Motyl miał kwiatka. To była dopiero zagadka, dlaczego ten motyl nie przeżył kolejnego dnia. Może to były jego ostatnie dni? Kwiatek nie miał wystarczająco pyłku, aby motyl mógł się posilić? W każdy razie ważne, że Olivia już wtedy stwierdziła, że nie będzie tak męczyć drobne zwierzątka. Temat ten mogli zakończyć. Powiedziała, że nie będzie tego już robić. Przyjemnie obserwuje się małe stworzenia w naturze, dziko żyjące.
Przedmiot jaki mu podarowała, był dla niego cenny. Nie ze względu na symbolikę runy i to, z czego została wykonana blaszka, ale od kogo otrzymał. Schował do kieszeni, chcąc to chronić jak swój skarb."- Chyba, dmuchać na zimne". Poprawił ją w języku migowym, pokazując w gestykulacji dłoni i palców. Krótkie słowa, mógł tak przedstawiać. Dłuższe zdania, lepiej było napisać, aby Olivia zrozumiała co chciał powiedzieć. I tak cieszył się, że podstawy odczytywania języka migowego szybko pojmowała. To nawet i jemu ułatwiało komunikację.
A czy Tristan wierzył we wróżby i runy? Póki co, uwierzył że istnieje klątwa.
Bardzo przyjemnie spędzali ze sobą czas wolny, ale niestety Tristan musiał zbierać się do pracy. Nie ukrywane, że szybciej będzie mu się tam dostać przez teleportację. Wstał z koca, pomógł jeszcze te rzeczy poskładać i oddać Olivii. Gdy ją słuchał, zastanowił się nad czymś. Było późno, wiele dzielnic w miastach nie było bezpiecznych. Na wzmiankę o tym, aby zwalić winę na teleportację, w przypadku dolegliwości żołądkowych, uśmiechnął się.
"- Mam stalowy żołądek. Nie przejmuj się. Do Hogsmeade udam się teleportacją. Będzie szybciej. Mógłbym Cię najpierw odprowadzić do domu. Zgoda?"Napisał w notesie, zanim schował go do drugiej kieszeni. Pisanymi słowami nie wyrazi emocji, ale spojrzał na nią z troską i prośbą, aby się zgodziła. Chciał mieć pewność, że Olivia dotrze do domu bezpiecznie. Jeżeli się zgodziła, Tristan z uśmiechem ją odprowadził do Dziurawego Kotła a tam już na ulicę Pokątną. Łatwiej było mu wtedy udać się przez teleportację do Hogsmeade. Pożegnali się i podziękował jej za dzisiejsze spędzenie czasu.
Do pracy zdążył na styk. Umiejętność teleportowania się była cudem. Przez długie godziny tworzył broń na zamówienie, nawet jako eksponaty, bo ktoś dla kogoś chciał dać w prezencie. Zdobienia, runy i tak dalej. Kiedy zbliżał się koniec pracy, Tristan dopiero odczuł iż wzięły go mdłości. Nie takie, aby miał zaraz wymiotować. Jakoś ciężej na żołądku mu się zrobiło. Westchnął, przypominając sobie, co wcześniej jadł. Wiedział, co mogło mu trochę zaszkodzić. Wytrwał do końca pracy i wrócił do siebie, gdzie od razu zrobił ziołową herbatę. Olivii nie zamierzał nic mówić. Nie chciał jej martwić.