Dając notes Olivii do przeczytania, Tristan przysunął sobie bliżej kawę i trochę zamieszał. Wstępnie nie patrzył na koleżankę, która czytała fragment jego historii, z zeszłego roku. Czuł, że kiedyś musiałby jej o tym powiedzieć. W tamtym czasie, jego sprawa była głównym tematem przez jakiś czas, prowadzono śledztwo i pomimo jego fatalnego stanu psychicznego, musiał złożyć raport jak i zeznania. Opisać ze szczegółami co się wydarzyło. Było to gorsze, niż obecnie. Przynajmniej Olivia mogła zrozumieć częściowo jego ból. Ona miała rodziców. On nie miał nikogo z rodziny. Nawet rodzeństwa.
Widząc ruch jej ręki, przeniósł na nią spokojny wzrok, choć z nutą smutku. Widział jej reakcję. Z niej można było czytać wszystko. Przejęła się. Kobiety bardzo często nie umiały chować emocji, a niektóre nie potrafiły nad nimi panować.
Na jej słowa przeprosin, pokręcił od razu głową, że nie ma czego przepraszać. I na jej kolejne swój gest głowy powtórzył. Że nie jest głupia. Chciał to sprostować, więc sięgnął dłoń po notes, ale Olivia dotknęła go. Zatrzymał wykonanie planowanej czynności. Spojrzał na nią, w jej szkliste oczy przez łzy, które otarła.
Pojawienie się kelnerki z deserami, przerwało im smutną chwilę. Jakby doszło do wyjawienia ukrytych sekretów, albo ktoś dowiedział o strasznej chorobie. Tristan kobiecie podziękował z uśmiechem, czekając aż zostawi ich samych. Odebrał wtedy notes od Olivii, aby dopisać parę zdań: "Nie masz za co przepraszać. Nie jesteś głupia. Nie zraniłaś mnie. Przy Tobie, czuję że mogę żyć. Twoja obecność bardzo mi ostatnio pomaga. Nie myślałem, że kiedykolwiek spotkam kogoś tak wyrozumiałego. Doceniam to co dla mnie robisz. To po prostu… Było dla mnie trudne. Wiedziałem, że kiedyś muszę Ci o tym powiedzieć. Że kiedyś zapytasz. Masz prawo wiedzieć. To ja przepraszam, że nie odważyłem się od razu… powiedzieć."
Odwrócił notes i jej podsunął. Pisał szybko, ale miał czytelny i ładny charakter pisma. Nikt nie miał problemu z jego odczytaniem. Pisanie ciągle przez tyle miesięcy, sprawiło że wyrobił sobie dobrze rękę. Uśmiechnął się przy tym, jakby chciał jej teraz dodać otuchy, aby za bardzo się nie przejmowała jego stanem psychicznym. Czy też ogólnie.