedy ich wizyta i rozmowa przybrała - za jej własną sprawą - nieco mniej optymistyczny ton, rudowłosa dziewczyna pomyślała, że czasem to chyba podświadomie celowo przerywała to co miłe. Może sama była sobie winna, jeśli teraz trochę popsuł jej się humor? Wysłuchała odpowiedzi mamy uważnie, nie przerywając jej. Nie chciała mówić, że oczywiście wie, że ma wiele cioć i wujków ale to byli tylko ciocie i wujkowie a nie jej rodzice. Domyślała się, że mamie mogłoby się zrobić przykro, gdyby coś takiego powiedziała. Nie była to przecież wina Nory, że jej tata zniknął zanim w ogóle miał szansę pojawić się w jej życiu.
- Dobrze, czyli będę mieszkała w ciocią i wujkiem.- potwierdziła, jakby bardziej dla siebie niż dla mamy. - A co z Norą Nory? - zapytała jeszcze, chociaż brzmiała na dużo bardziej spokojną. W międzyczasie ruszyły dalej ścieżką, docierając niedługo do kolejnego oszklonego budynku.
Ten był nawet bardziej wysoki i imponujący jak poprzedni, a w dodatku w środku było chłodniej i dużo łatwiej się oddychało. Mabel szczególnie dużo czasu spędziła, podziwiając Encephalartos woodii.
- Wiesz, że to najbardziej samotna roślina na ziemi? - powiedziała do mamy, wczytując się w zamontowaną obok sporego drzewka tabliczkę. - Od stu lat nie miała partnera! Pewnie musi jej byś smutno, tyle roślin wokoło a żadnej takiej samej jak ona... - dodała z namysłem.