[23.06.72, ranek. Catherine Barlow] Znajdźcie ją

- Kobieta w koszuli nocnej? Ja jej nie widziałam, ale koleżanka że zmiany o niej wspominała. Wie Pan, różni wariaci się tu trafiają, ale tacy dość rzadko, a i było o tej porze dość pusto - powiedziała zaczepiona kasjerka do Erika. Zerknęła na niego, jakby z odrobiną współczucia. - Krewna, co? Dotty mówiła tylko, że pytała o pociąg odjeżdżający koło dziesiątej i była cała zapłakana. Porem stąd wybiega i że jak jeden pracownik chciał ją zaczepić, groziła mu patykiem. Trochę zabawne, trochę smutne. Mam nadzieję, że Pan ją znajdzie, jeszcze zrobi sobie krzywdę.
Pośród trzech pociągów spisanych przez Dorę tylko jeden odjeżdżał o dziesiątej.
Tropy zebrane przez trzy grupy łączyły się ze sobą i dawały im już jakiś punkt zaczepienia. Może mieli po prostu szczęście, może była to kwestia współpracy i połączenia różnych umiejętności, ale wszyscy przyczynili się do znalezienia informacji.
Trzask.
W jednej chwili Mavelle i Erik byli gdzieś na dworcu, zapewne w jakiejś łazience. W kolejnej aportowali się pośród drzew w Regent's Park. Był to duży teren, zajmujący dobre sto siedemdziesiąt hektarów, z jeziorem po środku, licznymi altanami, ogrodami, a nawet Zoo. Mimo nosa Mavelle musieli dość długo krążyć alejkami, nim wreszcie złapała trop - z racji na sam rozmiar parku.
Kiedy jednak poczuła zapach, ten zdawał się zaskakująco wyraźny. Wwiercał się w nozdrza i przez ułamek sekundy Bones mogła nawet pomyśleć, że jednak Carherine wciąż tu jest. Gdy jednak dotarli do jego źródła, do siedzącej na jednej z ławek kobiety... przekonali się, że nie jest to Barlow.
Ale nią pachniała.
Być może dlatego, że miała na sobie koszulę nocną i jeden but, przesiąknięte wonią Barlow.
Uniosła na nich spojrzenie, lekko nieprzytomne. Prawdopodobnie potraktowano ją jakimś zauroczeniem. Raczej nieszkodliwym i już mijającym, bo w powietrzu nie unosiła się woń żadnego dymu ani siarki.
- Dzień dobry - przywitała się pogodnie.