26.11.2023, 14:32 ✶
Olivia uśmiechnęła i wycelowała w Tristana oskarżycielsko długą łyżeczką.
- Czyli mówisz, że ciągle robię z siebie pajaca, nawet się nie starając? - roześmiała się. W sumie trochę było w tym racji, gdy czuła się przy kimś swobodnie na tyle, by się otworzyć, zachowywała się zupełnie inaczej. Wystarczyłoby jednak wrzucić Olivię w towarzystwo nieznajomych, by znowu zamknęła się w sobie jak ta małża, przywdziała na usta grzeczny uśmiech i przestała się odzywać nieproszona. - Będę musiała to sobie wpisać do podania o pracę, jak kiedyś będę chciała ją zmienić. To przecież bardzo ważna umiejętność, prawda? Praca w zespole i takie tam, odpowiednie morale.
Nie spieszyła się z jedzeniem, ale i nie była smakoszem, by delektować się nim przez dłuższy czas - jadła, bo lubiła, dlatego deser dość szybko zniknął. Kelnerka miała rację, biała herbata dobrze przełamała słodycz, nie dominując jej jednak. Nawet lekko ją podkręciła, jakkolwiek dziwnie to by nie brzmiało. Odsunęła pucharek na bok i oparła łokcie o stół, a podbródek - na złączonych dłoniach. Uśmiechnęła się do Tristana lekko, a potem wbiła wzrok gdzieś w bok, by go nie krępować. Nie każdy lubił, jak się na niego patrzyło, gdy je. Jej to nie przeszkadzało, mogła dzięki temu skupić się bardziej na wnętrzu kawiarni. Była naprawdę przytulna, na dodatek nie była głośna. Można było spokojnie porozmawiać, a także zebrać myśli, gdyby ktoś tego akurat potrzebował. Słychać było gwar rozmów, ale przytłumiony, jakby dochodzący z oddali. To była miła odmiana, bo mimo iż Olivia lubiła tłoczne miejsca, to czasem jednak trzeba było się wyciszyć, mając obok siebie ludzi obok, by nie czuć się samotnym.
- Masz wolne na resztę dnia? Jakie masz plany? - zagadnęła, odstawiając pustą filiżankę na spodek. Ponownie na niego spojrzała. Nieczęsto miewał wolne, była ciekawa co będzie robić przez resztę dnia. Wścibskość? Tylko odrobinę.
- Czyli mówisz, że ciągle robię z siebie pajaca, nawet się nie starając? - roześmiała się. W sumie trochę było w tym racji, gdy czuła się przy kimś swobodnie na tyle, by się otworzyć, zachowywała się zupełnie inaczej. Wystarczyłoby jednak wrzucić Olivię w towarzystwo nieznajomych, by znowu zamknęła się w sobie jak ta małża, przywdziała na usta grzeczny uśmiech i przestała się odzywać nieproszona. - Będę musiała to sobie wpisać do podania o pracę, jak kiedyś będę chciała ją zmienić. To przecież bardzo ważna umiejętność, prawda? Praca w zespole i takie tam, odpowiednie morale.
Nie spieszyła się z jedzeniem, ale i nie była smakoszem, by delektować się nim przez dłuższy czas - jadła, bo lubiła, dlatego deser dość szybko zniknął. Kelnerka miała rację, biała herbata dobrze przełamała słodycz, nie dominując jej jednak. Nawet lekko ją podkręciła, jakkolwiek dziwnie to by nie brzmiało. Odsunęła pucharek na bok i oparła łokcie o stół, a podbródek - na złączonych dłoniach. Uśmiechnęła się do Tristana lekko, a potem wbiła wzrok gdzieś w bok, by go nie krępować. Nie każdy lubił, jak się na niego patrzyło, gdy je. Jej to nie przeszkadzało, mogła dzięki temu skupić się bardziej na wnętrzu kawiarni. Była naprawdę przytulna, na dodatek nie była głośna. Można było spokojnie porozmawiać, a także zebrać myśli, gdyby ktoś tego akurat potrzebował. Słychać było gwar rozmów, ale przytłumiony, jakby dochodzący z oddali. To była miła odmiana, bo mimo iż Olivia lubiła tłoczne miejsca, to czasem jednak trzeba było się wyciszyć, mając obok siebie ludzi obok, by nie czuć się samotnym.
- Masz wolne na resztę dnia? Jakie masz plany? - zagadnęła, odstawiając pustą filiżankę na spodek. Ponownie na niego spojrzała. Nieczęsto miewał wolne, była ciekawa co będzie robić przez resztę dnia. Wścibskość? Tylko odrobinę.