[23.06.72, ranek. Catherine Barlow] Znajdźcie ją

— Rozumiem z tego tyle, co i ty. — Na jego twarzy zawitał lekki grymas. Gdyby nie to, że działali pod presją czasu i poza jurysdykcją Ministerstwa Magii, to mogliby sobie pozwolić na poważne przesłuchanie. Wtedy mogliby poznać więcej szczegółów. A tak operowali na podstawie wyrywkowych informacji, które otrzymali w biegu. — Może ta kasjerka coś źle usłyszała od swojej koleżanki?

Jako detektyw powinien czuć się jak ryba w wodzie, pracując z urywkami prawdziwych faktów i cierpliwie podążać za nitką aż do samego kłębka, jednak... Nie znosił, gdy nie miał pełni obrazu. Zostawiało to zbyt duże pole do niedopowiedzeń i sprawiało, że aż nazbyt łatwo ludziom przychodziło kreowanie własnych teorii opartych na wybujałej wyobraźni i własnych doświadczeniach. A te potrafiły się skrajnie różnic; każdy bowiem mógł spojrzeć na dane śledztwo z zupełnie innego punktu widzenia.

— Nie, nie jestem — odparł ze spokojem, uśmiechając się ciepło do kobiety. — Ale znam dziewczynę, którą Pani spotkała. Dobrze wiedzieć, że spotkała na swojej drodze kogoś, kto tak chętnie zaoferował jej pomoc.

Wyjaśnienia kobiety rzuciły nowe światło na sprawę. Wprawdzie Erik w dalszym ciągu miał wątpliwości co do dokładnego przebiegu przygody skaczącej z miejsca na miejsce Catherine, jednak przynajmniej poznali szczegóły jej wizyty w parku. A to już było coś. Teraz wiedzieli, że zaginiona faktycznie opuściła dworzec przed tym, jak wsiadła do pociągu. Cenna informacja. Może gdyby zestawić ją z innymi wskazówkami i omówić w szerszym gronie, to poprowadzi ich ona dalej?

— Proszę na siebie uważać — dodał od siebie, gdy Mavelle przejęła stery w dyskusji. Nie wiedział, jak silne było zaklęcie Barlow, toteż nie chciał ryzykować, że jeśli postawią kobietę przed ogniem krzyżowym pytań, ta nagle wybudzi się z tego... oszołomienia. Lepiej dla niej będzie, jak wróci z własnej woli do domu i tam odzyska zmysły.