Tristanowi obecność osób trzecich, w tym tak życzliwych jak Olivia, nie przeszkadzała w jego życiu. Czuł wtedy, że ma kogoś z kim może spędzać czas. Czuł wtedy, że nie jest sam. Nawet jeżeli nie mógł z siebie wydobyć głosu, ktoś inny mówił a on słuchał. Olivia była dla niego bardzo miła, uprzejma, pomocna, a co więcej, wyrozumiała. Jego niepełnosprawność jej nie przeszkadzała. To było miłe.
Zasugerował, że jeżeli nie przyprawy, to zawsze potrawę można doprawić sobie samemu sosem. A ten także można przygotować. Ward uśmiechnął się na słowa koleżanki, dając jej moment do zastanowienia, zapamiętania, przetrawienia w pamięci, że może kiedyś spróbuje.
Temat zmienił się z jedzenia na świetliki, gdzie Olivia zakomunikowała co przeszło jej przez myśl. Zamknięcie świecących owadów w słoiku nie było złym pomysłem, ale nieprzyjemnym dla samych owadów. To jak zamknięcie w klatce, z której nie możesz wyjść. Musiałby na pewno mieć zapewniony pokarm i napojenie.
Słuchał dalej, jak wspomniała z czasów dzieciństwa, kiedy zamknęła motyla w taki sposób, a on i tak umarł na kolejny dzień. Nic dziwnego, że został oddelegowany od swojej społeczności i na dodatek skazany na głodówkę. Chcąc jej na ten temat coś powiedzieć, odwrócił kartkę notesu, napisał:
"- Motyl jak każdy inny owad i żyjące stworzenia, tak jak my potrzebuje pożywienia i napojenia. Prawda, że żyją krótko. Ale może Twój nie miał zapewnionego jedzenia i picia? Słoik to też ograniczenie ruchu. Dobrze, że więcej tego nie robiłaś."Motyle żyją krótko. Od czasu wyklucia z kokonu, szukają już partnerów i aby wydać potomstwo. Te piękne stworzenia przyciągały oczy każdego, kto lubił naturę. O nich akurat Tristan wiedział trochę więcej niż o świetlikach. Pokazał Olivii to co napisał, podświetlając różdżką. Widząc że chyba zawiódł ją brakiem większej wiedzy na temat świetlików, chyba obrał sobie za cel poczytać o nich w jakiejś bibliotece.
Gdy nastała chwila ciszy, Tristan sam skupił widok na świecący chaotycznie krzak. Obserwowanie świecących punkcików było relaksujące. Słysząc w pewnym momencie słowa Olivii, Tristan spojrzał na nią a po chwili na owinięty przedmiot, jaki trzymała. Zaskoczyła go. Że zaniemówił. Nawet jak nie mówił. Odebrał od niej pakunek, raz jeszcze spojrzawszy na jej twarz, która pokryła się rumieńcem. Nie mogło mu się to wydawać. Mężczyzna rozwinął podarek, którym okazała się być metalowa koperta. Pierw obejrzał dokładniej , a następnie otworzył. To co ujrzał, mocno go zaskoczyło. Runa szczęścia. Wtedy Olivia wyjaśniła, jakby to dotyczyło faktu z przynoszonym przez nią jedzeniem. Sam się zaśmiał, spojrzawszy na nią rozbawiony. Lecz z jego uśmiechu, nie było nic słychać. W języku migowym jej podziękował. To cenny dla niego prezent. Schował runę do koperty a tę zawinął z powrotem w materiał. Ten gest sprawił, że na jej urodziny musi się naprawdę postarać z prezentem.