25.11.2023, 13:22 ✶
Olivia potrafiła patrzeć i dostrzegać gesty, które składały się na większą całość. Widziała jak uśmiech Tristana zgasł, a on sam uciekł spojrzeniem. To było cholernie niewygodne pytanie, ale musiała je zadać. Głównie dla siebie. Umysł Olivii był niezwykle skomplikowany i czasem nie działał tak, jak powinien. Miała skłonność do gwałtownych emocji, zarówno tych negatywnych, jak i tych destrukcyjnych. Martwiła się, że zrobiła coś nie tak - że to jej wina, że zrezygnował. Że ma ją za głupią kozę, dla której szkoda było zachodu, bo i tak spieprzy sprawę. I to była oczywista, przesadzona reakcja, lecz z jakiegoś powodu pojawiła się w jej myślach. Była jednak dorosła i wiedziała, że tylko szczera rozmowa sprawi, że rozwieje wątpliwości, zamiast znowu płakać w poduszkę, bo nikt jej nie lubi. Nie zliczyłaby ilu ludzi odepchnęła od siebie przez swoje urojenia. Ta zmiana wymagała wielu lat ciężkiej pracy nad sobą, ale było warto.
Obserwowała Tristana w napięciu. To nie był pierwszy raz, gdy pisał dłuższą wiadomość, a ona mu się przyglądała. Tym razem jednak miała wrażenie, że sytuacja trwa wieki, przeciąga się w nieskończoność. Bała się w chwili, gdy odwrócił notes i jej go podał, a ona mogła zacząć czytać pierwsze słowa, ledwo rejestrując, że kawa i herbata zostały postawione na stoliku.
Olivia była trochę jak otwarta księga. Jej twarz potrafiła wyrażać w jednej sekundzie ogrom emocji, które zmieniały się jak w kalejdoskopie. Gdy jej wzrok ślizgał się po kolejnych słowach, jej skóra robiła się jeszcze bledsza niż zazwyczaj, a oczy jeszcze większe. Miała wrażenie, że świat ucieka jej spod stóp. Żeby odzyskać kontakt z rzeczywistością, ukryła twarz w dłoniach, zaciskając powieki. Była głupia, nie powinna była naciskać na niego w żaden sposób. Kiedy się tego nauczy? Czy można iść na jakiś kurs?
- Przepraszam - powiedziała cicho, odrywając ręce od twarzy. W jej oczach tańczyły łzy, które szybko starła wierzchem dłoni. Szczegółów tej sprawy nie znała, wiedziała tylko z grubsza co i gdzie, ale nie jak i kto. Ludzie mówili, lecz w większości nie połączyła faktów. Teraz też nie. - Jestem głupia, nie powinnam była naciskać. Nie chciałam cię zranić.
Powiedziała cicho, teraz dla odmiany samej uciekając od niego spojrzeniem. Miała ochotę zerwać się na równe nogi i wybiec stąd, a potem zniknąć. Czasem potrafiła być okropnie bezmyślna, a przecież chwilę temu zapewniała go, że taka nie jest. Zmusiła jednak ciało do rozluźnienia, pokonując w sobie odruch ucieczki. Zamiast tego sięgnęła przez stolik i ścisnęła dłoń Tristana. Nadal jednak na niego nie patrzyła. Wstydziła się. A mogła zostawić ten temat w spokoju i spędziliby miłe popołudnie.
- Nie chcę ci mówić, jak powinieneś myśleć i co myśleć, bo to twoje wspomnienia i emocje. Chcę tylko żebyś wiedział, że ja tak nie uważam. I po prostu będę przy tobie, mając cichą nadzieję, że kiedyś spojrzysz na siebie moimi oczami - przejechała kciukiem po grzbiecie jego dłoni i uśmiechnęła się smutno. Wydawało się, że chce powiedzieć coś jeszcze, ale ten moment przerwała im kelnerka, nieświadoma tego, co właśnie rozgrywało się między nimi. Z szerokim uśmiechem postawiła na stoliku desery, życząc im smacznego. Olivia zabrała dłoń, ale sięgnęła najpierw po herbatę. Nadal czuła się podle i, co gorsza, nie wiedziała jak to naprawić. Bo to, że spierdoliła im wyjście koncertowo, było dla niej jasne jak słońce.
Obserwowała Tristana w napięciu. To nie był pierwszy raz, gdy pisał dłuższą wiadomość, a ona mu się przyglądała. Tym razem jednak miała wrażenie, że sytuacja trwa wieki, przeciąga się w nieskończoność. Bała się w chwili, gdy odwrócił notes i jej go podał, a ona mogła zacząć czytać pierwsze słowa, ledwo rejestrując, że kawa i herbata zostały postawione na stoliku.
Olivia była trochę jak otwarta księga. Jej twarz potrafiła wyrażać w jednej sekundzie ogrom emocji, które zmieniały się jak w kalejdoskopie. Gdy jej wzrok ślizgał się po kolejnych słowach, jej skóra robiła się jeszcze bledsza niż zazwyczaj, a oczy jeszcze większe. Miała wrażenie, że świat ucieka jej spod stóp. Żeby odzyskać kontakt z rzeczywistością, ukryła twarz w dłoniach, zaciskając powieki. Była głupia, nie powinna była naciskać na niego w żaden sposób. Kiedy się tego nauczy? Czy można iść na jakiś kurs?
- Przepraszam - powiedziała cicho, odrywając ręce od twarzy. W jej oczach tańczyły łzy, które szybko starła wierzchem dłoni. Szczegółów tej sprawy nie znała, wiedziała tylko z grubsza co i gdzie, ale nie jak i kto. Ludzie mówili, lecz w większości nie połączyła faktów. Teraz też nie. - Jestem głupia, nie powinnam była naciskać. Nie chciałam cię zranić.
Powiedziała cicho, teraz dla odmiany samej uciekając od niego spojrzeniem. Miała ochotę zerwać się na równe nogi i wybiec stąd, a potem zniknąć. Czasem potrafiła być okropnie bezmyślna, a przecież chwilę temu zapewniała go, że taka nie jest. Zmusiła jednak ciało do rozluźnienia, pokonując w sobie odruch ucieczki. Zamiast tego sięgnęła przez stolik i ścisnęła dłoń Tristana. Nadal jednak na niego nie patrzyła. Wstydziła się. A mogła zostawić ten temat w spokoju i spędziliby miłe popołudnie.
- Nie chcę ci mówić, jak powinieneś myśleć i co myśleć, bo to twoje wspomnienia i emocje. Chcę tylko żebyś wiedział, że ja tak nie uważam. I po prostu będę przy tobie, mając cichą nadzieję, że kiedyś spojrzysz na siebie moimi oczami - przejechała kciukiem po grzbiecie jego dłoni i uśmiechnęła się smutno. Wydawało się, że chce powiedzieć coś jeszcze, ale ten moment przerwała im kelnerka, nieświadoma tego, co właśnie rozgrywało się między nimi. Z szerokim uśmiechem postawiła na stoliku desery, życząc im smacznego. Olivia zabrała dłoń, ale sięgnęła najpierw po herbatę. Nadal czuła się podle i, co gorsza, nie wiedziała jak to naprawić. Bo to, że spierdoliła im wyjście koncertowo, było dla niej jasne jak słońce.