20.11.2023, 19:46 ✶
Uśmiechnął się słabo, zdając sobie sprawę z tego, że rozmowa przeszła na dość niewygodny temat. Nie było to dla niego żadnym zaskoczeniem, gdyż większość rozmów, które odbywał w towarzystwie, w którym znał jedynie połowę osób, stawała się dość niewygodna. Ot tak już miał i nie mógł nic poradzić na to, że Loretta, podobnie jak Philip, siedziała mu w głowie. W końcu oboje byli jego przyjaciółmi, ale jakby nie patrzeć tego dnia przyszedł tutaj dla Notta. Nie wiedział, czy można to było nazwać opowiedzeniem się za konkretną stroną konfliktu, o którym wiedział w sumie niewiele. Budowanie relacji społecznych i utrzymywanie ich było naprawdę trudną rzeczą. Trudne zwłaszcza dla kogoś takiego jak on, osoby, która chciała, żeby te sprawy były dużo mniej skomplikowane.
Napił się kolejnego łyka swojego szampana. Alkohol przyjemnie połaskotał go w język.
– I co im powiesz? – zapytał, ożywiając się nieco, kiedy to temat rozmowy przeszedł z Loretty znów na Philipa. Był niezwykle ciekawy tego, jak wyglądało życie osoby, która była w świetle reflektorów. Domyślał się, że był to koszmar, niemniej jednak wiele osób to uwielbiało. Może wynikało to z uczucia, jakie wywołuje w nich to, że byli podziwiani, może łechtało to ich ego…
– Nie jesteśmy zawiedzeni – powiedział, bo chociaż nie chciał przemawiać w imieniu pozostałych, to wiedział, że właśnie to należało powiedzieć. Nawet jeśli nie była to całkowita prawda. Osobiście był nieco zawiedziony, gdyż chciał wygranej przyjaciela. W końcu nawet miał zamiar się o to założyć z Lorettą, gdyby ta nie odmówiła. Czyżby nie wierzyła w umiejętności swojego własnego brata? Miał do niej wiele pytań, lecz niewiele było okazji do tego, by je zadać.
Nie chciał już kontynuować tematu Lestrange, więc rozejrzał się dookoła, a następnie przyjrzał się swoim rozmówcom. Swój wzrok skupił na Victorii i Eriku. Nie znał ich, więc nie powinno nikogo dziwić, że chciał się im przyjrzeć, by wiedzieć, z kim miał do czynienia, gdyż to, że znają Philipa, nie świadczy jeszcze o posiadanym przez nich charakterze. W końcu przyjaciół można znaleźć w każdym człowieku.
– Znam niemal każdego z rodu Lestrange, jednak ciebie nie kojarzę… chyba nie mieliśmy przyjemności się spotkać – powiedział bezpośrednio do kobiety. Pewnie mógł ją o to zapytać w bardziej delikatny sposób, jednak cóż… czasami brakowało mu odpowiedniego taktu. Nie mówiąc już o tym, że dość niegrzecznie się w nią wpatrywał. I pewnie robiłby to jeszcze dłużej, gdyby nie nagła zmiana tematu.
– Nigdy nie byłem w Tajlandii – powiedział, bardziej do siebie niż do zebranych. Uwielbiał podróżować. Jednym z jego marzeń było zwiedzenie świata, a w szczególności tych rejonów, które diametralnie różniły się od tego, co widział na co dzień. Tajlandia niewątpliwie była jednym z takich miejsc. Nie mówiąc już o tym, że jej ekosystem tętnił nieznanym mu życiem. Kiedyś wyczytał w jednym z podręczników do botaniki, że tropiki były miejscem, w którym znajdowało się najwięcej nieodkrytych jeszcze gatunków roślin.
Napił się kolejnego łyka swojego szampana. Alkohol przyjemnie połaskotał go w język.
– I co im powiesz? – zapytał, ożywiając się nieco, kiedy to temat rozmowy przeszedł z Loretty znów na Philipa. Był niezwykle ciekawy tego, jak wyglądało życie osoby, która była w świetle reflektorów. Domyślał się, że był to koszmar, niemniej jednak wiele osób to uwielbiało. Może wynikało to z uczucia, jakie wywołuje w nich to, że byli podziwiani, może łechtało to ich ego…
– Nie jesteśmy zawiedzeni – powiedział, bo chociaż nie chciał przemawiać w imieniu pozostałych, to wiedział, że właśnie to należało powiedzieć. Nawet jeśli nie była to całkowita prawda. Osobiście był nieco zawiedziony, gdyż chciał wygranej przyjaciela. W końcu nawet miał zamiar się o to założyć z Lorettą, gdyby ta nie odmówiła. Czyżby nie wierzyła w umiejętności swojego własnego brata? Miał do niej wiele pytań, lecz niewiele było okazji do tego, by je zadać.
Nie chciał już kontynuować tematu Lestrange, więc rozejrzał się dookoła, a następnie przyjrzał się swoim rozmówcom. Swój wzrok skupił na Victorii i Eriku. Nie znał ich, więc nie powinno nikogo dziwić, że chciał się im przyjrzeć, by wiedzieć, z kim miał do czynienia, gdyż to, że znają Philipa, nie świadczy jeszcze o posiadanym przez nich charakterze. W końcu przyjaciół można znaleźć w każdym człowieku.
– Znam niemal każdego z rodu Lestrange, jednak ciebie nie kojarzę… chyba nie mieliśmy przyjemności się spotkać – powiedział bezpośrednio do kobiety. Pewnie mógł ją o to zapytać w bardziej delikatny sposób, jednak cóż… czasami brakowało mu odpowiedniego taktu. Nie mówiąc już o tym, że dość niegrzecznie się w nią wpatrywał. I pewnie robiłby to jeszcze dłużej, gdyby nie nagła zmiana tematu.
– Nigdy nie byłem w Tajlandii – powiedział, bardziej do siebie niż do zebranych. Uwielbiał podróżować. Jednym z jego marzeń było zwiedzenie świata, a w szczególności tych rejonów, które diametralnie różniły się od tego, co widział na co dzień. Tajlandia niewątpliwie była jednym z takich miejsc. Nie mówiąc już o tym, że jej ekosystem tętnił nieznanym mu życiem. Kiedyś wyczytał w jednym z podręczników do botaniki, że tropiki były miejscem, w którym znajdowało się najwięcej nieodkrytych jeszcze gatunków roślin.