25.11.2023, 16:03 ✶
Drżącymi dłońmi podniosła filiżankę do ust. Najpierw lekko dmuchnęła na taflę napoju, by przegonić parę i ostudzić herbatę. Dopiero wtedy odważyła się wziąć łyk. Była ciepła, trochę za gorąca w jej opinii, więc ostrożnie odłożyła filiżankę na spodek. Sięgnęła zamiast tego po łyżeczkę, by skubnąć deser. Był naprawdę dobry. Gdyby nie chwila, która była naprawdę smutna i poważna, pewnie palnęłaby jakąś głupotę w stylu czy zauważyłeś, że jak robisz haaa, to leci ciepłe powietrze, a huuu to zimne?, ale powstrzymała się, widząc że Tristan coś pisze. Znowu zawiesiła na nim wzrok, nie mogąc tak po prostu przestać. Winogrono spadło na blat stolika, ale zadziwiająco szybkim ruchem Olivia zgarnęła je do ust. Jeśli chodziło o jedzenie, mogłaby pewnie wygrać jakiś konkurs.
- Tylko że to powinna być twoja decyzja, kiedy o tym powiesz, nie pod moim naciskiem - zauważyła kąśliwie, wkładając łyżeczkę do ust. - Nie mam prawda do twoich tajemnic, Tristanie, nikt nie ma, póki sam nie zadecydujesz, że chcesz kogoś do nich dopuścić. Dlatego przepraszam.
Ona sama nie byłaby zadowolona, gdyby ktoś wtargnął do jej przeszłości. Bolesnej, która położyła się cieniem na całe jej życie i sprawiła, że tak ciężko było jej się otworzyć przed innymi. Wpadłaby w szał, gdyby ktoś się dowiedział, co tak naprawdę stało się 10 lat temu, czemu była wtedy w Mungu, dlaczego leżała niemal bez życia w zakrwawionej pościeli, dlaczego przegnała rodziców z pokoju i dlaczego po powrocie zamknęła się w domu i nie wychodziła do innych. Dlaczego szwendała się po klubach, pubach i robiła głupie rzeczy, prowadzając się z różnym towarzystwem, dlaczego niechętnie stawiała się w pracy. A potem, gdy ból po stracie zelżał i myślała, że da sobie radę, nastąpił atak. Nikt nie wiedział, co się stało te lata temu, oprócz jej rodziców. Nawet Avelina, nawet przyjaciele z Hogwartu. Nikt. To była jej tajemnica, którą nie zamierzała się z nikim dzielić, póki ona nie uzna tego za stosowne. I gdyby ktoś przypadkiem się dowiedział... Nie zareagowałaby tak spokojnie, jak Tristan.
Uśmiechnęła się do niego lekko, z czułością. Znowu oczy zaszły jej łzami, lecz tym razem to nie był smutek, a wzruszenie. Przekroczyła punkt, w którym mogła panować nad emocjami, chociaż tak po prawdzie to nigdy nie była w tym dobra. Istniało mnóstwo kobiet, które radziły sobie z tym dużo lepiej, niż ona. Ale nie chciała się zmieniać. Jeśli miała przez to płakać na środku ulicy, bo ktoś jej powie coś niemiłego - trudno. Jeśli miała rzucić się w przepaść za osobą, którą kocha, bo najpierw zadziała, a potem pomyśli - trudno. To była ta część jej osobowości, która nigdy nie zostanie zmieniona, jej core, główna oś, która wykreowała Olivię taką, jaka była teraz.
- Zepsułam to wyjście. Nie mam nawet głupiego komentarza, który polepszyłby ci humor - powiedziała, wkładając kolejną łyżeczkę do ust. Teraz patrzyła gdzieś w przestrzeń, ponad Tristanem, próbując wrócić do rzeczywistości. Jeżeli myślał, że nie będzie się przejmować jego stanem psychicznym, to z ich dwójki on był głupi. To tak jakby powiedzieć rybie, że ma się nie przejmować, że nie potrafi oddychać na powierzchni. - Ale daj mi chwilę, to coś wymyślę. Spróbuj deseru, bo słodycze poprawiają humor, nawet jeśli to chwilowe. I zapomnimy o tym ogromnym brakiem empatii, którym się wykazałam, dobrze? Chociaż na chwilę. Cieszę się, że moja obecność ci pomaga. Gdybym wiedziała, jak sprawić by uśmiech nie schodził ci z twarzy, to pajacowałabym cały czas.
Posłała mu uśmiech, tym razem już swój. Ciepły, zaczepny i zdecydowanie bardziej wesoły, niż te wszystkie namiastki uśmiechów, które wydobywała z siebie przed chwilą.
- Tylko że to powinna być twoja decyzja, kiedy o tym powiesz, nie pod moim naciskiem - zauważyła kąśliwie, wkładając łyżeczkę do ust. - Nie mam prawda do twoich tajemnic, Tristanie, nikt nie ma, póki sam nie zadecydujesz, że chcesz kogoś do nich dopuścić. Dlatego przepraszam.
Ona sama nie byłaby zadowolona, gdyby ktoś wtargnął do jej przeszłości. Bolesnej, która położyła się cieniem na całe jej życie i sprawiła, że tak ciężko było jej się otworzyć przed innymi. Wpadłaby w szał, gdyby ktoś się dowiedział, co tak naprawdę stało się 10 lat temu, czemu była wtedy w Mungu, dlaczego leżała niemal bez życia w zakrwawionej pościeli, dlaczego przegnała rodziców z pokoju i dlaczego po powrocie zamknęła się w domu i nie wychodziła do innych. Dlaczego szwendała się po klubach, pubach i robiła głupie rzeczy, prowadzając się z różnym towarzystwem, dlaczego niechętnie stawiała się w pracy. A potem, gdy ból po stracie zelżał i myślała, że da sobie radę, nastąpił atak. Nikt nie wiedział, co się stało te lata temu, oprócz jej rodziców. Nawet Avelina, nawet przyjaciele z Hogwartu. Nikt. To była jej tajemnica, którą nie zamierzała się z nikim dzielić, póki ona nie uzna tego za stosowne. I gdyby ktoś przypadkiem się dowiedział... Nie zareagowałaby tak spokojnie, jak Tristan.
Uśmiechnęła się do niego lekko, z czułością. Znowu oczy zaszły jej łzami, lecz tym razem to nie był smutek, a wzruszenie. Przekroczyła punkt, w którym mogła panować nad emocjami, chociaż tak po prawdzie to nigdy nie była w tym dobra. Istniało mnóstwo kobiet, które radziły sobie z tym dużo lepiej, niż ona. Ale nie chciała się zmieniać. Jeśli miała przez to płakać na środku ulicy, bo ktoś jej powie coś niemiłego - trudno. Jeśli miała rzucić się w przepaść za osobą, którą kocha, bo najpierw zadziała, a potem pomyśli - trudno. To była ta część jej osobowości, która nigdy nie zostanie zmieniona, jej core, główna oś, która wykreowała Olivię taką, jaka była teraz.
- Zepsułam to wyjście. Nie mam nawet głupiego komentarza, który polepszyłby ci humor - powiedziała, wkładając kolejną łyżeczkę do ust. Teraz patrzyła gdzieś w przestrzeń, ponad Tristanem, próbując wrócić do rzeczywistości. Jeżeli myślał, że nie będzie się przejmować jego stanem psychicznym, to z ich dwójki on był głupi. To tak jakby powiedzieć rybie, że ma się nie przejmować, że nie potrafi oddychać na powierzchni. - Ale daj mi chwilę, to coś wymyślę. Spróbuj deseru, bo słodycze poprawiają humor, nawet jeśli to chwilowe. I zapomnimy o tym ogromnym brakiem empatii, którym się wykazałam, dobrze? Chociaż na chwilę. Cieszę się, że moja obecność ci pomaga. Gdybym wiedziała, jak sprawić by uśmiech nie schodził ci z twarzy, to pajacowałabym cały czas.
Posłała mu uśmiech, tym razem już swój. Ciepły, zaczepny i zdecydowanie bardziej wesoły, niż te wszystkie namiastki uśmiechów, które wydobywała z siebie przed chwilą.