Tak rzadko ma dla niej więcej czasu, z powodu podwójnej pracy i kiedy może, chciałby jej to wynagrodzić. Cierpliwość, zrozumienie i wsparcie. Według Tristana to nie było nic dziwnego, mimo iż znał Olivię z zaskakujących i dziwnych momentami pomysłów. Lubił ją. Czas jaki z nią spędzał by zawsze miły, ciepły, że nie myślał o przeszłości. Może obecność jej w jego życiu, zmieniała mu postrzeganie przyszłości? Nie czuł się wtedy za bardzo samotny.
Czekając na koniec pracy Olivii, zakładając że o tej godzinie powinno to nastąpić lada moment, ze sklepu wyszedł klient. Ward przyjrzał mu się, po czym zerknął przez witrynę, zauważając chyba przygnębienie u koleżanki? Ponownie spojrzał na oddalającego się klienta, i znów w jej stronę. Trafił się trudny? Nie miał pojęcia. Chciał wejść i ją pocieszyć. Dotknął klamki i go zobaczyła. Nie zdążył wejść, kiedy dostał znak od niej, że zaraz podejdzie. Cofnął się więc i stanął przy witrynie okiennej. Olivia wzięła swoje rzeczy i przyszła się przywitać. Pochylił się trochę, żeby mogła dosięgnąć jego szyi. Objął ją w swoje silne ramiona i podniósł, niczym młodszą siostrę, że dziewczyna nie dotykała teraz ziemi. Postawił ją po chwili, nie ukrywając że cieszy się na jej widok. Ale zaraz po tym miły powitaniu, ujęła jego dłonie zadając zaniepokojone pytanie. Posłał jej delikatny uśmiech i pokręcił głową, że tak. Wszystko jest w porządku. Lecz miał do niej prośbę i spróbował jej to w prosty sposób pokazać, "powiedzieć" w języku migowym.
"- Miałbym prośbę. Zanim zabiorę Cię na kawę. Chcę odwiedzić jedno miejsce. Chcesz mi towarzyszyć?" - zapytał w mowie gestykulacji dłoni i palców. Czekając na jej zgodę. Mógłby powiedzieć wprost ale, nie przeszłoby to mu nawet przez palce. Odpowie jej, jeżeli zapyta, gdzie chciałby się udać.